More Than This One Direction Lyrics Novels & Stories

tinapik ko siya at nag tungo sa direction ng tugtog. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng music room, pipihitin ko sana ang pinto nang nakalock ito. "Great!" dissapoited na saad ko. Inilapit ko na lang yung tenga sa pinto at nakinig sa kakantahin niya. "I can hold my breath I can bite my tongue I can stay awake for days If that's what you want Be your number one...." @iamnobody

Totoy days ko pa noon—very lean ang pangangatawan. “Where did you get this picture?” natatawa kong sabi kahit na may pagbabadyang pagluha akong nararamdaman. Ngayon ko lang nakilala ang background music, “History” iyon ng bandang One Direction. Pagkatapos ng ilang throwback pictures, isang clip naman ang nag-play. Muli na namang naghiyawan ang mga tao nang makitang si Samantha iyon. Napasulyap na naman ako kay Samantha at kinindatan lang ako nito. Wala talaga akong idea tungkol dito, lalo na ito na sa kasali siya sa tribute na ito.

Be the one I know you'll tell me everything You are the one I cherish more than anything Every words he said is like directed to my heart. His eyes is piercing at me without a blink. The way he sang the song it's like a sweet melody hitting through my soul. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Dinagdagan pa ng mga tingin niyang halos tumatagos na sa aking puso. Ang maamo niyang mukha, ang malamlam niyang mga mata ay tila nang-aakit, naghahalina.

naiilang na anito. Ngumiti muna siya rito bago kumanta. Kinanta niya ang unang verse ng One Thing ng One Direction habang nakatingin kay Dennis. Wala siyang ideya kung bakit niya ginawa ito. Ang alam niya bagay na bagay ang kanta para sa nararamdaman niya kay Dennis. Dahil sa paraan ng pagtitig ni Raymond dito, panay ang iwas ng tingin ni Dennis sa 'di nito malaman na dahilan. Basta, ang alam lang nito ay may kung ano sa titig ni Raymond.

Well, sino ba’ng makaka-kilala sa kapwa mo? Nagsimulang tumugtog ang band dahil sa request nito. Nag-dim muli ang mga ilaw at nagsimula siya sa pagkanta. "My One and Only You" ang kinata nito kaya naman marami ang kinilig. Nakaka-engganyong sabayan ang kanta but somehow there's something that stopping Sapphire to sing with the tune. Something that keeps on reminding her about that someone who tried to sing for her despite his not so good voice. Oh, dammit!

" Lumaki na ang kanyang ulo sa sinabi ko. Psh! Akala naman niya totoo 'yun. He turn on again his cd player at nagtuloy ang pagtugtog ng antukin. Sasalubungin natin ang kinabukasan Ng walang takot at walang pangamba Tadhanay merong trip na makapangyarihan Kung ayaw may dahilan Kung gusto palaging merong paraan Long as we stand as one Ano man ang ating makabangga Nothing will never break us Wala talaga! as in wala...

seryosong sabi ni Nate. Rinig sa background ang mababaw at mabigat nitong paghinga. Pamilyar na pamilyar si Pia sa tunog na iyon—ganyang-ganyan ang paghinga ni Nate sa tuwing magkasama sila noon sa mga pribadong sandali. Biglang namula ang mga tainga ni Pia, at binalaan ang sarili na huwag kung anu-ano ang iniisip.

Sa tapat ng speaker ng cellphone, umuukit sa puso niya ang huling bersyon ng kanta: 🎵 “Hindi mo kailangang magsalita…” “Nandito lang ako… kahit basag ka na.” Hindi niya sinasabayan ang huling linya ng kanta. Hindi na niya kaya. Nanginginig ang kanyang dibdib sa damdaming hindi niya mailabas. Ngunit nanatili siya roon. Hindi siya umalis. Hindi siya kumilos.

Dapat sana ay maaari mabuwisit siya sa kapangahasan ginawa ni Lorenzo ngunit hindi niya makuhang magtaray man lang kahit alam niyang si Andrew lamang ang dapat niyang maka-holding hands. Kahit naman kasi na sa modernong panahon na sila, ibig pa rin ang maging konserbatibo. Si Andrew ang mahal niya kaya ang kamay nito ang dapat na hawak niya, pero, bakit hindi na mahila ang kanyang kamay? Bakit hindi niya maiparamdam kay Lorenzo ang kanyang pagtutol. Para ngang gusto rin niyang hawakan nang mahigpit ang kamay nito? Tapos para siyang nabingi dahil hindi na niya naririnig ang tugtog at sinasabi ng emcee. Ni hindi na rin niya magawang ilingon sa iba ang paligid. Para siyang nagka-stiff neck kaya

Without you to hold me and heal my heart To guide me and keep me from falling apart My life is so empty, so hollow and cold Footsteps and echoes of nowhere to go Without you, without you, I know I'm all alone I can't go on this way day by day Without you, without you, I know I'm all alone I can't go on this way day by day Without you, who am I? What am I to do? My life's out of focus and so are my views I need you to give me the strength to go on