Maze Runner Book Series Novels & Stories

Sinamahan pa ng kulay itim na rubber shoes. Sa pag-ilaw ng kamay ni Runami, lumabas ang isang pigura ng giraffe sa kanang kamay niya. Ang kaniyang buhok ay naging kulay dilaw na may highlights na orange. Ang kaniyang mata ay naging kulay yellow orange at ang kanyang balat ay nagkaroon ng dilaw at kahel na spots.

Ilang sandali lang ay bumukas na ang pinto ng Dining Room at nagmamartsang pumasok si Prince Robin. Napalingon si Adee at namangha siya sa nakita. Isang binata. Isang gwapong binata. Matangkad ito, maganda ang built ng katawan, at malakas ang dating. Hindi maalis ni Adee ang tingin niya sa Prinsipe. 'Para siyang nagliliwanag...'

Nararamdaman ko na ang kapayapaan at kasiguraduhan na sa wakas, mabubuo na ang pamilya ko na matagal ko na inaasam. Until that day come, maayos pa kami ni Yhra noon, two days after ng last trial namin, nanalo na kami at sumaglit ako para sa business meeting at sa kapatid ko, na mabigyan na s'ya ng maayos na tahanan at guards, I am very excited na umuwi, makasama ang mga anak ko at handa na ang vacation trip namin ni Yhra, but when I came into the house, wala ang mga bata, wala si Yhra.

Then he hugged me. I hugged him back. Nagtitiwala ako kay Ryu na hindi niya ako magagawang saktan at pagsamantalahan katulad ng ginawa sa akin ni Sky. SKY'S POV I'm reading my favorite book here in my room when I heard someone knocking my door. I stood up and remove my eyeglasses then I walk towards to the front door to open it. Pagkabukas ko ng pintuan ng kwarto ko ay siya ang bumungad sa akin. Napailing na lang ako at bumalik na sa kama ko at itinuloy ang pagbabasa ko ng libro.

Dim light ang kuwarto kaya hindi siya sigurado kung ulo ba talaga ng tao ang nandoon sa tapat ng headboard. Kinabahan na siya sa puntong iyon. Dahandahan siyang naglakad para silipin kung may tao ba talagang nakahiga sa kama. Nawala na sa isip niya ang magbihis dahil sa kaba. Pagkarating niya sa gilid ng kama, nanlaki ang mga mata niya nang makakita ng buhok roon. Nakabaon ang mukha ng tao sa puting unan. Hanggang leeg nito ang comforter. Nakadapa ang posisyon niya.

“TARA! Bilisan mo, baka hindi na natin sila maabutan!” Halos masagasaan si Dorothea nang nagmamadaling grupo ng mga halong junior at senior. Mabuti na lang dahil naulinigan niya ang boses ng mga ito mula sa kanyang likod habang naglalakad sa malaking ground kaya agad siyang nakaiwas. Tinanaw niya ang malalaking hakbang ng mga ito patungo sa lumang gymnasium ng kanilang community college. She could clearly remember what’s happening there before. A basketball practice game.