Domineering Novels & Stories

Gusto niyang maging dominante, kontrolin ang babae tulad ng ginagawa ng kanyang amo. Para dito, kailangan niya ng babaeng kayang palakasin pa ang kanyang dominante na ugali. Parang yung mga babaeng nasa mga nobela – mahinahon ngunit sobrang seksy. Dapat silang 'wild' kapag nasa kama para hindi siya maaring mawalan ng ganang panatilihin ang kanyang kadalisayan sa lahat ng panahon. At hindi si Aishe ang babaeng iyon.

Ang matalim nitong panga ay nag-iigting sa bawat bayo ng kamay nito. Ang kanyang mga singkit na mata ay nanlilisik sa isang mapanganib at mapag-angking dominasyon—kahit nakaluhod siya, kahit siya ang nagpapasarap sa babae at sa sarili niya nang sabay, alam niyang siya ang nagkokontrol sa buong pagkatao ng babaeng nasa itaas niya.

“She's mine too.” Nanlaki ang mga mata ni Czarina. “Anything under me belongs to me.” Malamig ang boses nito. “And unless I say I don't want it, no one gets to touch it.” “You're too domineering!” reklamo ng pinsan nito. “Domineering?” Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Damion. Ngunit imbes na ngumiti, mas naging delikado ang aura nito. “Looks like we’ve been apart for too long.”

Nililipad ng kapangahasan ng kaniyang propesor ang bawat piraso ng kaniyang self-control. "Why? Do you really want me to stop, baby? Because your body is begging for more," pang-aasar pa nga lalo ni Anne, ang boses ay puno ng mapang-akit at nakalulunod na awtoridad habang mas pinabibilis ang pagbayo ng kaniyang daliri.

at agad na nagtagpo ang tingin naming dalawa. "He wants to dominate you, Lorraine..." sambit niya sa mababa at nakakakilabot ng tinig. Kasunod niyon ang dahan-dahang pagyuko niya...ilang segundo lamang ay agad na nagdikit ang aking labi nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga na tumatama sa leeg ko. "He wants dominance....while I am being submissive. Gusto ka niyang kontrolin, habang ako ay handang maging sunod-sunuran sa lahat ng gusto mo."

Walang taong gustong mapasama ang sariling buhay pero mukhang iyon yata ang tadhana niya but no, babaguhin niya ang tadhana kung iyon ang nararapat. Kung titingnan sa malapad na screen, isang mabait na tao ang matandang Don. Laging nakangiti at parang walang kasamaang tagaly sa katawan. Pero sabi nga nila, minsan naging anghel si Satanas. Sa subrang kademonyuhan nito, hindi siya nito pina-training ng kahit anong martial arts o sports para sa pakikipag-away dahil alam nitong dito niya unang gagamitin ang bagay na ito. Don Jukka used his intimidate power to manipulated everybody including her.

Ang lalaking sa loob ng ilang oras ay may hawak na ng aking mundo, kahit hindi ko gusto? Habang sinusuri ko ang bawat sulok ng kwarto, ramdam ko na parang bawat bagay sa mansion ay may sinasabi: elegance, kontrol, power. At sa kabila ng kagandahan, ramdam ko ang pressure—ang pressure ng mundo ni Dominic, at ang pressure na kailangan kong ipakita na ako ay hindi naaapektuhan.

Domineering. Isang klase ng presensya na parang kayang patahimikin ang buong kwarto sa isang titig lang. Napabaling si Ada ng tingin. Hindi niya kinaya ang diretsong pagtitig nito. Parang tinutunaw siya. “Why is he looking at me like that?” tanong niya sa sarili. Pakiramdam niya, nahuhubaran siya sa bawat segundong nakatitig ito sa kanya. Kung manyakis ito, sayang lang.

Hindi sabay-sabay bumagsak ang mundo ni Heidi. Isa-isa itong gumuho. Parang domino—isang pangalan, isang posisyon, isang mukha ng kapangyarihan ang nahuhulog sa lupa, kasunod ang sunod-sunod na pagbubunyag na matagal nang itinago sa likod ng mga mamahaling suit, malalaking titulo, at ng salitang impluwensiya.

Ang bawat tanong ay sinasambit na may halong inggit at pagnanais; ang iba ay may halong pagkadismaya, na bakit hindi sila, at bakit nga ba isang tulad ni Dominic? Sa gitna ng lumalalang pagmamalabis ng paghanga ng mga tao, marahan at mayabang na inayos ni Dominic ang kanyang katawan. Inangat niya ang balikat, pinatulis ang tindig, at pinatingkad ang ngiti niyang puno ng kayabangan—tila simbolo ng bagong katauhan. Ang tingin niya sa paligid ay may kasamang pangmamaliit, parang lahat ng tao ay nasa ilalim niya at siya lamang ang nararapat na nakatayo sa tuktok. Sa loob ng isipan niya, malinaw ang mensaheng sumisilay: Dati, nilalait lang nila ako. Ngayon? Ngayon luluhod sila sa akin.