Bakit Lumalabo Ang Mata Novels & Stories

At nanlamig ang buong katawan niya gayong parang mayroong apoy na naglagablab sa kanyang kaibuturan. May kung anong magneto ang mga mata nitong malalalim dahil hindi niya napigil ang sarili na mapatitig nang matagal dito. Napansin agad niya ang malapad na balikat na nangingintab sa pawis. Ang mataas na noo, ang matangos na ilong, ang determinadong hubog ng baba at panga nito, pati ang bibig na pirmi at matiim.

sabi pa nito at umayos narin sabay pikit ng mga mata. Bangunngutin ka sanang hayop ka. Napatingin nalamang ako sa labas ng bintana at bigla namasa ang aking mga mata hanggang sa tumulo na ang luha ko. Ako na siguro ang pinakamalas.

Hindi nakaiwas sa akin ang sakit sa mata ni mama, parang dinurog ang puso ko. Nang maibaling ko ang tingin kay Ate Kela. Disappointment. Iyon ang nakikita ko sa kanyang mukha. Umiling iling pa siya kay mama. "Bakit ang dali naman para sa inyo mama? Alam ninyo ba ang ginawa ng lalaki na 'yan sa inyo!" Turo niya kay papa.

Balik tanong ko sabay lingon ko sa kanya. Nanikip ang dibdib ko ng makita ang lungkot sa mga mata niya. Ang mga mata niya na ilang beses na akong nakita na nanghihina dahil sa lungkot at pagluluksa para sa magulang ko.

Ang hindi pa niya makakalimutan ay ang eksena sa banyo na kamuntik na niyang ikamatay sa gulat. Si Sadako naman, hindi niya maintindihan. Minsan masigla, minsan malungkot kaso kadalasan parang multo. Grabe! Ngayon lang siya nakakita ng may amnesia na nanood ng TV na iyak-tawa ang ginagawa nang salitan. Normal pa ba ‘yon? Tapos ang resulta eh mukha na naman itong multo sa laki ng eye bags.

Pero imbes mapakalma ang sarili, naramdaman ko na lang ang mga luhang pumapatak mula sa mga mata ko. Bwisit...

I called him out in the second time. I heard him moan in a response ''You need to eat, para makainom kana ng gamot mo" His eyes slowly open at bumungad sa akin berde nito mata. It's mesmerizing, para akong napako sa kinauupuan ko dahil sa mata nito. It's beautiful

Hindi ko alam kung coincidence lang iyon o may mas malalim pang dahilan. Tahimik kong ipinikit ang mga mata ko. Sandali lang sana. Gusto ko lang pahingahin ang utak ko. Ngunit maya-maya, may kung anong imahe ang biglang sumagi sa isip ko. Sa una, malabo lang. Parang eksenang pinapanood sa lumang telebisyon. Unti-unti itong luminaw. Narinig ko ang tunog ng alon.

Sa Aking Mga Mata “Hinahawi ako ng mga nagliliparang buhangin ng disyerto, napupuwing sa 'di maunawaang butil ng mga bago. Nagdidiliryo sa isang larawang di malinaw kung ano, sumasagwan sa tuyot na sapa at nangingisda ng sagot sa malamyang ilat." Mula sa mga mata ng isang bata.

Nabaliw na ata eh. Habang nasa labas ang paningin ko ay naramdaman ko na lang na bumigat ang balikat ko. Si Lorenzo pala. Pinagmasdan ko ang mukha niya. Mukha talaga siyang pagod. Napailing na lang ako at hinayaan siya na humilig sa balikat ko. Wala naman malisya kung hahayaan ki siya na matulog. Tumingin ulit ako sa labas ng bintana at bigla sumagi sa isip ko si mama. Napangiti na lang ako ng mapait. Kung buhay lang sana si mama siguro ay hindi nakakaramdam ng lungkot si papa ngayon. Napabuntong-hininga nalang ako. Hindi ko namalayan na nakaidlip na ako.