Mga Mata Y Nawalan Ng Luha Mga Nobela at Kwento

Nawalan na ako ng gana. Padapa akong humiga sa kama. Nagulat ako nang makapa kong may luha na sa mata ko. Umiiyak na naman ako? Bakit parang ang babaw naman ng luha ko ngayon? Hindi ko maintindihan ang sarili ko. "Anak..." Si papa iyon, pero hindi ako sumagot. "Kali, what's wrong?" Ramdam ko ang pag-aalala ni Kuya Lucas, pero hindi pa rin ako sumagot.

Alam ko na hindi ganon si lolo dahil mabait siya sa akin. Pinunasan ko ang mga luha na kumawala sa mga mata ko at pilit na tumayo kahit masakit ang dalawang tuhod ko mula sa pagkakadapa. Alam ko na balang araw magiging magkaibigan din kami ng mga pinsan ko. Hindi ako susuko. Pinahid ko ang aking mga luha na kumalat sa aking mga pisngi at ngumiti ng pilit at umuwi na sa bahay.

Maliban sa maliit na vial ng kanyang eye drop solution. Buong ingat niyang pinatakan ng tig-isa ang kanyang mga mata. Tatlong beses gawin ang ganito upang hindi matuyuan ng moisture ang mga iyon. After performing her nightly routine, muli siyang bumalik sa kama. She got rid of her outer garments. Puwede nang maging pantulog ang kanyang kamison. Humiga siya nang tuwid na tuwid habang nakatakip ng manipis na kumot ang kabuuan.

humahalakhak nitong tugon. "Kilala na kita Qiana matagal na, hindi na bago sakin ang mga paandar mong ‘yan, masyado ng panis" matigas kong saad. Matapos kong magsalita ay inilabas na ni Qiana ang aking kawawang dugoang Ina. Dumudugo na ang kaniyang mga braso dahil sa higpid ng pagkakatali ng lubig dito, gayundin ang kaniyang mga paa. Ang dumi na rin ng kaniyang kasuotan pati ang kaniyang mga buhok ay hindi na nakatali. Mariin kong kinuyom ang aking mga kamay habang tumutulo ang aking mga luha.

Salamat," mabilis kong sagot at kinuha ang dress. Nag iinit ang katawan ko habang nag hahanap ng masasakyan pauwi. At sa pang limang hakbang ay kusa na lang pumatak ang mga luha sa mata ko. "Tangina naman," I cursed and wipe off my tears. My chest is aching. Pakiramdam ko napahiya ako, si Maliyah pa lang ang nakakaharap ko na may ideya sa totoong pagkatao ko ay nanliit na agad ako sa sarili ko.

Yes doc? Labis ang aking pagkagulat ng bigla na lang mabitawan ni Thana ang kanyang cellphone at tamaan ako sa aking mga paa. Ngunit mas lalo akong nagulat ng makita kong natulos siya sa kanyang kinatatayuan habang namamalisbis ang masaganang luha na nagmumula sa kanyang mga mata. "Hon, what's wrong? W-why are you crying?" hindi ko maintindihan kung ano nga ba ang totoong nangyayari.

Ava sat on the floor, her back resting on the queen-size mattress, her shirt, and black undies a stark contrast to the darkness that consumed her. She gazed out the window, the moon's gentle light casting an ethereal glow on her skin. Her eyes, weak and watery from crying, seemed to hold a thousand unspoken words. The tears had long since dried, but the pain remained, a constant ache that refused to subside.

Leah's POV I stepped out of Redwood Mansion, the heavy doors groaning shut behind me like a beast drawing its last ragged breath. The moon hung low and vicious in the sky, its bloody light spilling over the battlefield, painting the carnage in shades of rust and shadow. The air reeked of death - smoke curling thick and acrid, blood pooling in the dirt, the metallic tang clawing at my throat. Before me, the crowd shuffled through the wreckage, their faces hollowed out by exhaustion, hands stained red as they hauled bodies and hacked at the earth. Some wailed, others worked in silence, but all moved like ghosts trapped in a nightmare they couldn't wake from. My hand drifted to my swollen belly

Run , run" he says as he closes his eyes shut breathing his last, My mother lets out a loud howl as she can feel the mate bond break, soon enough we are surrounded by the few people left in the training grounds, Tears runs down my eyes as dad's body turn cold, "You should not cry agni you are alpha now and alpha's aren't permitted to cry you just take place immediately one slight break and know they are after you" I wipe off my tears immediately knowing what gowns by they, i sob the pain not ceasing by a minute, My mother wails the more saying things and hitting in dad's body but all isn't audible to me as all I can see and hear us my dad's body and nothing more, A sweet aroma finds its way

Sa Aking Mga Mata “Hinahawi ako ng mga nagliliparang buhangin ng disyerto, napupuwing sa 'di maunawaang butil ng mga bago. Nagdidiliryo sa isang larawang di malinaw kung ano, sumasagwan sa tuyot na sapa at nangingisda ng sagot sa malamyang ilat." Mula sa mga mata ng isang bata.