Malat Na Boses In English Novels & Stories

Napaawang na lang ang mga labi niya na kahit mabilis ang pagkasabi nito ng English at hirap siyang i-process, alam niyang nagalit ito. So siguro nga kailangan niyang sanayin ang sarili niyang Matteo na lang talaga ang itawag niya rito. "Hey Buck! Tulog na ang 10.5 mo?" boses iyon ni Pax. "Stop calling her 10.5! She has a name, and that's Mahalia!" dumadagundong ang boses nito. Napaïgtàd naman siya ng marinig niyang umalingawngaw ang basag na crystal, parang may tinapon itong baso o bote. Nanahimik naman ang mga kasama nito.

This time in my life mas matalino ako. Sa oras na iyon, malakas ang boses ng paghingi ng tawad, at halos mamaga at mabasag ang kanyang noo, umiyak at humingi ng awa: "Mr. Bezos Ang iyong pagkakakilanlan ay hindi ko agad nalaman, hindi ka dapat magalit!"

boses iyon ni Liana, himig ang matinding pagmamakaawa at galit sa boses. "I need to talk to that woman," sagot ni Caleb, ang boses naman niya ay puno ng determinasyon. Idinikit ko ang tainga ko sa pinto at pinakinggan pa sila lalo. Naririnig ko rin ang boses nina Mommy at Daddy, pati na ang mag-asawang Valderama na sinusubukang paamuhin ang anak.

dagdag pang sabi ng dalaga. "Pasensya na ho maam" maiksing sagot ng babaeng maid .Hindi masungit , pero hindi rin mabait ang tono nito wala lang flat tone parang poker face din ang hitsura hindi masungit hindi mataray at hindi rin mabait.

bulong ko habang naglalakad kami “Aru,” basag na ang boses niya. “Hmm…” “Hindi ba talaga ako totoong Malaque?” “Hindi.” Nakita kong tumulo ang luha sa mata niya, tila nakahinga. Kahit namumutla at duguan siya, nakikita ko sa itsura niya na masaya siya.

Pinindot ang sagot. Walang pagbabago ang kanyang boses, ni walang bahid ng emosyon. Malambing, gaya ng dati. “Ma.”

“Sinabi mo din ‘yan dati. Sabi mo…pananagutan mo—” “Nat,” biglang putol ni Mateo sa mas matigas ang tono. “Ang ibig kong sabihin,” paliwanag niya, ang boses ay bumaba habang naglalabas ng pait, “wala nang ‘ulit’... dahil wala ng ‘tayo.’”

Bumukas ang pinto pababa. Madilim. Maingay. Magulo. Pero buhay. Sa likod namin, narinig ko ang boses ni Matteo—malayo na, pero malinaw pa rin sa isip ko. Hindi galit. Hindi sigaw. Pangako. “Hindi pa ito tapos.” Habang tumatakbo kami palayo, alam kong tama siya. Hindi pa. Pero ang kaibahan—

mababa ang boses ni Malachi. Halos wala na siya sa sarili at hindi niya alam kung sino ang nagligtas sa kanya. Ang tanging napansin niya ay ang malinis at malamig na amoy—parang amoy ng yelo sa kabundukan—kalmado at malayo. Nang buhatin siya nito, narinig niya ang boses ng isa pang lalaki sa malapit. “Kung malalaman ng mga tao na gumagaling na ang binti mo, alam mo ba kung gaano karaming pagtatangka sa buhay mo ang kailangan mong harapin?”

ulit niya, medyo matigas ang boses. Static. Isang mahinang tunog ang narinig niya—parang kaluskos. Tapos, may bahagyang boses. Mahina, halos hindi marinig, pero malinaw sa kanya ang narinig: “Huwag kang matulog.” Napamulagat siya. “Ano’ng sinabi mo?! Sino ka?!” Click.