Romans & histoires Mapanagutang Prodyuser Slogan

bati nung coordinator. "Maganda po, Sir. Maraming salamat sa opportunity na makasali rito," sagot ni Sebastian. "Baka gusto niyo nang mag-reserve ng permanent slot for the next three months? May discount kami para sa mga local producers na galing mismo sa bayan natin," offer nung coordinator. "Pag-isipan po namin, Sir. I-che-check lang po namin 'yung production schedule namin, pero malaking chance po na babalik kami," sabi ko.

Naihampas nya ang kamay sa manibela. "What the fuck! Bakit kailangan nya pang maglabas ng statement? Talagang pinapainint nila ang dugo ko!”sigaw nya dala ng frustrations sa nararamdaman. “Hindi ka rin kasi nag-iisip. Gagawa ka na lang ng storya yung may mailalabas pang proweba na kasinungalingan yung sinasabi mo,” sgaot ng manager nya sa kaniya.

--- “Todo kayod talaga si Sir Gab ngayon. Kapag hindi natin nakuha ang investment na ’to, walang magiging madali para sa atin sa susunod na anim na buwan. Bale-wala na ’yong pera, ang mahalaga ay makakonekta tayo kay Jarret Montenegro. Kapag nangyari ’yon, hindi na tayo kakabahan sa industriya, at hindi na tayo matatakot na maipit ang mga project natin.” Ang buong pangalan ni Sir Gab ay Gabriel Llanes. Walong taon ang tanda niya kay Patricia. Siya ang boss ng GL Media, pati na rin ang chief director at producer ng proyektong ito. Siya mismo ang bumubuo ng project team, nagcocompute ng gastos, at naghahanap ng pondo. Sa madaling salita, hawak niya ang lahat ng kontrol sa proyekto.

“Pagkatapos kong pag-aralan ang project niyo, ganito ang naiisip ko. Paano na lang ang iba? Ang mga established na negosyo, iisipin nilang incubator ito. At ang mga negosyante naman, magtatanong, ‘Bakit hindi na lang pumunta sa mas maayos na incubator?’” Napanguso si Yohan. Totoo ito. Nakaligtaan nila ang anggulong iyon. “Kaya suhestiyon ko,” dagdag ni Adelaide, “palitan niyo ang slogan. Hindi ‘Opisina ng Isang Tao,’ kundi ‘Magandang Oras ng Isang Tao.’” Napangiti si Yohan. Ngayon naiintindihan na niya kung bakit si Adelaide ang napili ng ama niya.

makapangyarihang utos ng may-ari. “Good morning, Sir.” sabi ko.”Your product is new in the market and you want it to be known and remembered as the “tuna” product, right? Why don't we focus on your product alone, the method on how to prepare different dishes using your product. I propose that the tagline for your product is, 'Can't beat the can: Tuna., the protein power.' “ sabi ko.

Bahagya niyang pinisil ang magkabilang sentido niya, parang sinusubukang ayusin ang magulong iniisip. Sa labas, mukhang kalmado siya. Pero sa totoo lang, nahihirapan pa rin siyang mag-focus. Hindi na pwedeng magpatuloy iyon. Pinilit niyang mag-isip nang malinaw habang mabilis na pinopRosieso ang mga risk at opportunity na ipinaliwanag ni Will Samson, ang finance manager ng Gutierrez Corporation. “In conclusion, we’re set to begin final-stage production within the next two weeks,” sabi ng isa sa mga project consultant. “The team in City Central has confirmed the readiness of both facilities and labor.”

“Urgh! Nakakainis! Bukas ko na lang iyan aasikasuhin dahil may mas importante akong pupuntahan ngayon, ikaw na muna ang bahalang magpatakbo ng planta, kaya mo na iyan.” Walang nagawa ang production manager kundi ang tumango dahil parang nag-alangan na itong sumagot sa nakikitang reaksyon niya. Pagkatapos ay nagpaalam na rin itong aalis na. napabuntung-hininga na lang siya dahil muntikan ng masira ang magandang araw niya.

sabi niya nang tapos na kaming m********n. “Do you have a name for your Funeraria business?” “Meron!” Masiglang sabi ko at ngumiti ng malapad, “Jalibing! With tagline; mabuhay ang bagong patay!” Malakas na sabi ko sabay clap. Umasim ang mukha niya, “baka walang magpa book sa’yo kung ganyan ang tagline mo,” natatawang sabi niya.

Ginawa niya ang lahat para maging okay si Manang Penpen. “Ganito, dahil na-miss ninyo ako. Sige, magiging busy tayong lahat ngayong araw. Maghanda kayo kasi marami kayong gagawin ngayong araw. May mag-aayos ng maraming bagong halaman na namumulaklak dito sa malaki kong garden. Pati na rin sa paligid ng swimming pool area. Magluto na rin kayo ng merienda, tanghalian at hapunan kasi talagang maghapon ako mag-i-stay dito,” utos ko sa kanila kaya nakita kong napangiti sila. Tila na-miss nga nilang maging busy. Sila kasi, kahit wala ako sa bahay, pinapapasok ko pa rin dito para may nagbabantay sa bahay ko. Para rin mapanatili nilang malinis ang bahay.

“Hindi mo naiintindihan.” Patuloy ang binatang may lungkot sa mukha, “Kahit gaano kahigpit ang produksyong Koreano, kailangan pa rin nilang kumita. Malaking proyekto ito—mula sa paunang promosyon, venue, hanggang stage equipment—lahat yan ay magastos. Kung sarili lang niyang ipon ang aasahan, hindi talaga kakasya. Kaya para makakuha ng investment, sigurado akong magkakaroon ng kompromiso at ipamimigay ang ilang magagandang role.”