Morning Prayer At Workplace Mga Nobela at Kwento

Magkatabing naupo. "Gawin na lang natin iyong pahingaan kapag nasa kompanya tayo at nagtratrabaho. Lalo na kung pareho tayong busy at hindi makauwi. Kailangan mo kasi ng bagong environment para mapadali sa pagpasok mo sa school. Hindi mo na kailangang batiin ang lahat ng madadaanan mo sa kompanya kung lalabas ka sa umaga. Para iwas aksaya ng oras." dagdag pa niya sa kanyang mahabang paliwanag.

Deliveries for me? "Tell them I didn't order anything." I instructed the guard. It's too early para masira ang araw ko. "Good morning Engineer." My employees greeted me, but I just looked at them. "My morning would have been good if all you have started working your ass already." I said coldy and everybody bow their heads. "Next time if I see all of you again here better prepare your resignation letters and leave. I don't need lazy employees in my company. Understood?"

Hindi siya lumingon nang magsalita. “Control your personal distractions.” Napakunot noo ko. “Excuse me?” “Work comes first.” malamig niyang sabi. “I don’t tolerate employees who mix personal matters with business.” Agad kong naisip ang foreigner kanina. “I wasn’t—” “Seven AM,” putol niya ulit. “Don’t be late.” At pagkatapos no’n, dire-diretso siyang naglakad palayo.

"Mauna ka na talaga, kailangan kasi to ni Miss Poosh before 5pm." Creed sighed. 'Anong klase bang trabaho yan para hindi na makakain si Freya?' Tanong nito sa kanyang isipan at saka tumayo at lumabas ng department, at kaagad na tinawagan si Kopi. "Kopi, announce an early leave for today. Tawagan mo din ang cafeteria na magpa-free lunch and snack for all employees. Make sure that Freya will eat her lunch and snack." Utos nito sa sekretarya

We need to keep going and our lives must go on. Mahimbing na mahimbing ang tulog ni Ashton sa couch kaya hindi ko nalang siya ginising. Nag-iwan lang ako ng sticky note sa center table. Nag-commute lang kami ni Maia. Wala naman kasi kaming sasakyan at mas lalong hindi ako marunong mag-drive. “Good morning, Ma'am,” bati ng mga junior employees sa ‘kin. “Good morning!” “Good morning, Ma'am. Kailangan niyo raw pong pirmhanan lahat ng mga ‘to para makaproceed na po tayo sa next procedures,” imporma ni Criselda sa ‘kin.

puna ng isang guard na nasa entrance ng building, nakapalagayan na niya ng loob ito kaya nakakapagbiro na sila sa isa't isa. "Masaya lang ako, kuya guard. Good morning pala," sagot niya rito. "Good morning din, ma'am. Sana hangang mamaya 'yang maganda mong ngiti." Nginitian niya ang guard at nilampasan na ito. Pag-akyat niya sa executive office ay nagsimula na siya sa kaniyang trabaho. Ang mga sumunod na oras ay naging abala na sila dahil may mga naging meeting si Demus na kasama siya at kahit ganun ay parang hindi niya ramdam ang pagod. Iniisip pa lamang kasi niya ang mga naganap kagabi ay parang gumagaan na ang pakiramdam niya. Kahit nang dumating nga ang oras ng lunch break ay hindi pa ri

Lahat ng usapan ay agad natigil nang makita siya. Tahimik ang buong hall, tanging huni lang ng aircon at malalalim na buntong-hininga ng mga empleyado ang maririnig. Kyro cleared his throat, inilapit ang sarili sa mikropono. “Good morning, everyone.” Sabay-sabay na bumati pabalik ang mga empleyado, bagaman may halong kaba at pagtataka sa kanilang mga mukha.

Bumuntong hininga ako, mapagkakasya ko pa naman siguro ang savings ko hanggang sa susunod na sweldo… OMG! Agad akong napalingon sa oras ng aking cellphone, it’s 4 am in the morning. Kailangan ko ng umuwi, ito ang first day ko sa trabaho! Iika-ika, mabilis akong lumabas ng kwarto. Employees was still there, but no one even stop me from leaving, as if no one care in my presence.

Kinabukasan maaga kaming umalis na dalawa, sabay kaming kumain sa labas ng breakfast namin bago nagtungo sa company. "Good morning, ma'am, sir!" palaging bati ng mga empleyado na madaraanan namin. I looked up at Gabriel, nakahawak ang kamay niya sa bewang ko, seryoso siyang naglalakad sa tabi ko. Tipid na tango lang ang binibigay niya sa mga bumabati, hindi naman siya galit talagang ganoon lang siya.

Mas naging maayos ito kumpara noon. Sabado ng umaga, dumating ako ng 7:30 para sa alas otso na pasok. Habang nasa biometrics ay sakto namang dumating ang CEO at pansamantalang tumigil sa harap ko. Nagkatinginan ang ibang empleyado na kararating din lang. “Good morning, Sir,” simpleng pagbati ko. Tumango lamang ang lalaki sa akin at muling naglakad patungo sa elevator. Dumiretso naman ako sa fire exit para maghagdan paakyat sa aming floor.