Bakit Kinikilabutan Ang Ulo Novels & Stories

Pinrotektahan niya ang ulo nito gamit ang kanyang sariling katawan habang patuloy silang sumusugod palabas ng silid. Isang malakas na pagbagsak ang narinig niya mula sa likuran. May bahagi ng kisame na tuluyang gumuho. Kung nahuli lamang sila ng ilang segundo—malamang ay hindi na sila nakalabas.

"Bakit ang tigas ng ulo mo?" Pinagtaasan ko siya ng kilay. "May ulo bang malambot, Linden? Sige nga!" pagmamatapang ko. Nanlaki ang mata ko nang pihitin niya ako paharap sakanya at walang anu-ano'y pinangko ako paupo sa kandungan niya. "A-anong ginagawa mo?" nauutal kong tanong dahil sa pagkagulat. "Bakit ayaw mong makinig sa'kin, hm?" pumungay ang mga mata niyang nakatitig sa'kin.

Bagets na bagets ito tingnan habang may suot na cap sa ulo. Huminga siya ng malalim. Nag-unahan na naman sa pagtibok ang kaniyang puso kaya kailangan niyang pakalmahin ito at baka hindi niya mapigilan ang sariling salubungin ito ng yakap at halik.

Zhia, akala ko ba mulat ka sa katotohanan ng mundong to? Dumadaloy sa pisngi ko ang patak ng ulan at luha. Masakit. Masakit lalo na dito sa dibdib. Ang bilis ng takbo ng puso ko. Kasing bilis ng mga nagsisitakbuhang tao dahil sa biglaang ulan. Ulan? Bakit wala ka man lang pasabi na darating ka sa gitna ng masayang araw? Alam mo bang marami kang ginulat? Nakakasakit ka.

Batuhin ba naman niya ako ng unan sa mukha tapos sobrang ingay kay aga-aga, lalo tuloy na sumasakit ang ulo ko. "Bibitiwan kita pero puwede kumalma ka naman? Ang sakit mo sa ulo at sa tainga. Ang sakit na nga ng ulo ko sa kalasingan ay dumadagdag ka pa na walang tigil sa pagbubunganga at kasisigaw."

nagtataka kong tanong, sabay tawa na lang sa hindi ko malaman na dahilan. Napakamot na lang ako sa ulo at napahilamos. "Kanino ba galing ang mga 'to?" Hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko ang mga nakikita ko. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi. Umupo muna ako upang pakalmahin ang sarili ko. Masakit na ang ulo ko kakaisip kung kanino galing ang mga 'to. Wala naman akong kilalang may-ari ng bigasan o supermarket.

Bacon, toast bread with butter, pancakes and blueberries. "Bakit may nakikita ka bang katulong sa pamamahay na ito? Ang hina ng utak." Sumimangot ako sa narinig. Parang nagtatanong lang, e. Sungit! "Masama bang magtanong?" "When the answer is obvious." "Ang suplado mo." "Kumain ka na lang hangga't hindi pa mainit ang ulo ko." Pakiramdam ko, umakyat ang dugo ko sa ulo. Parang lalagnatin yata ako sa sobrang inis.

“Bakit?” Muli siyang napalunok, hindi niya alam kung bakit parang mainit ang ulo nito ngunit wala naman siyang kasalanan kaya muli siyang humugot ng malalim na hininga at tumingin dito. “Kailangan pa bang may dahilan para umuwi ako?” balik niyang tanong dito.

Nangingiti naman itong humaplos sa ulo ko. "H-hindi ko alam" "Ang alin?" kunotnoong tanong nitong ikinakagat ko ng ibabang labi. Napatitig ito doon na nanlamlam lalo ang mga matang sunod-sunod napalunok.

Bakit sobrang bait nito? Hindi niya mapigilan ang iiling ang ulo pagdaka'y binalingan si Elvin na abala pa rin sa pagtitig sa karagatan. Kahit hindi ito nakaharap sa kaniya at tanging pisngi lang ang nakikita niya, kitang-kita niya ang paggalaw ng panga nito— na parang nagpupuyos sa hindi niya malamang dahilan. Pero ang bagay na iyon ang hindi na niya kailangang malaman pa!