The Man Who Cant Move On Novels & Stories

Agad na nagtama ang tingin naming dalawa. His chinky eyes stayed at my eyes before it lifted up to my forehead, then down to my hand. He frowned before walking faster to get closer to me. "Are you alright? What's wrong?" He asked, sounded so demanding and nervous. Although pride wants to take over, I know that I need help right now. Aside from Manong, he's the only person who can help me. I should cooperate. I looked at my hand that later on he followed. "I cannot move my hand, and I feel so cold..." I said in a trembling voice.

Ang sakit no’n, ah! Naghiyawan ang mga tao at akala ko’y dahil iyon sa banggaan sa pagitan namin ng lalaki. Napaangat ako ng tingin sa harapan ko at halos lumuwa ang aking mga mata nang makita ang basa at nakapikit na si Chord. Taranta, agad ko siyang dinaluhan at dali-daling kinuha ang panyong nasa bulsa. “S-Sorry! Sorry, C-Chord! Pasensya na! Hindi ko sinasad—"

Gulat at hindi agad siya nakahuma sa kinatatayuan, nagsimula na ang kumusyon at nagsimula na ring magpalitan ng suntok ang dalawa saktong pagtayo no'ng isa. Nang dumapo ang suntok no'ng isa sa mukha ng kalaban nito ay natumba ulit ang lalaki. Kaya lang sa pagkakataong ito ay patungo sa kaniya. Hindi na siya nakailag at nadaganan siya nito. Ang masama pa ay parang napuruhan ang ankle niya. Napaiyak siya sa sakit. Hindi agad umalis ang lalaki na nakadagan sa kaniya. Mabigat ito mukhang lasing pa kaya hindi agad makabalanse sa pagtayo.

"Anak ko 'to, Thunder. Akin lang ang batang ito." Parang sinaksak ng napakaraming punyal ang dibdib ni Thunder. Napaluhod na lamang ang lalaki at doon mismo, sa gitna ng mamahaling cafe, sa harap ng mga matang mapanghusga, lumuhod ang isang Thunder Alcantara. Wala na siyang pakialam sa pride niya. Wala na siyang pakialam kung pagtawanan siya ng mundo. Naalala niya ang mga malulupit na salitang binitiwan niya noon sa dating asawa.

Hanggang sa tumayo na si Maximino at dahan-dahang humakbang patungo sa kanya. Hindi pa rin magawang i-alis ni Nexus ang tingin sa mga mata ni Maximino. Maging ang gumalaw o humakbang paatras ay hindi na rin niya magawa. It's like his body has lost it's strength and he don't know why. Why is he acting like this? Why is his body getting weird? And why is his heart beating so fast as if he's on a marathon? Hanggang sa nasa harapan na niya si Maximino ay hindi pa rin siya nakagalaw. Nanatili lamang siya sa kanyang pwesto as he still can't take his eyes off of Maximino.

I smirked and tried to open my eyes, but same as what happened lately, blurry vision and I can’t tell who is this man above me. “Oh God, that’s it!” asik ko at paulit-ulit na humihinga ng malalim, I know that I am not good at muscle control, but damn. Papaano ko ito nagagawa ng maayos ngayon, like my body is expert on every moves he did to me. “This?” he said and he perfectly insert his second finger without ruining the pace and the sensation, this man is like a beast, he knew how to fuck well.

Napaungol siya ng kumilos ito dahil nadiinan nito ang pagkalalaki niyang nag-umpisa ng mabuhay. "Don't move," hirap na sabi niya dito. Pero nagpumilit pa rin itong umalis kaya naman mas lalo lang nakiskis sa pagkalalaki niya ang hita nito "Jesus! I said don't move!" hinigpitan niya ang hapit sa bewang nito para hindi ito makagalaw sa ibabaw niya kaya lang mas lalo lang lumapat sa katawan niya ang katawan nito. Urgh this is fucking insane!

Matira ang matibay. Mabilis lang naman mag-move on tulad nung una niyang ginawa. Konting iyak lang, konting drama, konting mukmuk sa tabi pagkatapos ay okay na! Pwede na ulit siyang lumandi sa iba. Tulad nung ginawa sa kaniya ni Zig! Sa tingin niya, gano'n lang kabilis mag-move on. Walang problema. "Hey..." Napalingon siya sa lalaking nagmamaneho. Hindi pa rin nawala ang pagkakasimangot niya. Naalala niya ang muntik nitong pagsira sa kagwapuhan ni Henrik.

Magrereklamo na sana ako ng bigla niyang higitin ang braso ko dahilan para ma out of balance ako. Automatic akong napatalon pababa sa higaan niya. Naisalampak man ang puwetan ko sa semento pero nangingibabaw ang kaba ko dahil sa pagdampi ng mga labi namin. Hindi siya gumalaw. Hindi rin ako gumalaw. Aba't sinong makakagalaw roon? Tinignan niya ako ng nanliliit ang mata. “One wrong m-move, you're deàd.” Napalunok ako ng ilang beses habang hindi gumagalaw.

"Isn't it obvious? I can't move my body" I could feel the ghost of smile on his lips when he walks towards me. Hindi man lang niya ako tinanong, basta na lang niya akong ini-scoop paalis ng kama. Napahawak ako sa balikat niya sa gulat. "Ano ba!" Giit ko. Hindi ako makagalaw dahil sa nakabalot ako ng comforter. "You need to get a bath. I bet you're too weak to do that"