Matino Ang Isip Ko Title Mga Nobela at Kwento

Gusto kong suntukin ang sarili dahil bakit siya ang na-isip ko? This is what I like, right? Ang makalimutan si Latina. "Jessa-" Mapungay ang mata nito habang nakatitig sa'kin. Napapikit ako, hindi dahil sa titig niya, kundi hanggang ngayon ay binabalikan pa rin ako nang nangyare sa'min ni Latina sa Isla.

sermon ko sa aking sarili. Nasa gitna ako ng pagtatalo ng puso Laban sa isip ko. My heart chooses Izzy when my mind dictates me that all of these are all illusion. Naiintindihan ko naman. Hindi naman ako nababaliw kaso parang Yung Mundo na Yung gumagago sa akin. Sige nga, Kung totoong first time ko Lang sila mga nameet, eh bakit kilala ko sila? Yung trabaho Nila, Yung buong pangalan nila? Paano ako makakamove on sa imahinasyon Kong iyon Kung lahat ng nangyari Doon ay nangyayari ngayon. Parang umuulit Lang, umuulit ngunit wala Yung bida.

KABANATA 35 Ang Mas Matinding Pagkalito Isabella Ang mundo ko ay umiikot. Hindi ko na alam kung anong tama o mali. Ang init ng katawan ni Sebastian ay bumabalot sa akin, pinapaso ako sa paraan na hindi ko kayang ipaliwanag. Ang bawat dampi ng kanyang labi sa balat ko ay nag-iiwan ng bakas—hindi lang sa katawan ko, kundi pati sa isipan ko.

"Hmn. Mukhang nagkakamabutihan na kayo ni Da—Miranda. Ipapaalala ko lang, Matt. She's an Isle." Nag-angat ng kilay si Matteo. "Hindi ko alam... may kung ano sa kaniya na tinatawag ako. It doesn't matter if she's an Isle. I just have to keep an eye on her. Hindi 'yon mahirap. I have Vince. Isa pa..." "Isa pa ang alin?" tanong niya, "Come on, tell your Aya." Umiling si Matteo, ang desisyong pagsasarili sa naisip ay kitang kita sa mga mata nito. "Nevermind, Aya. Nga pala, may sasabihin ako."

His eyes glistened like the stars in the night sky. "Hmm.. let's see. It doesn't have a title yet." Tumingala siya sa langit at sandaling nag-isip. "Midnight Sky." Aniya pagkatapos ay muling bumaling sa akin. Gumuhit ang ngiti sa kaniyang labi. I smiled too. Damn that precious smile. Muli niya akong kinabig papalapit sa kaniya. I willingly gave in to his embrace. He buried his chin on my hair once again.

Binasa ko pa ang title nito sa screen. "Mr. Kupido" Napalunok pa ako bago magsimula. Nang matapos akong kumanta ay hindi ko mapigilang tingnan isa-isa ang mga tao sa paligid. Sabi ko nga hindi na maipinta ang mukha ng iba. Ang iba ay inaabala ang sarili sa pagkain habang ang iba ay pinalakpakan ako. Opo, alam kong ginagawa niyo lang iyan para hindi masaktan ang damdamin ko.

Nang makita sya ay kumislap aking mata Kahit ligaw tingin Sana ay yong mapansin Nang makumpleto ko Ang love story ko Ako'y nagtataka saking nadarama Nang makita sya ay kumislap aking mata Kahit ligaw tingin Sana ay yong mapansin Nang makumpleto ko Ang love story ko Kinumpleto mo ang love story ko and now, I won. nasa akin n Ang babaeng pinapangarap ko lang noon. na Kay Diego Ong pala ng huling halakhak. mayroon man akong mga alalahanin pa ay Hindi na iyon mlking problema sa akin. naniniwala ako na Basta nagmamahal ka, walang magiging imposible.

Tumango si Frank. Ayaw niya ng gulo, at iniunat niya ang kamay niya kay Matis habang nagsabing, “Frank Lawrence ang pangalan ko. Nakikituloy ako sa tito mo para sa trabaho. Kumusta ka?” “Hindi masyadong maganda ang pakiramdam ko,” sumbat ni Matis habang pinalo ang kamay ni Frank at hinablot siya sa kwelyo. Ilang pulgada lang ang layo ng mukha niya kay Frank nang malamig siyang sumigaw, “Sabihin mo sa'kin kung sinong nanakit sa tito ko, kundi ay di ka makakalabas sa kwartong to!”

Nasa loob nito ang aking Tita Isabella na akala ko patay na ng Ilang taon. "Ayos ka lang ba, Mahal ko?" Tumingin ako rito at saka tumango sa kanya. Hindi pa rin talaga ako sanay sa Mahal ko na sinasabi niya. Kung siguro masasanay naman ako, ano? Biglang bumukas ang malaking pinto na pumapagitna sa amin at sa Hari at Reyna ng mundo nila. Nakatingin lamang ako sa harapan ko at iniisip kung ano ang aking gagawin. Ngayon ko lang ulit makikita ang Tita Isabella ko na ang akala naming lahat ay matagal ng patay.

Ximena Dumating na ang mga order namin at tuloy ang kwentuhan, Ay, mali. Tuloy ang talentadong plastikan. Ang tamis ng ngiti ko, parang si Darna lang kung ngumiti pero si Valentina ang laman ng utak. Sa bawat “Haha, oo nga!” na sinasabi ko, may katumbas iyong “Gusto mo ng gulo, te?” sa isip ko.