Masakit Na Likod の小説・ストーリー

Wish "Kuya safe ba 'toh?" maluha-luha kong tanong. Wala akong nagawa nung nahila ako ni Evan papunta dito sa may Zipline, hanggang ngayon ay nangangatog pa rin ako sa sobrang kaba habang si Evan ay natutuwa sa reaksyon ko. Matalim ang tingin ang ginawad ko sakanya ngunit hinayaan niya lang ako.

FLASHBACK "Ingat ka," tipid na saad ni Hycent nang ihinto nito ang kotse sa harap nang mansion nila. Nakita niya pang pinasadahan ng tingin ang kabuuan ng kanilang mansion. Makikita kasi ito nang buo kahit nasa labas ka dahil ang mga bakod at gate ay mga gawa sa modern black horizontal slats, black steel and white concrete combo na mismo siya ang nag-decide. They no need to worry the village itself is safe.

"Charmie! Damn it." Maalat. Masakit sa lalamunan. Hindi ako makahinga at higit sa lahat, wala na akong nakikita. "One, two, three. . ." . c.m. louden

"Isang araw nalaman ni Marikit na ikakasal si Mogon sa isang sirena at ilang araw nang hindi nagpapakita si Mogon sa kanya. Sa galit ni Marikit pinalayas niya dito sa Batis ang mga mapayapang sireno at sirena na namumuhay. Hanggang sa wala nang nakaalam kung nasaan na ngayon si Marikit. Ang mga kulay itim na bato noon ,nang nawala si Marikit ay naging makulay na bato ngayon. Ang linaw nang tubig ay kasing linaw ng kanyang luha. Kung maririnig niyo ang ingay ng talon parang mga hikbi ni Marikit..." Habang nagkikwento si lola ay hindi ko maiwasang mapatingin sa mga batong iba-iba ang kulay. Nakakaengganyo nga ang mga iyon. Pinulot ko iyon isa -isa at nilagay sa bulsa ng aking short. Hanggang s

Yngrid MALAKAS AKONG napaungol ng magising ako sa sikat ng araw. Nang matamaan ang mata ko ay nakasimangot akong napabangon at kinusot ko ang mga mata ko. Napahawak ulit ako sa ulo ko dahil muli na naman itong sumakit. Ngayon ko lang napansin na hindi ko pala ito kwarto kaya dali-dali akong tumayo at tiningnan ang sarili ko.

•Marikit• Hindi ko aakalain na gagawin ko iyon sa harap ni Isla, kinakabahan ako nang gawin ko iyon kaya di ko na mapigilan ang sarili ko mautot. Ang baho rin dahil hindi ako nakapagbawas ngayon araw, mas lalo tuloy akong nahiya dahil pinagtatawanan ako nito. Wala tuloy akong nakuha dito, sayang lang pagsayaw at paghubad ko ng damit dito.

Nakabukas ang tatlong butones dahilan upang lumantad ang gitna ng aking bundok. Si Makas naman ay nakasuot ng isang boxer short na bakat na bakat ang kaniyang alaga tapos ay isang white t-shirt. Mukhang kaliligo lamang nito dahil tumutulo pa ang kaunting tubig sa buhok niyo. Akmang tatayo ako ng bigla nitong binura ang ilang metro naming layo.

Hindi nakaligtas kay Trisha ang mga mamahaling figurines pati ang mga display na may tila totoong gintong palamuti. “LINTEK KUNG NANDITO SI MAKOY KANINA PA LIMAS ANG SILID NA ITO“ Napangiti ang dalaga ng maalala ang kababatang naiwan sa Pilipinas. Si Makoy na tagapagligtas niya.

pagpupumilit nito "sige na nga basta wag mokong sisisihin pag mabigat ako" saad ko naman bago ako pumasan sa likod nito "Mabigat kanga" biro nitong saad ng makapasan ako sa likod nito

Nakahinga ng maluwag si Misaki ng malaman niya na tutulungan siya ng binata. Lumingon si Misaki mula sa kanyang likuran at nakaramdam siya ng takot ng makitang nagmamadali ang mga lalaki na makalapit sa kanilang kinaroroonan. Bago pa man makalapit ang mga ito ay matulin na pinaandar ng binata ang kanyang sasakyan.