Mariam A Thousand Splendid Suns Novels & Stories

Maririnig mula rito ang paghampas ng alon sa malalaking bato pero napakapayapa pa rin pakinggan dahil sa mga huni ng ibon. Napangiti ako habang pinapanood ang sunset. I love sunsets. Para bang sinasabi nito na tuloy lang ang buhay dahil tuloy-tuloy sa pag-ikot ang mundo. That whatever you did this day will bring another joy for tomorrow. Of course it will bring darkness first, but there’s a moon to serve as light. Hihintayin mo na lang ang kinabukasan para itama ang kung anumang maling nagawa ng kahapon.

Gusto kasi ni Azreal ang kaibigan ni Maria, na tanging siya lang ang nakakakita na huwag muna siyang magbihis at magtungo siya sa harden. "Azi..." Mahinang tawag ni Maria rito, nasa harden na siya, nakatayo siya sa harapan ng malaking puno. Pagtingala niya ay nagliwanag ang buong paligid dahil sa daming mga alitaptap na nagliparan sa taas ng puno, ang iba ay pinalibutan na ang buong paligid. "Ang ganda..." Nakangiting usal ni Maria habang sinusundan ng tanaw ang mga alitaptap. Para siyang nasa ibang dimensyon.

Pinatay ni Mariam ang lampshade at pinilit matulog. It’s a one fine morning at napagdesisyunan ni Mariam na magtungo sa veranda at tanawin ang dagat. Maaga pa at wala pa gaanong tao sa beach. Nakakahalina rin ang alon na para bang inaakit siya nito na lumangoy. “This would be perfect time to swim,” nasabi niya sa sarili. Nang bigla na lamang may yumakap sa likod niya at hinalikan ang kanyang leeg.

Siguradong mukha akong pugad sa oras na 'yon. “Why are you picking mangoes?” tanong niya. Walang galit pero waring may lihim na ngiti na pilit tinatago. Tumingin ako sa mga hawak kong prutas. “Masarap po kasi.” Diretso ang tingin niya kaya natitigan ko siya ng bahagya. Dark brown ang mga mata, pero may lalim na parang gusto mong basahin. “My sister Sofia loves mangoes, too. She always asks for some from our staff.”

Mariemar Naalimpungatan ako na parang may nakatitig sa aking mukha at may tila banayad rin na humahaplos ng aking pisngi at labi. Para ngang hagya na lang na dumapo ang kanyang kamay o daliri sa mukha ko dahil parang iniiwasan din ng kung sino na maistorbo ako sa aking pagpapahinga. Hanggang sa may lumapat na sa labi ko na isang malambot na labi rin. Labi na pamilyar sa akin at pinanabikan ko na muling matikman at malasap. Napadilat ako nga aking mga mata at ganun na lang ang gulat ko dahil si Azul ang bumungad sa akin. Isang gwapo at nakangiting Azul na kay tagal kong inasam na masulyapan muli ang mukha. Halos maiyak pa ako ng biglang nagsalimbayan sa utak ko ang naganap na komosyon kanina

A DAY IN SEOUL Mari was awakened by a gentle tap on her cheek. Dahan dahan siyang nagmulat at sumalubong ang isang pares ng mga matang nakadungaw sa kanya—mga matang kay sarap na pagmasdan buong buhay niya kung maaari lang. "Wake up Mari…"

Hila ako patungo sa isang kailaliman, malamig at walang hanggan. Sa napapalibot na kadiliman, may isang liwanag na kumikislap. Si Marian iyon, ang aking liwanag sa walang katapusang gabi. Lumitaw siya at mabilis na nawala parang isang multo, ang kanyang larawan ay nagdudulot ng sakit at ginhawa. Habang siya ay lumalabas mula sa mga anino, ang kanyang hawak ay tila totoo – isang pansamantalang koneksyon sa aking lumalabing mundo.

“Mukhang kayo ang sadya.” Years had passed, but Sunny hadn't changed at all; she was still the same as Mallory remembered. She stood in the light rain, wearing a white cashmere coat and a skirt, so only thin stockings covered her ankles, highlighting her slender beauty. Her shoulder length, flowing hair cascaded smoothly over her shoulders. Hindi inalis ni Uno ang paningin sa babaeng iyon. Sunny was even more beautiful than he had imagined. Anong aasahan niya, magandang bata rin si Mari.

komento ni Mia na ngayon ay kalong ni Lorcan sa tabi ko. Naupo siya at ipinatong ang ulo sa balikat ko. It is really a beautiful sunset. Suddenly a tear escaped from one my cheek. Hindi ko ipinapahalata at pinunasan iyon. At some point I think there's a part of me that doesn't want to let him go, of course there is. Pero gaya ng papalubog na araw, kailangan ko ng bumitaw. Masiyadong masakit para manatili pa. “You’re so sweet, when I grow up I want to have a husband like Tito Lorcan too!” kinikilig na saad ni Maria habang nakatingala sa akin.

Aliw na aliw si marigold sa bihis at makeover n'ya at kahit malabo ang paningin n'ya; dahil bibihira s'ya'ng makapag bihis at makapag-ayos nang ganito, ay panay ang kuha niya ng picture. Maya-maya ay biglang nagbukas ang pinto at maririnig ang pagpasok ng mabigat, at mabagal na yabag ng pares ng mga paa. Nagtaka si Marigold kung ito na ba ang assitant ni Marisol at bakit kay bilis naman 'ata nito. Nang lilingunin na ito ni marigold ay bigla na lang namatay ang ilaw.