Message For A Broken Hearted Friend Novels & Stories

Halakhak niya sa kabilang linya. "I don't need an enemy, kailangan ko ng kaibigan ngayon. Broken hearted ako, dude." "Kanino?" Tanong ko habang nagpapalit na ng damit. Kahit anong baliktad ng mundo, Scott will be Scott and he's still my friend anyway. "You'll be surprised if I will confess to you na mag-tend pa para mabangga ka. So just drop by here." "Okay, okay. Text me the place." I said, then ended the call.

Tumabi sya saakin at yinakap ako. "It's okay to cry. Alam ko na ma-pride kang tao pero bestfriend mo naman ako kaya babaan mo muna 'yang pride mo ngayong araw. You're still a person, Arabella. It's okay to have emotions. It's okay to be hurt. It's okay to cry. Tapos kapag tapos ka nang umiyak, pwede na mo nang sabihin saakin ang lahat. You can share me the pain you feel. You can trust me about anything and I will never leave you until you feel better."

Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko. Busy. Yeah, that's them for the past weeks. Minsanan na lang din kaming magkita. Kahit nga sa chat, hindi na rin madalas. But despite of that lack in communication, I know that we're still friends because they never fail to sent me an inspirational message every morning. Those messages was one of the reasons why I was energized to face the day. They never failed to amuse me even just in simple gestures and that made me thankful for being chosen as their friends.

Habang tumatakbo ang sasakyan ay kinuha ni Hyacinth ang phone niya at nakita niya na may message doon mula sa isang taon na hindi niya friend sa social media. She clicked it at nakita niya na galing ito sa lalaking kinaiinisan niya. ‘Please don’t get mad at me. Kung gusto mo, kakausapin ko ang directors ng school para ikaw ang maging Valedictorian. Ayokong nagagalit ka sa akin, Faith. please?’ May kalakip pang sad emoji ang message ni Argus sa kanya kaya naman lalo siyang nabwisit!

May mga gabi pa ring umiiyak siya. May mga kanta pa ring hindi niya kayang pakinggan. Pero hindi na siya tumatawag. Hindi na siya nagme-message. Hindi na siya umaasa. And that was her first victory. Hanggang sa isang gabi. Umuulan. Of course umuulan. Because heartbreak always loves dramatic timing. May kumatok sa pinto niya. Isang beses. Dalawa. Tatlo. Ayaw niyang tumingin.

“No, really. Thanks for always being there. You were always a call away.” “I just did what I can do for a dear friend, Jax. Basta ba, balitaan mo ako kung may bagong nagpapatibok diyan sa mala-bato mong puso.” “Well, sorry to burst your bubble, my friend, but that will never happen.”

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

Hindi ko ito makalimutan. Para makatulog ako, nakikinig ako ng music sa aking cellphone. Naka-earphone naman ako para hindi maistorbo si Taylor. Sa FM radio, pinatugtog ng DJ ang kantang 'Alone Again Naturally.' Akmang-akma sa aking kalagayan ngayon ang lyrics ng kanta. 'It seems to me that There are more hearts broken in the world That can't be mended Left unattended' sabi sa kanta. Ako yun! Broken hearted na naman!

Saka noong pinakilala niya sa akin na may girlfriend siya, nkong panahon na malungkot ako at bitter ako sa mundo at sa mga couples non, hindi ko naman sila ginanon. "Gets ko naman na break kayo ng jowa mo, pero sana huwag mong hawaan ng negative vibes ang mga taong malapit lang sayo. Kaunting respeto naman," seryoso kong sabi habang ang tingin ay nasa harapan lang at hindi siya tinatapunan ng tingin. "Sorry...."