Mariam A Thousand Splendid Suns Novels & Stories

Hindi nila alam na ang araw na iyon ay magiging simula ng isang bagong kabanata ng kanilang buhay—isang kabanata na puno ng mga pagsubok, pagnanasa, at sa wakas, pag-ibig na matagal nang naunsyami. Habang naglalakad sila ni Rosemarie papasok sa isang mamahaling salon, hindi maiwasan ni Maria ang magkumpara. Ang lugar ay napaka elegante, ang bawat sulok ay pinagmumulan ng mga kwento ng tagumpay at karangyaan. Ang mga chandeliers na kumikislap sa ilalim ng maliwanag na ilaw, ang amoy ng mamahaling pabango sa hangin, at ang mga babaeng abala sa pag-aalaga sa kanilang mga sarili—lahat ng ito ay nagbigay sa kanya ng pakiramdam ng hindi kapani-paniwala. Pero ang pinakamahalaga, ang nararamdaman ni

AN: Masaya po ako dahil marami ang nagbabasa ng story ni, Maria. Salamat po sa inyong lahat. Sana'y samahan niyo ako hanggang sa huli. At pasensya po kung maraming errors diyan. 😘 -------------------------------------------------------------------------

"Tuloy mo na yung kwento, Milly." [As i was saying nagmamasayal kami sa may Eiffel Tower. Yung tipong sight-seeing, picture, picture and all then bigla siyang nagpaalam na mag-ccr so ako pinayagan ko na. Habang nagtitingin ako ng picture sa cellphon ay may biglang dalawang batang babae ang lumapit sa akin at binigyan ako ng bulaklak hanggang sa ginaya nila ako sa tapat mismo ng Eiffel tower. Napatakip ako ng bibig sa gulat ng makita ko na nakatayo si Zach at sa liko nun ay may nakalagay na "Spend the rest of your life with me, Bee. Will you Marry me?"]

"A-Ahh—putangina—" Isang daliri niya ang pumasok sa akin. Walang pasabi. Napaungol ako nang malakas dahil sa gulat at sa sarap. Sa pakiramdam na hindi ko alam kung bakit siya lang ang nakapagbigay sa akin. "Scream all you want, Maria," utos niya habang ang mga daliri niya ay patuloy na bumabayo sa loob ko, tila hinahanap ang lugar na lalong nagpapabaliw sa akin.

“Good morning, sunshine.” Napakagat ako ng labi para pigilan ang pagngiti ko at maitago ang kilig, pero nang makita ko si Mariam na nasa likuran lang pala ni Josh ay napabitaw ako sa ng yakap kay Josh at hinarap siya, sabay ngumisi sa kanya. “Paano ba ‘yan? Josh is mine now. So when are you going to throw a party, Mariam?” “You're still the one I want for life

“Siya ang huling hadlang sa iyong ganap na kapangyarihan!” Ngunit isang kakaibang bagay ang nangyari. Ang itim na enerhiya sa paligid ni Maria ay biglang naging puti. Ang kaniyang 'Glow Up' ay nag-evolve sa kaniyang huling anyo—isang anyo ng dalisay na sakripisyo. “I am... Maria Valdez-Soliven,” bulong niya. “And I do not delete. I save.”

And now, standing in the same room as her – Mariake and Cachi, it made me feel anxious. "Alam ninyo?" Mariake spoke. "Alam mo?" She looked at me. "Hindi si Cachi ang Earth ko. Siya ang sun, Kairos. Si Cachi ang araw at ikaw ang Earth na umiikot sa kanya at ginawa siyang sentro ng buhay mo. Wherever she goes, you go, habang ako, ako iyong moon, reflection lang ang liwanag ko. Umiikot ako sa'yo, kahit hindi mo ako pinapansin." Mariake sobbed.

Habang siya ay nagmamasid sa mga libro sa shelves, bigla siyang natigilan nang makabungguan siya ng isang babae. Humingi siya ng paumanhin sa babae, na tiningnan siya mula ulo hanggang paa ngunit ngumiti rin. Itinanong ng babae kung siya ba ay saleslady at kung pwede siyang makakuha ng isa pang kopya ng librong hawak niya. Sandali man siyang nagtaka kung mukha ba siyang saleslady, ngunit iniisip niya rin na marangal din ang trabahong iyon bago ipaliwanag na bibili rin siya ng libro para sa anak. Nagulat at natawa ng bahagya ang babae, humingi ng paumanhin at tinanong ang pangalan niya. Sinabi ni Marien na siya ay Pazneah Marien, at ipinakilala naman sa kanya ang babae na si Vienna.

Maririnig mula rito ang paghampas ng alon sa malalaking bato pero napakapayapa pa rin pakinggan dahil sa mga huni ng ibon. Napangiti ako habang pinapanood ang sunset. I love sunsets. Para bang sinasabi nito na tuloy lang ang buhay dahil tuloy-tuloy sa pag-ikot ang mundo. That whatever you did this day will bring another joy for tomorrow. Of course it will bring darkness first, but there’s a moon to serve as light. Hihintayin mo na lang ang kinabukasan para itama ang kung anumang maling nagawa ng kahapon.

Nanlaki ang mga mata ng mga ito ng walang kahirap-hirap na binuksan ni Maria ang sariling silid at pumasok. Sinugurado ni Maria na nai-lock niya ang pinto ng silid. Hindi makapaniwala si Maria sa nakikita niya ngayon, parang dinaanan ng bagyo ang loob ng silid niya, napunit ang kumot, ang punda ng unan, ang kurtina ng terrace at madami pang iba. Natutop ni Maria ang bibig at nanlaki ang mga matang napatingin sa kaibigan nitong si Azreal. Puno ng galit ang nakikita niya sa mga mata nito, nakatiim bagang na wari niya'y parang gustong pumatay ng tao. Nalilito siya kung bakit nagawa ito ng kaibigan.