Most Dangerous Game นิยาย & เรื่องราว

“At kapag natapos na ako…” Tumingin ako kay Elijah. “He won’t see it coming.” Sa taas ng building, nakatingin si Adrian sa amin mula sa glass window. Parang alam na niya ang iniisip ko. Parang wala siyang pakialam. And that’s what makes him dangerous. Because in a game where everyone is trying to win— He’s the only one playing a different game.

“My father found out about my relationship with Luis, Percy. That is why he had pointed a gun in his head hoping that I will submit to whatever the hell he wanted me to do if I want to keep him safe and God forbid, he’ll be dead anytime if we both are not being careful. I am afraid Shalef Bin Yousaf Al Sayed will do exactly the same for you, and the best and the safest place for you to go is the Philippines, so go back there, I am begging you please.” Puno ng pakikiusap na sabi ni Kitana sa kaibigan. “Th-this isn’t just the old job was it? Steal the Nostalgia and go back safe and alive, hindi ganoon iyon tama ba ako, Kitana?”

Pero nasaan naman kaya 'yun? Nagpunta ako sa tapat ng chimney kung saan nandoon ang malaking painting ng isang babae at sa bandang kamay niya ay naka lagay ang bomba. I can not believe that they can do this to us. Really? Did I really bomb in the game? Balak ba nilang patayin ang mga hindi makakapasa? I tsk-ed, this is very dangerous game. Sana hindi na ito maranasan ng susunod na henerasyon.

Pero napanganga na lang ako nang makita ang labanan na nagaganap sa harapan ko ngayon. Caleb is moving at a fast pace, as are the enemies. Para silang mga hangin na nagsasalpukan sa ere na hindi ko maintindihan hanggang sa maging abo ang ilan sa kanila. Doon ko lang din napansin na wala na pala siyang hawak na baril at nadadagdagan ang mga kalaban na pumapasok sa loob ng mansyon. Kapag nasusugatan naman ang ilan sa kanila ay tila naghihilom agad ang mga ito. Habang ang mga tauhan namin ay hindi rin biro ang pinapakitang kakayahan sa pakikipaglaban. To my surprise, they’re always aiming at the heart of the enemy, leading them to turn into ash. Iba’t iba rin ang kagamitan nila sa pakikipaglaba

“Wala nang pero-pero, mag-uumpisa na ang conference at kulang tayo sa tao kaya ikaw na lang ang sumalo, huwag kang mag-alala sa ‘yo naman ang credits eh.” Ito ang kinatatakutan ni Marina, hindi dahil takot siya sa humarap sa mga tao kundi dahil hangga’t maari kailangan niyang umiwas sa mga Sanchez lalo na kay Filan. Mortal na kaaway ng kanilang angkan ang mga Sanchez, dahil hindi mo maaring pagsamahin ang Sanchez at Hidalgo sa iisang lugar na hindi nauuwi sa gulo.

pagkumpirma ni Zuri sa sinabi n'ya. "Do you know them, Zuri?" tanong ni Pickles sa kaibigan. "They don't have a name, but they exist and they are dangerous," sagot ni Zuri at isa-isa silang tinapunan ng tingin. "How can we join the auction? I know you, Zuri. Alam ko na hindi pwede na wala kang ginawa para makapasok tayo sa auction," nakataas ang kilay na sabi ni Graciella sa huli.

Naramdaman ko ang pagluwag ng kanyang kamay sa bewang ko. "Fifteen shots," sabi ko pa na kay Gabriella ang tingin. "Wala namang rules na bawal akong magpatulong, 'di ba?"nakangisi kong sabi. Napaawang naman ang bibig nito. "But..." "No rules, Gabriella. You're not a great game host, you know. You can't beat me in terms of games," I said, winking at her. "Since there are no rules, Faller Coleman will finish this. I'm tired and I want to rest. My Flat shield will be up tonight. If any of you dare to disturb me, it won't be my fault if you end up with damage. You all know how dangerous my Flat's shield is, right? Try me, folks, and you'll face the consequences," I joked at the end, though it mi

Ipinakita ni Jerome ang tablet sa kanya at agad na pinihit ang screen paharap. Pagtingin niya, nanlaki ang mga mata niya. BREAKING NEWS! May malaking pulang "EXPLOSION" sign sa tabi ng headline. "MAY GUHO SA La Vida! HINDI PA MATIYAK ANG MGA BIKTIMA!" Hindi na niya narinig ang sumunod pang sinabi ni Jerome. Biglang natumba ang hawak niyang upuan nang mapatayo siya nang mabilis.

“Fine.” His smile widened. “Good.” Then he leaned closer and whispered something that made my heart skip. “Because tomorrow…” Huminto ang paghinga ko. “…we make Kyler watch.” “Watch what?” kunot ang noo na tanong ko. His grin turned dangerous. “Us.” At sa sandaling iyon, alam kong wala na talagang atrasan. Because this game was about to become something far more dangerous.

Bumagsak siya sa sahig. “Sir, perimeter secured.” Tumango lang ako. “Dalhin niyo siya.” “Alive?” Tahimik. Sandali. Tumingin ako kay Valeria. At sa mata ko— alam niyang tapos na ang laro. “Hindi pa.” Hindi ito matatapos ngayon. Hindi pa sapat. Tumalikod ako. Wala na akong kailangang gawin dito. May mas importante.