Manuel L Quezon Iii นิยาย & เรื่องราว

Lalo akong magmumukhang dukha kapag nagkataon. “Ay ang gwapo naman ni Manuel. Last na kita ko sa kaniya, sixteen years old siya.” Biglang pinakita sa akin ni Professor Keira ang picture ng sinasabi nilang Manuel. Isang picture ng vintage portrait. Parang gusto ko mapakamot ng ulo ng wala sa oras. Kung i-mention nila si Manuel, aakalahin ng mga nakakarinig na nabubuhay sa panahong ito ang taong ito. “Gwapo si Manuel Saenz, ‘di ba? Dating nagmamay-ari ng ancestral house nila President Navarroza.”

Kinabukasan, ang sinag ng araw ay tila hindi sapat upang tunawin ang malamig na tensyon na bumabalot sa buong siyudad ng Maynila. Pormal nang nakaupo bilang Chairwoman si Dr. Tala Castelo, at ang una niyang opisyal na gawain ay bisitahin ang pinakamalaking *medical facility* na pinopondohan ng Castelo Empire sa Quezon City.

Tumingin ako sa kanya, at kahit puno ng sakit ang aking puso, nagpapasalamat pa rin ako dahil sa kabila ng lahat ng ito, may natira pa akong isang pamilya. "You'll begin a new life and a new chapter, one where you'll become bolder and wiser. At mula ngayon, ikaw na si Laura Isabelle Hernandez, ang tanging apo ni Luciano Hernandez... At ikaw lang ang magiging tanging tagapagmana ng aking Azucarera, isa sa pinakamalaking Azucarera sa buong Pilipinas..."

Deon Elriz Fernandez - President/CEO Kinagat ko ang aking labi at nagpigil ng ngiti.

Ang unang taon ng 3-A ay pinamunuan nina Prince na siyang tumayong Emperor, si Quennie na naging Muse at si Grayson na Presidente. Naging malapit ako sa kanilang tatlo lalo na kay Quennie, na nagpatawag nalang na Ken para hindi masyadong pangbabae ang pangalan, at nakababatang kapatid na kung ituring ko. Kaya naman mag mula noon, palagi ko nang itinatak sa isip ko na lahat ay gagawin ko para sa mga taong ito.

Ang tanging ginagawa nalang ay magpayaman at maging tanyag na minero. Ang pangatlo ay si Maquir Spañano. Nagmula sa pamilya ng mga politiko, ang ama nito ay tumakbo bilang presidente ng bansa noon, ang dalawang kapatid ay myembro ng kabinete at ang nag-iisang kapatid ay gobernadora.

Zhykher pov....... Kasama ko si mang Jose na pumunta ng palengke para tingnan ang area. Ang kompanya namin ang napili ni Mayor Robert Sanchez na mag-renovate sa naturang palengke sa bayan ng San Martin dito sa Zambales kung saan narito rin ang Isla ng aking Lolo na si Don Mariano Cruz ang ama ng aking ina.

Nakatayo ang lalaki sa tabi ng bintana, nakatingin pababa, na para bang matagal na siyang nasanay sa ganitong eksena. Ang kanyang mahaba at maluwag na windbreaker ay bahagyang pumagaspas sa hangin, at ang kanyang tamad na tinig ay halos malagong na maririnig.. "Ramon Quirino, kasalukuyang namamahala ng ilang minahan ng ginto sa parteng gitnang Luzon. Yumaman siya mula sa mga aksidente sa pagmimina at ibinulsa ang di-mabilang na pondo para sa mga namatay na minero. Ipinanganak noong Enero 15, 1978, sa edad na 47, namatay matapos aksidenteng mahulog mula sa isang gusali habang lasing. Ano sa tingin mo?"

Palakpakan ang mga tao matapos ang sagot ko. Matapos ang deliberasyon, inanunsyo na ang mga nanalo. Si Sabrina ang pang-apat, si Marga ang pangatlo, at si Miss Quezon ang pangalawa. Natira na lang kami ni Miss Legaspe. “Congratulations, Miss Safara Gomez! Ikaw ang Queen for this year!”

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.