Mga Kwentong Alamat の小説・ストーリー

-=Ang's POV=- Tahimik lang ako habang hinihintay na matapos si Ram sa pagsulat ng naturang address pati na din kung paano ang pagpunta doon dahil ayon dito ay medyo tago ang lugar na iyon sa Batangas.

"Nakakainis lang dahil hindi tayo matutuloy sa pag-alis kasama nila." "Aalis tayo mamaya. Sa labas tayo magdi-dinner. Saan mo ba gustong pumunta?" "Talaga? Puwede bang sa Enchanted Kingdom tayo pumunta?" "Dito lang tayo sa Quezon City, Althea. Isa pa, malayo ang biyahe papunta roon." Kita mo 'to! Nagtanong pa ito kung ayaw naman nito sa lugar na gusto niyang puntahan!

muling untag niya sa akin. “Liz, matulog na tayo. Maaga pa akong gigising mamaya para mag-asikaso rito sa bahay. Kung hahanapin man ako ni Alonzo, huwag na huwag mong ibigay ang address ko rito sa Valenzuela. Iyong address ko na lang sa Laguna ang ibigay mo,” paalala ko pa. Ayokong matunton niya ako kung nasaan man ako ngayon.

“Oo, kasi naroon siya pero hindi lang kami kinausap nang personal. Si Boggy ang pumasok sa kuwarto. Naghintay lang kami sa lobby.” “Give me the exact address, Monica. Malaking tulong ‘yan sa akin.” “Sige, hahanapin ko ‘yong listahan ko ng mga lugar na napuntahan ko. Nasa subdivision ‘yon sa Alabang, eh. ‘Tapos ‘yong isang headquarters nila ay nasa Cavite.” “Saan sa Cavite?” “Sa Silang. Bibigyan kita ng address. Naisulat ko ‘yon, eh.”

Agad naman napahilamos ng mukha si Daddy. "Paano ba kayo nakarating diyan? Wala naman pala kayong idea sa lugar na iyan bakit diyan kayo pumunta? Pwede naman sa Boracay na lang." sagot ko dito "I dont know..basta sinundan ko lang si Mommy. Wait Ate, I will ask my friends kung ano ang address dito." wika nito at narinig ko pa ang pag-uusap sa kabilng linya. Great, nagkaroon agad ng circle of friends itong si Bella sa Probensiya? Bilib din naman ako sa karisma ng bunso namin.

Sumakay ako ng taxi at nagpahatid sa pinakamalapit na Mall. Kahit mahigit isang linggo na ako rito ay hindi ko pa rin kabisado ang lugar. Sinulat ko pa sa papel ang address namin ni Auntie para lang kapag naligaw ako ay makakapagtanong-tanong ako. Pinagmamasdan ko ang nadadaanan namin sa byahe at hindi ko maiwasang mamangha sa mga naglalakihang building na nakikita ko. Tila ba abot na nila ang langit.

“Anong gusto mong sabihin?” Ngumiti ang babae. “Simple lang.” Itinaas niya ang folder. “Gusto naming malaman kung hanggang saan ka pupunta para sa iba.” Biglang ipinakita ang isang address. Napakunot ang noo ko. Kilala ko ang lugar. Lumang community shelter. Doon nakatira ang tatlumpung pamilya. “May tao roon.” Tumango si Adrian.

Alam kong hindi ko makukuha ang sagot na gusto ko. "Saan tayo pupunta?" mahinahon ko ng tanong. "Sa apartment," tipid niyang sagot. Binilisan niya nang bahagya ang pagmamaneho. Akala ko ba ay hindi na siya doon? O baka ibang apartment? Nanahimik ako at hinintay na makarating sa apartment na sinasabi niya. Kumunot ang noo ko sa pamilyar na building. Doon pa rin sa dati.