Masked Killer Novels & Stories

Hindi ito ordinaryong medical mask, ito ay natatago ang buong mukha niya, at may hingahan sa bandang ilog at bibig niya. 'Fuck.' Tanging naisip niya na yakapin ng mahigpit si Theo, at pinikit ang mga mata niya bago niya narinig ang isip spray na ginagamit nito. 'Theo..' Hindi na umabot ng mga minuto nang malanghap niya ito, at unti-unting nawalan na siya ng malay. ----------------------- "Do we have any leads?" Tanong ni Tristan, hindi inaaalis ang tingin sa telepono nito na puno ng text, at miss calls galing sa asawa.

agad nitong tanong. " Relaks lang po kayo Miss Nicole ako na ang bahala. Ibibigay ko sayo ang anak mo na buhay. Huwag kayo lumabas ng bahay. Tahimik lang kayo. Kunwari walang tao ang bahay. Hindi nila alam napaikutan na namin ang kanilang kinalalagyan. Kapag nakuha ko na ang anak mo ay hindi ko siya dadalhin diyan saiyo. Saka ko na sasabihin. Kaya antayin mo nalang."paliwanag nito ni Marlon kay Nicole. Pagkababa no Marlon ng phone hindi na mapakali si Nicole. Alam niyang nasa panganib ang kanyang anak. Gaano man kasama ang kanyang anak ay anak pa rin niya. Alam niyang galit na galit dito si Marlon dahil ang kanyang anak ang pumaslang sa mga magulang ni Marlon. Kaya hindi na magdadalawang isi

“May bagong galaw ang Harrington network.” Binuksan ni Edward ang folder. At agad siyang napatigil. --- May larawan. Ng isang lalaki. Filipino. Halos kaedad ni Azia. Nanlamig ang ekspresyon ni Edward. “Marco.” --- Nasa kabilang dulo ng veranda si Azia nang marinig ang pangalan. Lumapit siya. “Marco?” Tumango ang investigator. “Someone paid for his relocation.”

Akala ba niya na pwede siyang umalis na lang pagkatapos niyang makisiksik sa aking kama? Hinila ko ang kanyang manggas, ibinigay sa kanya ang maskara, at tumingin sa kanya nang may pagmamakaawa. "Isuot mo ito at tapusin mo ang sinimulan mo. Hindi mo lang basta maiiwan ang mga bagay na hindi tapos… Sa kalaliman ng gabi, si Richard, ang kanyang madidilim na mga mata na wala nang colored lenses, ay tinitigan akong maigi.

Tinitigan ko siya, ipinakita kong hindi ko yon ikinakahiya. Ang masakit para sa akin, naranasan din yon ni Catherine, bago siya naaksidente dahil hindi pa ako sigurado noon kung sino sa mga kasamahan ko ang mapagkakatiwaan o hindi. Kahit na sa isla, nag aalala pa rin ako hanggang ngayon. Lalo na siguro kung hindi ako naging maingat sa pagharap noon sa mga kaaway ng lolo at tatay ko. I’ve been a faceless Assassin for years. Gumagamit ako ng veil, mask, prosthetics, silicon fake face at marami pang iba kapag hindi ko ako sigurado sa deal. I have to be tricky to be able to save my ass and the group. Hindi puedeng malaman ng mga kaaway ko na ako ang pinuno ng Assassin Dolls. Kapag nangyari yon

Kaso hindi manlang nila masabi ang *Bump* "S-sorry Miss, A-are you ok?" Tinignan ko naman kung sino iyon. Si Ate Miyaka. "Ok lang po iyon, Ate Miyaka" Oppss ang shunga ko, "kilala mo ko?" Napatingin naman ako kay Zeki, nagha-hand gesture ito. Nakita ko naman na may suot syang ID. ah iyon pala ang gustong sabihin ni Zeki, sorry kung Shunga ako.

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

He hit the marble floor hard. Blood spread instantly beneath him. The attacker aimed again— But another shot echoed from the opposite corridor. The masked man collapsed instantly. Dead. I looked up sharply. And my entire body went cold. Julian stood at the end of the hallway. Drenched in rain. Gun still raised. His expression looked inhuman. Not angry. Not furious. Destroyed. His gaze moved from the dead attacker… To Adrian bleeding on the floor… Then finally to me. And the look in his eyes terrified me more than the gunfire.

mariin niyang bulong kay Aurora, pero hinding-hindi siya bumitaw sa kamay nito. May narinig silang yabag. Isa. Dalawa. Tatlo. Mabagal, matapang, walang pag-aatubili. At unti-unting lumitaw ang silhouette ng lalaking may suot na dark coat, ang mukha ay kalahating natatakpan ng maskara. Ang ilaw mula sa hallway ay tumama sa mata nito—matatalim, malamig, walang bakas ng takot o pagdadalawang-isip.