Pagtanggap Novels & Stories

“Hindi naman na, siguro ay dahil natanggap na niya... Kahit sino naman sigurong namayapa ay walang ibang hangad kundi ay matanggap natin na sila'y lumisan na.” Huminga ako ng malalim. Ang pagtanggap ang madalas na mahirap gawin hindi lamang sa aspeto ng kamatayan kundi sa napakaraming bagay. Kung hindi natin ito magagawa, nagdudulot ito madalas ng kawalang respeto. Iginiya niya ako patungo sa katabing swing kung saan nakaupo si Arkey.

paguusisa sakin ni tita. Hindi ako sumagot kay tita at nginitian ko lang siya. Hinawakan nya yung mga braso ko bago nya ako kinausap ulit. "Iha, wag ka sana magtatanim ng sama ng loob sa mommy mo. She just want the best for you, I know na it may sound selfish kasi hindi ka man lang nya ininform muna or tinanong yung opinion mo kung gusto mo ba yung mangyayari pero believe me she's right, mas maganda ang opportunity sa canada why don't you give it a try di 'ba? Malay mo swertehin ka at makatagpo ng Mr.Right mo!" Patawa tawa nyang sabi sakin.

tanong niya. Hindi ako agad sumagot. Hindi dahil nagdadalawang-isip ako. Kundi dahil gusto kong malinaw ang sagot ko. “Opo,” sabi ko. Diretso at walang alinlangan. Tahimik ulit. Pero sa pagkakataong iyon ay iba na ang katahimikan. Mas malinaw. “Good,” sabi niya. Hindi iyon papuri. Hindi rin approval. Pero sapat na iyon para sa akin.

Tempted's Note: Una po sa lahat, salamat dahil kahit di man kagandahan yung story ko may bumasa at bumoto pa rin at maging nag-add sa kanilang Reading's List. Sana po huwag kayong magsawang suportahan pa po ito. Please guys, mag-comment naman kayo kung ano yung masasabi niyo. Kahit criticism man ay tatanggapin ko pero wag naman masyadong harshh mga readers ha? Tsaka sa mga wrong grammars at wrong typos, I'll work for it and I'll edit it if I have already the time. Alam kong maraming grammatical error at wrong typos dahil hindi ako perpekto at di rin ako isang magaling na writer kaya pagpasensiyahan niyo na. Huwag naman sana kayong maging silent forever. Magsi-ingay naman kayo. Parang awa niy

Bumaba ang tingin ko sa inabot nitong malapad na tig-iisang libo. Umiling ako. Pumorma ng ekis ang magkabilang palad. Bahagya ring umatras. "I can't accept that ma'am. Sobra-sobra na iyan. Ang tatanggapin ko lang ay iyong pinaghirapan kong pagtrabahuan."

Matatanda na ang mga ito, hindi ko na dapat sila binibigyan ng sama ng loob na pwede nilang damdamin at maging sanhi ng pagkakasakit na lang. Acceptance..is the best do. Mas pipiliin kong tulungan sila at makasama. Hindi ito pabata ng bata. Isa ayoko rin maging selfish. Pero sana lang hayaan na nila ako sa gusto ko at desisyon sa buhay. Malaki naman na ako. “Thank you, Jace for helping me. Don‘t worry pinag-aaralan ko na ang report ng kompanya.” “Good, kapag okay na ang lahat sa kompanya niyo, then let‘s have a vacation. We need that pagkatapos ng maraming problemang dumating.”

Iyong tipong kahit magbayad sila ng malaki, ayaw nilang tanggapin iyon. “Sige, hihintayin na lang kamu natin ang result at baka makasama rin iyon kung mamadaliin natin. Ako na ang bahalang magpahaba ng aking pasensya. Saka, hindi nga dapat minamadali natin ang lahat.”

Siguro kayang-kaya niya akong isakay sa likuran niya! “Kuya Marcus?” “Oh?” “Anong ideal woman mo? Anong katangian ang gusto mo sa babae?” nakangiting tanong ko sa kanya habang nangangalong baba sa harapan niya. “Syempre dapat matalino.” Aray! Unang katangian pa lamang bagsak na ako! Mas masakit pa sa puson ko! Pero baka pumasa ako sa susunod. “Ano pa?” “Hmmm…understanding, caring, sweet, responsible, loyal, kind, pretty, matangkad, matured mag-isip, magaling magluto, respectful, maganda ang mata at ngipin, makinis--”

Kabanata 7 Thank --- Nakakainis! Ano ba ang ini expect ko? Tanggapin niya itong pagkain na niluto ko? Grabe ang ugali. Hindi ko kaya! Wow ha? Nakakainis! Naiirita ako sa kaniya. Sana mabulunan siya kung ano mang kina kain niya ngayon! Nag-effort pa ako? Tas hindi niya tatanggapin? Anong tao iyan? Tao pa kaya iyan? Nakakainis! Grabe! Pulang pula na ang mukha ko sa sobrang Inis.

Hindi na siya maghihintay pa sa isang uri ng relasyon na hindi naman niya kayang magkaroon, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, may isang maliit na bahagi pa rin sa kanyang puso na umaasa—umaasa na baka balang araw, may mangyaring pagbabago. Bumangon si Dianne at pilit na pinipigilan ang mga luha na nagsimulang pumatak. Alam niyang hindi ito ang uri ng pagtanggap na inaasahan niya. Ngunit kahit pa ito ay isang maliit na hakbang, may pag-asa pa rin na maramdaman na siya ay hindi ganap na nag-iisa. Nang muling magtagpo ang kanilang mga mata, nagpasya si Dianne na patuloy na magpatuloy, magpatawad, at tanggapin ang lahat ng kanilang pinagdadaanan.