Novel & Cerita Mariam A Thousand Splendid Suns

Natatakot ako na baka sa pagbuka ko ng aking bibig ay hindi nila magustuhan ang maririnig nila mula sa akin. "Actually, najo-jogging lang ako at nakita ko po si Mari. Mukhang nage-exercise din po yata siya rito." Ang sinabi ni Helix sa kanila na ikinalingon ko sa kaniya. "Totoo ba ang sinasabi niya, Minari?" Ani ng ginang sa akin at tumango naman ako sa aking ulo.

Pinupuno ng matamis na amoy ng scented candle ang paligid niya na kanyang sinindihan upang pakalmahin ang sarili. Nang muli niyang buksan ang kanyang mata, lumapit siya sa may lababo upang tingnan ang stick. Napatakip nalang siya sa kanyang bibig nang makita ang unti-unting pagbuo ng hindi pa klaradong ikalawang guhit. Umikot na naman ang kanyang paningin kaya napakapit siya sa lababo upang hindi matumba. Buntis nga siya.

Papalubog na ang araw, nagkulay orange at pink ang langit, tumatama sa alak sa baso ko. “Beautiful, isn’t it?” Napalingon ako agad. Si Mariel pala. Nakahawak din ng sariling baso, parang walang effort pero perfect ang ayos. “The sunset?” tanong ko, pilit steady ang boses. “All of this.” Kumilos ang kamay niya na parang ipinapakita ang buong paligid. “Damian Caius Avelino. The vineyard. The world he lives in.”

Ngumiti ito muli sa kaniya, “gusto ko na makita natin na magkasama ang maaliwasan na langit at magandang sikat ng araw na magkasama at ganoon din sa gabi, gusto ko na maranasan na hawak ko ang mga kamay mo habang dinadamdam ang malamig na simoy ng hangin habang pinanunuod ang mga bituin sa ilalim ng liwanag ng buwan.” Hindi mapigilan na mamula ni Maria habang naririnig ang mga iyon sa kasintahan, parang sa mga binabasa niyang nobela ang gustong mangyari ng binata at para sa kaniya ay napaka romantiko nito. Isipin pa lamang niyang magkahawak sila ng kamay ay hindi na niya maiwasang kiligin.

Muling Lumutang at nagmukang bruha si Alunsina at Akmang bibigkas muli ng mahika. ‘’Shalla lavista terizlla ladica ‘’’’ Sinunggaban Ito ng suntok ng pinuno. Napahito ang mahika. Napukaw sa paningin nito ang si Mayari at akmang susuntukin para mawalan ng malay at napapikit nalamang si Mayari. Bigla muling Lumutang si Alunsina at gamit ang kuryenteng nagmumula sa kaniyang kamay ay napigilan niya si uragon.

PATULOY na bumabagabag sa isip ni Mari ang natuklasan niyang litrato mula sa libro ng lola Epiphania niya. Nakaayos na si Mari para pumasok sa Harrington building. Paglabas niya sa mansyon ay napatinto siya sa garden nang makita niya si Epiphania na nagdidilig ng mga halaman sa garden. Hindi kasi mapakali ang matanda na manatili at relax lang sa kwarto, nasanay kasi itong may ginagawa.

For your eyes only. – Mara D. The attachment? No frills, no explanations. Just the picture. The bomb. Before hitting "Send," Mara took a long, shaky breath. This wasn't about being a Marites, spreading chismis for kicks. This was about justice. About loyalty. About protecting the woman who had always had her back. Knowing na wala nang balikan, Mara slammed her finger on "Send." Bahala na. Afternoon in Baguio Highlands. Vivian stood on the veranda, the cold air whipping around her like a scorned lover. Her tablet glowed in her hands, casting shadows across her face.

Maria Clara nga talaga. “And you are?” “19.” “Oh. So who lives with you? Your family. Aren't they here? Or nasa labas lang?” She seemed so disappointed but smiled by the way. “I don't have a family. I went here accidentally—like your marriage po. I'm trusting you so I will help you and let you in, in my small house,” tumawa siya. “Natubuan na po ako ng trust issue, but I didn't have second thoughts to help you—because I know you need my help. Don't break it po,” she smiled at me as she was assuring me.

Hindi mawala ang ngiti sa labi na tinitigan ang maganda at maamong mukha ng anak, si Marié Therese Luisella Ramirez Serrano. Matapos iyon ay maingat siyang naupo sa paanan ng kama at pinasadahan ng tingin ang buong paligid ng pamilyar na silid na iyon. Naroon sila ngayon sa bahay nila sa Santa Catalina. Ang naging tahanan ni Luisa noong may amnesia pa siya. Napakarami niyang alaala sa lugar na iyon. Maganda at masasakit na alaala. Parang kahapon lang, pilit niyang pinapausad ang kanyang buhay sa pamamagitan ng pagtatrabaho bilang virtual assistant. Noon ay para siyang nakalutang sa kadiliman. Nagigising tuwing umaga, nabubuhay ngunit walang maalala.