Tagalog Title Ideas Novels & Stories

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Malaman lang ako pero hindi ako baboy gaya ng sinasabi ng iba riyan na inggit sa ganda ko. I am Pretty Diozza Gonzales. Call me Diozza , para diyosang-diyosa. Sabi kasi ng nanay ko na si Beauty Queen Gonzales, ako raw ang pinakamagandang sanggol noong ipinanganak ako. O, di ba! Iba rin ang nanay ko. Ang galing manghula, siyempre kanino ba naman ako magmamana, e di sa kanya.

Hindi ba pwedeng, na miss lang kita? “Aysus nako sayo nak. ‘Wag mo na akong pinagbobola. Halika na at malapit ng mananghalian. Nagluto ang tita mo ng masarap na gulay.” Sabay giya ng tatay ni Tin sa kanya papuntang mesa. Malakas na talaga itong maglakad at hindi halata na inatake na noon.

Saglit niya akong tinapunan ng tingin saka naupo sa kama. “Will you call me babe, it’s kind a annoying hearing you calling my name,” sabi niya. Bahagyang napataas ang isa kong kilay. Kaarte naman nito, siya nga hindi ako matawag sa pangalan ko eh. “Am I your babe? Cause I never heard you calling me,” nagrolled eyes ako. Ang unfair lang kasi na gusto niya akong tumawag sa kanya ng babe pero hindi naman niya ako tinatawag sa ganun.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

"Ano po ang ibig niyong sabihin?" Natawa si General Agustin sa mga pumapasok na ideya sa kaniyang isipan. "Pinaglololoko yata tayo ng mga halimaw na ito..." Tila nawala na siya sa kaniyang sarili. Nakatulala siya sa kawalan habang may nakakatakot na ngisi sa labi. "Akala niyo ba habang buhay kayong makapagtatago sa akin?"

Pero halos manlumo ako ng makitang wala 'yong pangalan ko. Napatingin ko kay Titus na ngayon ay nakatingin sa 'kin. "Congrats sa 'yo at sa 'kin narin!" nakangiting sabi niya. "Anong congrats?! Eh wala 'yong pangalan ko!" inis na sabi ko sa kanya. Tumawa naman siya at tinuro ang pangalan ko na nasa itaas. Nasa ikaanim ako? Hindi ko inexpect na makakapasok ako sa top 10. Pero...

“Mama, parang ayaw ko po talagang isuot ‘yong ganiyan po. Parang daster naman po ’yan e. Sabi ni Tito Waris nagsusuot lang daw po ng daster ang lalaki kapag natuli.” Napangiti si April. “Hindi naman iyon ganoon e. Atsaka, ‘nak pang-angel naman ang damit na ito. Hindi ito daster. ‘Di ba sa mga pelikula, ganito ang suot ng Angels? Tapos susuotan na lang kita ng pantalon. Okay ba ‘yon, Kuya Alamo?” “Mama, baka gusto talaga niya ang daster tas ayaw niya sa tuli kaya masama loob niya po.”

dagdag na sabi pa niya. Halos masamid naman ako sa kinakain ko dahil sa gulat. Agad akong uminom ng tubig at pilit kong kinalma ang sarili ko. Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko mula sa kaniya. He owns that company?! "I-Ikaw ang owner ng sikat na company na 'yon?" pag-uulit na tanong ko pa sa kaniya para makasiguro ako.

At isa lang sa scheme ng mga ito ang paglapit sa ibang tao at pagtawag ng tatay? Parang may kumurot sa puso niya sa naisip. Hindi pa man parang masasaktan na siya. Kabaliwan man pero... feeling niya siya ang ama ng bata. Lihim na lang siyang natawa sa sarili. "Tay, Jollibee tayo ha?" masayang request pa nito. "Teka bakit ba Tatay ang tawag mo sa akin?" tanong niya dito na may ngiti sa mga labi.