Manuel L Quezon Iii Novels & Stories

“May nahanap akong Ibanez na posibleng umampon sa kambal. Luisa Ibanez ang pangalan at nasa Quezon Province siya nakatira.” [Really? Hindi ko pa nababasa ang email sa akin ng private investigator ko e.] Tumango ako. “Okay lang, kuya. Uhm... Gusto kong pumunta sa Quezon.” [Oh-uh! Hindi pwede. Baka next week ay makabalik na ako riyan kaya ako nalang ang gagawa.] Natigilan ako. “Next...week?”

Kumaway si Kira sa akin habang papasok sa school at nginitian ko naman siya tsaka ako sumakay na muli ng jeep papunta sa trabaho ko. -FREIGHT EMPIRE- Dumating na ako sa opisina at nakita kong nakatayo silang lahat at nasa harapan ang boss kong si Mr. Reagan Hernandez. Dahan dahan akong payukong nag lakad papunta sa desk ko ng biglang... "Stop right there!" Sigaw ng boss ko kaya napahinto naman ako at lumingon kung sino ang tinutukoy niya. At hindi ako nag kakamali, ako ang tinutukoy niya!

Nanginginig ang aking mga kamay habang binubuklat ito, binasa ko ang marriage contract na pinakita sa akin at pina aralan kung totoo ba ito or peke lamang pero malamang sa malamang isa ngang original na document galing sa city hall of Quezon City. May perma ng mayor doon, pinirmahan ni Mayor Felix Moreno isang magaling na mayor ng Quezon City. As far as I know isa siyang bachelor pa lang, nasa 35 years old pa lang siya. Maraming mga naghuhumaling ditong mga kababaihan pero ni minsan walang napabalitang naging karelasyon ng Mayor na ito kaya yung iba pinaghihinalaan nila itong isang bading.

Pumalakpak ang lahat ng nanonood nakita rin niyang pumalakpak ang gobernador. Nagtiim bagang siya ng makita na kasali sa top 5 ang Hershey na iyon. Isa-isang tinawag ang mga kandidata para sa Q and A. Huli siyang tinawag para sagotin ang mga tanong. "If you given a chance to become the next Ms. Quezon Province and to be part of the Miss Universe Philippines official candidate, what are your advocacy that will help your people amidst of the corruption in our country"

Lumapit ako sa kaniya… “Dahil isa na akong Escalante. I am Vida Morales Escalante and I am the wife of the president of AE Lines.” Biglang nawala ang ngisi sa mukha niya. Unti-unting nanlaki ang mata niya na para bang nauuwaan niya na kung anong problema ang pinasok niya.

Kaya alam ko na pinamumulahan ang mga pisngi ko. Sa kada nakaw ko ng sulyap sa kanya ay nakatingin at tumatangu-tango lamang siya. A ghost of a smile was slightly noticeable. But Malcolm pursed his lips. How can a man like him be as handsome as fuck and be such a cutie at the same time? Is that even possible? "A-huh..." he repeatedly agrees. "At saka, ano, nasa Quezon City lang! Accessible!" dagdag na saad ko.

Isabelle POV Alas-sais pa lang ng umaga ay narinig ko na ang ugong ng malaking truck sa labas ng gate. Kahit medyo antok pa, mabilis akong nagbihis at uminom ng kape. Ngayon ang dating ng mga slate stones mula sa Quezon City—ang mga batong pinili namin ni Rajah sa gitna ng init at alikabok sa Manila. Pagdating ko sa site, nakita ko ang truck na dahan-dahang umaatras sa staging area. Si Leo ay abalang-abala sa pag-guide sa driver habang may hawak na pito.

maikling sagot nito. Nag-isip ako kung sino ang tinutukoy nito. Narinig ko na ang pangalang iyon, pero hindi ko matandaan kung saan nang biglang may maalala ako. Menandro din ang pangalan ng mayor ng San Bartolome. Is he going to… No… Franco said we will plan for it after our graduation. Nagtatalong sabi ng isip ko.

Humugot ng malalim na hininga si Lizzy habang sinusubukang basahin ang impormasyon tungkol sa lalaki. "Ikaw si Aaron Quinto, anak ng pinakamayamang tao sa Angeles City. Ikaw rin ang may-ari ng Mandalay Bay Market, at nandito ka ngayon para makipag-usap sa bagong presidente ng Panyun tungkol sa presyo ng mga hilaw na bato sa hinaharap." Bahagyang kumunot ang noo ni Aaron. "Hindi ka waitress? Sinusundan mo ba ako? May nagsabi na ba sa’yo kung gaano kalaki ang magiging problema mo kapag ginawa mo 'yan?"

Lalo akong magmumukhang dukha kapag nagkataon. “Ay ang gwapo naman ni Manuel. Last na kita ko sa kaniya, sixteen years old siya.” Biglang pinakita sa akin ni Professor Keira ang picture ng sinasabi nilang Manuel. Isang picture ng vintage portrait. Parang gusto ko mapakamot ng ulo ng wala sa oras. Kung i-mention nila si Manuel, aakalahin ng mga nakakarinig na nabubuhay sa panahong ito ang taong ito. “Gwapo si Manuel Saenz, ‘di ba? Dating nagmamay-ari ng ancestral house nila President Navarroza.”