Novel & Cerita Matigas Ang Ulo

Isinandal ko ang ulo sa balikat niya. I bit my lips. Dang! Ang bango niya! At ang tigas ng katawan. Siguradong maganda ang katawan nito kapag hinubaran. Ramdam ko ang katigas nuyang dibdib. Ang mga kurba sa kaniyanh tiyan.

Hindi ko maiwasang mapangiti lalo ng mapansin ko na may kaunting katas na lumabas sa ulo noon. Walang pagdadalawang isip na dinilaan ko iyun. Wala lang, gusto ko lang naman tikman. Para tuloy akong nag-crave ng malasahan ko iyun. Manamis-tamis at creamy na iwan. Basta nakaka-adict at parang gusto kong paglihian kaya naman dinilaan ko ng dinilaan ang ulo nito na nagpaangat sa puwet ni Charles.

ngunit ang mas nakapangingilabot ay ang dami ng mga garapon na naglalaman ng mga ulo ng tao. Ang bawat ulo ay tila maingat na pinreserba, nakalubog sa likidong malinaw ngunit amoy formaldehyde ang hanging umaalingasaw. Napakapit si Selena sa dibdib niya, pilit nilalabanan ang pagkahilo. Halos bumaliktad ang sikmura niya. Hindi niya malaman kung tatakbo ba siya o isusuka ang nasaksihan.

Init masyado ng ulo. “Inubos mo na naman ba ang isang garapon ng chili garlic oil kuya? Kita mo na nga na may ginagawa ang tao oh? Ang init na naman ng pwet mo. Ayan! Nadurog na naman!” Mauubos na ang wafer ko! “Bwisit!” Asar na sabi ni kuya.

Puro mga Miss palang ang mga ito— Matatandang dalaga kasi kaya masusungit. Bawal magsalita ng mataas ang boses, bawal magsalita ng may laman ang bibig, bawal tumawa ng malakas, bawal ngumuya ng maingay, bawal humigop ng sabaw ng maingay, hindi lang 'yan, ang dami pang bawal. Tapos kailangan tandaan pa niya kung ano ang gamit ng kada-isang utensils na nasa harapan niya... hays, ang sakit na nang ulo niya.

Napatango-tango naman ang huli. Napatingin si Selene, “Ha? Bakit daw wag na magluluto ng seafood?” “Ang sabi niya, ‘Wag na raw kasi ayaw mo po ng seafood. Magluto na lang daw ng ibang ulam.” Napahinto sa pagkain si Selene. Hawak pa niya ang kutsarang may kanin pero hindi na niya ito naisubo. Parang may humigpit sa dibdib niya.

Ungol ko habang napapaliyad ang katawan at sinasabunutan ang ulo nito. "Aghhh Sev!!! Please....pa-parang awa mo na bilisan mo....Aghhhh" Pagmamakaawa ungol ko. Hindi ko alam saang parte pa ng sofa ko ibabaling ang ulo ko. Sumasabay na ang balakang ko sa bawat himod ng dila nito, dahil pakiramdam ko anytime sasabog na ang pinipigilan kung masarap na bagay sa loob ng sinapupunan ko.

Tila nakikidalamhati ang ulan sa kanyang sinapit. “Sandro! Mahal na mahal kita!” Nakikipagkompetensiya siya sa lakas ng ulan. Inulit niya ang kanyang sigaw kahit may nagdaraang mga sasakyan. Nanatili roon si Silhouette. Umiyak siya ng umiyak kahit ulan lang ang nakakarinig sa kanya. Namanhid ang kanyang katawan dahil sa lamig. Nagpatay na nang ilaw si Sandro.

nahihiyang tugon ni Lola Laida. Itinuro ni Rigor ang isang ulam na ginisang talong na may giniling. “Ikaw ang nagluto nito, hindi ba?” diretsong sabi niya kay Olivia. “Alat nang kaunti. Ganyan ka lagi magluto.” Napatingala si Olivia at umirap. “Masarap kaya,” sagot niya. “Oo, masarap naman. Kapag medyo maalat, mas lalong sumasarap,” patawang sabi ni Lola Laida upang pagaanin ang sitwasyon.

Natakot tuloy ako lalo kapag kinasta na niya ako mamaya. Sinunod ko na siya. Dinila-dilaan ko na ang ulo niya pati na rin ang katawan ng ạri niya. Again, walang lasa pero ang sarap nitong gawin sa ạri ng lalaki. Maya maya, sinubo ko na ng buo ang ulo niya. Ang laki at ang taba talaga. Sa sobrang haba nito ay hanggang kalahati lang ang kaya kong isubo.