Novel & Cerita Mariam A Thousand Splendid Suns

Pinatay ni Mariam ang lampshade at pinilit matulog. It’s a one fine morning at napagdesisyunan ni Mariam na magtungo sa veranda at tanawin ang dagat. Maaga pa at wala pa gaanong tao sa beach. Nakakahalina rin ang alon na para bang inaakit siya nito na lumangoy. “This would be perfect time to swim,” nasabi niya sa sarili. Nang bigla na lamang may yumakap sa likod niya at hinalikan ang kanyang leeg.

Sa tuwing dumadapo ang tingin ni Imari kay Stefano, galit lamang ang nararamdaman niya rito. "Bakit hindi niyo na lang po iyon labasin si pogi, senyorita? Kesa naman sumusilip ka d'yan," saad ni Ate Marie na nasa kanyang likuran at halata ang kilig sa boses nito. Naglilinis ito sa mga muwebles dito sa sala sa ikalawang palapag. Alam niyang hindi lamang paglilinis ang ginagawa nito dahil naabutan niya ito kanina na tulad sa kanyang ginagawa ngayo'y sumisilip rin ito.

Tahimik lamang ang dalaga sa buong biyahe habang nakatulala sa madilim na bintana. Kitang-kita niya ang blanko na mukha lalo ang malamlam na mga mata. "This black window view is like my life. I don't see anything, I don't see hope and light." A few minutes ago, tumapak muli sa loob ng opisina ni Mamang si Maria. Pinahiram siya ng damit at ilang make up. "May kilala akong pwede mong utangan. O pwede kang bigyan ng malaking pera para makatulong sa ate mo."

Siguradong mukha akong pugad sa oras na 'yon. “Why are you picking mangoes?” tanong niya. Walang galit pero waring may lihim na ngiti na pilit tinatago. Tumingin ako sa mga hawak kong prutas. “Masarap po kasi.” Diretso ang tingin niya kaya natitigan ko siya ng bahagya. Dark brown ang mga mata, pero may lalim na parang gusto mong basahin. “My sister Sofia loves mangoes, too. She always asks for some from our staff.”

Mariemar Naalimpungatan ako na parang may nakatitig sa aking mukha at may tila banayad rin na humahaplos ng aking pisngi at labi. Para ngang hagya na lang na dumapo ang kanyang kamay o daliri sa mukha ko dahil parang iniiwasan din ng kung sino na maistorbo ako sa aking pagpapahinga. Hanggang sa may lumapat na sa labi ko na isang malambot na labi rin. Labi na pamilyar sa akin at pinanabikan ko na muling matikman at malasap. Napadilat ako nga aking mga mata at ganun na lang ang gulat ko dahil si Azul ang bumungad sa akin. Isang gwapo at nakangiting Azul na kay tagal kong inasam na masulyapan muli ang mukha. Halos maiyak pa ako ng biglang nagsalimbayan sa utak ko ang naganap na komosyon kanina

A DAY IN SEOUL Mari was awakened by a gentle tap on her cheek. Dahan dahan siyang nagmulat at sumalubong ang isang pares ng mga matang nakadungaw sa kanya—mga matang kay sarap na pagmasdan buong buhay niya kung maaari lang. "Wake up Mari…"

Hila ako patungo sa isang kailaliman, malamig at walang hanggan. Sa napapalibot na kadiliman, may isang liwanag na kumikislap. Si Marian iyon, ang aking liwanag sa walang katapusang gabi. Lumitaw siya at mabilis na nawala parang isang multo, ang kanyang larawan ay nagdudulot ng sakit at ginhawa. Habang siya ay lumalabas mula sa mga anino, ang kanyang hawak ay tila totoo – isang pansamantalang koneksyon sa aking lumalabing mundo.

“Mukhang kayo ang sadya.” Years had passed, but Sunny hadn't changed at all; she was still the same as Mallory remembered. She stood in the light rain, wearing a white cashmere coat and a skirt, so only thin stockings covered her ankles, highlighting her slender beauty. Her shoulder length, flowing hair cascaded smoothly over her shoulders. Hindi inalis ni Uno ang paningin sa babaeng iyon. Sunny was even more beautiful than he had imagined. Anong aasahan niya, magandang bata rin si Mari.

komento ni Mia na ngayon ay kalong ni Lorcan sa tabi ko. Naupo siya at ipinatong ang ulo sa balikat ko. It is really a beautiful sunset. Suddenly a tear escaped from one my cheek. Hindi ko ipinapahalata at pinunasan iyon. At some point I think there's a part of me that doesn't want to let him go, of course there is. Pero gaya ng papalubog na araw, kailangan ko ng bumitaw. Masiyadong masakit para manatili pa. “You’re so sweet, when I grow up I want to have a husband like Tito Lorcan too!” kinikilig na saad ni Maria habang nakatingala sa akin.

Nang dumating na ang gabi at lumalamig na medyo ang simoy ng hangin nakatingala si Mari sa kalangitan. Hindi nga siya ng kamali dahil this place is more prettier at night. Kitang kita niya mula sa kinatatayuan niya ang malapad na palayan, kabundukan at kakahuyan at simpre ang napakagandang bituin sa langit. Napangiti na lamang siya siguradong mamimiss niya ang tanawing ito pag bumalik na siya sa nevada lalo na pag bumalik na siya sa tila presong bahay ng kanyang mister. Napahawak siya sa pisngi ng maramamdaman basa iyun, umiiyak na naman siya sa hindi naman dapat iyakan. Mabilis na pinahiran niya ang pisngi ng marinig ang yapak at ang tinig ni Shyra.