Novel & Cerita Malumanay In English

kunwari ay malungkot siya. "Ikaw? saan ka pupunta?" tanong ni Manuel sa kanya. "May tawag sakin sa Manila. Pupunta na kasi ako ng Japan.." sagot niya dito. "Ha? bakit biglaan?" "Hindi naman biglaan to.. matagal ng plano to.." sagot niya. "Ah, wag kang dumaan sa highway, traffic doon, sa kabilang banda ka dumaan, para mabilis kang makapunta sa Manila," paalala ni Manuel sa kanya.

"Nagwapohan ka rin sa 'kin no?" "Grabe ang lakas talaga ng hangin dito," kunwari ay nagpaypay pa siya gamit ang palad niya "Ramdam mo rin ba Manuel?" "Yza," ani Manuel na hindi pinansin ang pasaring ng dalaga. "What?" "Masarap din ako humalik," tudyo nito bagama't may pilyong ngiti nakapaskil sa mga labi nito,pati yata mga mata nito ay nakangiti na rin.

Ganyan na ba ako ka antok? Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Manuel at lumingon sa likod. Binakuran niya ako gamit ang kaniyang malaking bisig na tila pinoprotektahan ako laban sa babaeng kaharap namin. “What the f*uck are you doing here?” randam ko kaagad ang delikadong boses ni Manuel nang magsalita siya. “Chill my dear cousin. May inutos lang sa akin.”

"Never pupunta rito 'yon. Maarte 'yon sa pagkain, ayaw sa mga mura. Baka kamukha nya lang." Ganoon lang kasimple ang sinabi nya at para bang mga aso na agad naniwala ang mga kasama nya. Ganito maniwala ang mga kaibigan at mga tao sa paligid nya. Humarap si Manuel sa mga kasama nya. "Mauna na kayo. May kukuhanin lang ako sa sasakyan," paalam nya. "Nakalimutan ko yung wallet ko sa loob ng sasakyan."

I heard uncle Chie ask as I was about to walk away from them. "Oo, katulad natin siya na marunong magsalita ng language ng english, mandarin at tagalog slang lang talaga siya dahil mas nakaka-usap niya sa America ang mga American at iba pang lahi." sagot ni mommy sa kuya niya na uncle ko.

Maingay, magulo, mga richkid na nagkakalat habang winawaldas ang pera ng mga magulang na nagpapakahirap magtrabaho para sa mga luho ng mga anak na hindi sanay magbanat ng buto. "Okey lang," matamlay niyang sagot saka nagpaalam na bilang pag-iwas. Alam niyang dismayado na naman ito dahil mas malamig pa siya sa yelo. Talaga bang hindi na siya nito natatandaan man lang? Wala naman siyang ipinabago sa mukha niya pero ni hindi man lang siya natatandaan nito.

VANILLA "Naku, Mam, umahon na po kayo diyan? Baka magkasakit po kayo at kami ang malalagot nito kay Sir." kaagad na wika ni Manang nang mapansin nito na nandito pa rin siya sa tubig. Halos isang oras na siyang nakababad at wala naman siyang ginawa kundi ang mag-steady lang sa iisang lugar at tumitig sa kawalan.

Atrimitida nitong sagot. Matamis itong ngumiti at binalingan ako. "Oh, puwede ba, Casablanca?" Hindi ko alam kung sinasadya ba nitong babuyin ang pangalan ko o ano. "Sure. Welcome naman ang lahat dito, Manuel. Kain ka lang diyan hanggang sa mabilaukan ka." Siyempre pabulong na lang iyog huling sinabi ko. "Oh, how nice of you pero Emmanuel ako, ha?" Hirit nito na hindi ko na pinansin.

Namilog ang mga mata ni Danica at namula ng husto ang mukha nito sa labis na galit. "You--" Napangiti si Angeline sa nasaksihan. "Don't worry. I don't belong to him but to Dylan. Kaya wala nang reason para magalit ka. At since na nagpakilala na ako sayo, can i know your name?" Magalang ang tinig niya sa huling sinabi. "DANICA SAMANIEGO," taas noong pakilala ng babae. Waring gustong iparating sa lahat, particular kay Angeline na hindi ito madaling banggain. Itutuloy…

Ani ni manang Perla, ang namumuo sa lahat ng katulong at tagapamahala sa mansyon nila. "Maraming salamat, Perla. Nga pala, honey. Siya si Perla o manang Perla pero puwede mo namang tawagin na lang siyang Perla. Dahil ayaw niyang masyadong pinapahalata ang katandaan niya." Pabirong turan ng asawa sa kaniya. Ngumiti na lamang sa labi si Alona at pasimple namang natawa ang manang sa sinabi nito.