Bakit Lumalabo Ang Mata Novels & Stories

I couldn't help but cry silently. Why? Why me? I haven't done anything, my family hasn't down anything wrong, why are we being punished then? What did I do to deserve this? *sob* "Enough with the crocodile tears, no one's watching". My head jolted towards that voice as tears volunteer escaped. He stood there at the door frame, in his boxers and watched me intensely. I felt instantly uncomfortable when his eyes started to scan me like an object. He moved closer towards me as I cautiously took each step back, hitting the wall as he closed the gap between us.

At nanlamig ang buong katawan niya gayong parang mayroong apoy na naglagablab sa kanyang kaibuturan. May kung anong magneto ang mga mata nitong malalalim dahil hindi niya napigil ang sarili na mapatitig nang matagal dito. Napansin agad niya ang malapad na balikat na nangingintab sa pawis. Ang mataas na noo, ang matangos na ilong, ang determinadong hubog ng baba at panga nito, pati ang bibig na pirmi at matiim.

sabi pa nito at umayos narin sabay pikit ng mga mata. Bangunngutin ka sanang hayop ka. Napatingin nalamang ako sa labas ng bintana at bigla namasa ang aking mga mata hanggang sa tumulo na ang luha ko. Ako na siguro ang pinakamalas.

Hindi nakaiwas sa akin ang sakit sa mata ni mama, parang dinurog ang puso ko. Nang maibaling ko ang tingin kay Ate Kela. Disappointment. Iyon ang nakikita ko sa kanyang mukha. Umiling iling pa siya kay mama. "Bakit ang dali naman para sa inyo mama? Alam ninyo ba ang ginawa ng lalaki na 'yan sa inyo!" Turo niya kay papa.

Tumakbo ako papasok sa kagubatan. Nagtago ako sa puno ng Molave at sumilip. Natanaw ko sila na lumingon lingon sa paligid. Alertong alerto sila. Nang tumalikod ang dalawa dahil sa kaluskos ay mabilis kong binaril ang dalawa na nakaharap. Bulagta sila at mas lalong naging alerto ang dalawa. Pumikit ako ng maramdaman ang pananakit ng balikat ko. Sumilip ulit ako at malapit na sila kaya nagtago ako ulit at kinasa ang baril. Dalawa nalang ang bala ko kaya kailangan matamaan ko sila agad kundi patay ako! Nag-concentrate ako at ng maramdaman na malapit na sila ay lumabas ako at binaril sila ng walang kung ano-ano. Bulagta silang dalawa habang dilat ang mga mata.

Ang hindi pa niya makakalimutan ay ang eksena sa banyo na kamuntik na niyang ikamatay sa gulat. Si Sadako naman, hindi niya maintindihan. Minsan masigla, minsan malungkot kaso kadalasan parang multo. Grabe! Ngayon lang siya nakakita ng may amnesia na nanood ng TV na iyak-tawa ang ginagawa nang salitan. Normal pa ba ‘yon? Tapos ang resulta eh mukha na naman itong multo sa laki ng eye bags.

Pero imbes mapakalma ang sarili, naramdaman ko na lang ang mga luhang pumapatak mula sa mga mata ko. Bwisit...

I feel light touch, I open my eyes, and to my surprise, I see my hands, I start to panic, What's going on? I see someone approaching me, a man with rich grey hair, he stops in front of me and snaps his fingers, my eyes widen "Father?", he smiles at me, my eyes gather tears and I hug him "Oh father, I was so scared, I thought I lost you" tears freely flow down my face, I use my hand to wipe the tears, I wear a bright smile " I can see your face, isn't that great! I don't know what's happening" He touches my face and kisses me on my forehead, suddenly everything becomes blurry "What's this?, why can't I see you anymore?" I stretch my hands "Father!, father!" I cried out "Father!...."

Sa Aking Mga Mata “Hinahawi ako ng mga nagliliparang buhangin ng disyerto, napupuwing sa 'di maunawaang butil ng mga bago. Nagdidiliryo sa isang larawang di malinaw kung ano, sumasagwan sa tuyot na sapa at nangingisda ng sagot sa malamyang ilat." Mula sa mga mata ng isang bata.

six months ago............ DAHAN-dahan kong imunulat ang aking mga mata. Kapagkuwa'y pinakatitigan ko ang puting kisame. Hanggang sa mapadako ang paningin ko sa dingding na kulay puti rin ang kulay. Nangunot pa ang aking noo matapos kong igalaw ang aking kamay at mapagtanto kong maraming tubo ang nakakabit saakin.