Miguel De Cervantes Novels & Stories

Dahan-dahan kong binuksan ang talaarawan at sinimulan naming basahin ito nang sabay, magkatabi, habang ang bawat salita ay tila patalim at kidlat na tumatagos sa aming mga kaluluwa at nagbubunyag ng katotohanang hindi namin kailanman inaasahan. Isinulat doon ang kwento ni Don Diego De Villa—isang lalaking mayaman, makapangyarihan, at kagalang-galang noong mga panahong iyon. Siya ay itinuturing na pinakadakila at pinakamatapat sa lahat ng mga ninuno namin. Isinulat niya ang tungkol sa pagbuo ng kasunduan ng apat na pamilya—ang kasunduan na naghati sa lupain, kapangyarihan, at kayamanan sa pagitan ng mga Riego, Rivas, Delos Santos, at Mercado. Ngunit habang nagbabasa kami, lalo kaming namamang

paniniwala niya para sa mga dayuhan, itinaboy kami ng mga Kastila sa labas ng bayan dahil hindi kami nagpabinyag sa kanilang paniniwalang Kristiyanismo. Dala ng matinding galit ay tumakbo si Julian patungo sa lalaking bumaril sa kanyang ama at nilabanan ito na may pagnais na kunin ang hawak nitong rebolber. Inakala ko sa buong buhay ko na mananatiling ganoon lamang ang takbo ng aking buhay ngunit nagbago ito makaraang isang araw sa mercado. Kaya naman bago matulog ay nagbabasa muna siya ng isang magandang kuwento para subukang waksiin ang mga masasamang panaginip na ito. Takbo lang siya nang takbo, at habang hinihingal na ay may palingon-lingon niyang tinitingnan ang kanyang bandang likuran

"Ace Cervantes." Bahagyang nagulat si Malia ngunit nakabawi din agad. Ano naman kung anak ito nang mag asawang Cervantes? Required ba na matakot o mahiya s'ya? Tumango siya bago sumagot. "Madumi kamay ko kaya hindi ko maaabot yang pakikipag kamay mo. Si Itay parating na iyon kaya mag hintay ka nalang po muna." Kahit paano ay may pag galang si Malia.

Wala rin naman iyong magagawa kung iyon ang gustong ipamalita ng ama nun. Naiinis lang siya kung bakit matapos siyang pagsalitaan ni Frederick ng kung anu-ano ay ipagmamalaki pa rin sa lahat na siya ay mamanugangin. Palibhasa ay mabango ang kanyang apelyido na Cervantes, at tanyag ang kanyang ama. Sino nga ba naman ang aayaw na magkaroon ng isang manugang na tulad niya? He's very rich.

Agad siyang bumuklat sa mga pahina at hinanap niya ang petsa nun. Kinakabahan siya. Natatakot siya kahit na wala na rin naman silbi sa totoo lang na mabasa pa niya iyon. Baka malaman niya kung saan dinala ng mga magulang niya ang lahat ng salapi na galing sa Tito Ferit niya. Ang pagsanla… Iyon ang pamagat na nakasulat sa diary. Si Ferit ang kaisa-isa kong matalik na kaibigan na mas pinili na manirahan sa Maynila matapos na maubos sa isang sunog ang halos buong angkan sa California.

Agad ko ito sinindihan at walang pakundangan na binuga ang usok sa harapan mismo ni Cervantes. "Tinatakot mo ba ako, hampaslupa?!" galit na bulyaw niya sa akin. Wait. Hampaslupa raw ako? "Sinong tinutukoy mong hampaslupa, ang mga tauhan mo?" kunwaring tanong ko kay Cervantes. "Stupid! Lawyer ka pa naman, pero parang wala kang alam!" "Are you saying, I'm stupid?" Nakangising tanong ko ulit rito

Hindi pala-kwento si Miguel sa ibang tao, ngunit sa akin ay palagi siyang nagkukuwento tungkol sa buhay niya. Tatlo silang magkakapatid, siya ang panganay at siya lang ang iba ang totoong ama. Noong ipinagbubuntis pa lang kasi si Miguel ng kanyang ina na si Marcelita Santos ay tinakbuhan ito ng kanyang nobyo. Sa kabutihang palad ay nakilala nito si Don Arnulfo dela Vega. Dahil sa angkin ganda ay nainlove ang Don sa ina ni Miguel at pinakasalan kahit nagdadalang tao na ito. Itinuring siyang tunay na anak ni Don Arnulfo at maging sa birth certificate ni Miguel ay isang siyang dela Vega. Dahil sa kanyang stepfather ay hindi siya ipinanganak na bastardo.

aniya. “Malay mo, maunahan pa kita. Dapat Cervantes ang unang ipanganak kaysa mga Fontanilla.”

Gabriel POV Bata pa lang ako ng mamatay ang mga magulang ko kaya ako na ang gumawa ng paraan para mabuhay, hindi naging madali sa akin ang buhay dahil sa labis na kahirapan pero wala naman akong magagawa dahil ito ang itinadhana sa akin. Naging palaboy din ako sa kalsada at natuto din akong mamalimos para lang may ipantustos sa pang araw araw ko o para may maibili ng pagkain hanggang sa nagbinata ako at kahit na hindi ako nakapag aral ay marunong naman akong magbasa at sumulat.

Humilig ako sa dibdib niya,hinalakan ko ang panga niya at yumakap ulit. “ I love you Mr. Hace Alejandro Mondeñego .” “ I love you more Mrs. Mondeñego. ”