Masakit Na Likod Novels & Stories

MULING MAGING AKIN Chapter 25: ARYM ZCHRYNNE “MaiMai” – “Nasaan na ba tayo? Kailangan ko na umuwi, may pasok pa ako bukas.” Iritable kong tanong. “Dito sa secret place natin.”

“Natatakot ako. Natatakot akong mawala ka sa akin.” Himbis na magalit si Maica ay hindi niya naiwasang makaramdam ng simpatya sa asawa. Kaagad niya itong niyakap nang mahigpit at doon tuluyang humagulgol sa kaniyang dibdib. ***

Masakit. Malakas. Nakakaubos ng hininga. "Hindi. Ayaw ko. Kung naaawa ka sa akin, ayos lang, pero hindi mo kailangan na ipares ako sa iba. Masaya naman ako. Nagsisimula na ulit ako nang ako lang. G-gusto ko rin... na saka na ako maghahanap ng iba, kung talagang handa na akong tumanggap ng ibang tao. Sa ngayon, sarili ko muna. Kahit masakit, kahit mahirap, gusto kong maghilom muna ang lahat ng sugat sa nakaraan ko."

Napalunok ako habang ang nanginginig kong mga kamay ay nagsimulang imasahe ang likod niya. Kahit na medyo nahulaan ko na ito ang likas na katangian ng hidden service sa itaas na palapag mula sa sinabi sa akin ng aking amo kahapon, nakaramdam pa rin ako ng kaba noong sinimulan kong gawin ito ng totoo. Habang minamasahe ko siya, napaungol siya maya maya. Halos hindi ko na mapigilan ang sarili kong tumalon sa ibabaw niya nang mapatingin ako sa mapang akit niyang mukha.

Masakit. Kahit napakatagal na noong araw at taon na sinaktan niya ako. Ngunit heto at narito pa din ang sakit na idinulot niya saakin. "Tapos ngayon magsosorry ka?". Paos na sabi ko Umiling-iling siya, "Hindi ko naman sinasadya ang lahat ng iyon". He said Pinagloloko niya ba ako? "Hindi mo sinasadya? Another joke na naman ba? Gusto mo tumawa ako? HAHA". Pekeng tawa ko nang sabihin iyon

hmft! NANGINGITI AKONG marahang hinahaplos ang makinis na pisngi nito habang payapang nahihimbing sa kama. Kahit paano ay makahinga na ako ng maluwag at napanatag ang loob na okay na ito. Ligtas na siya sa muntikang pag-akyat sa totoong langit.

SLNL ➭ 015 ꕤ ꕤ ꕤ QUINN ASHA MONTEMAYOR 𖢲 Nakahinga ako ng maluwag ng makarating ako sa opisina ng walang nakakakita sa amin ni Zaqueo. Hindi ko alam na mayroon pa lang secret passage sa building na ito. Bago kami tuluyan naghiwalay ng landas ni Zaqueo, humalik muna ako sa pisngi niya kanina pero wala pa rin siyang reaksyon. Masama talaga siguro ang loob niya sa mga sinabi ko.

Manipis. Masakit. “Now I know.” Hindi siya makagalaw. Hindi siya makahinga. Dahil sa sandaling iyon— pareho silang nagkasala. Pareho silang nagtago. Pareho silang nagduda. At iyon— ang mas mapanganib kaysa anumang sikreto. “At sa susunod na mangyayari…” mababa ang boses ni Alexander— “…wala nang babalik sa dati.”

“Nakakainggit ka naman, Zamara!” Napakagat ako sa labi ko. Kung alam lang ni Mika ang totoo… kung alam lang niya na sa likod ng perpekto nitong itsura, may dalang bangis at dilim si Asmodues. Sa halip na kiligin, kaba ang bumalot sa dibdib ko. Lumapit ako sa kanya, nakakapit pa rin si Mika sa braso ko. Hindi ko maiwasang mapansin ang matalim na titig ni Asmodues doon sa braso na kinakapitan ni mika—

Masakit. Ang paligid ko ay unti-unting lumalabo na parang lumulubog ako sa isang malalim na hukay na hindi ko na matakasan pa. Ramdam ko ang malamig na hangin na dumadampi sa duguan kong katawan. Naaamoy ko ang metalikong singaw ng dugo ko. Huminga ako nang malalim pero parang hindi na sapat ang hangin. Ito na ba ‘yon?