Music To My Ears Mga Nobela at Kwento

At special din ang taong dinala niya doon. “Wala pa. Ikaw pa lang.” Lihim akong napangiti at kinilig. So, special ako sa kanya. Dahil walang magawa, kinalikot ko ang kanyang car stereo. “What kind of music do you listen?” “Kahit ano lang. 80’s, 90’s, RnB, Opm.” sagot nito. Napangiti ako. I scrolled through my phone and searched for a song sa aking playlist. I chose Dilaw by Maki.

Hindi ko pinansin ang ingay sa paligid at dinamdam ang himig ng musika. Gusto kong dalhin ang utak ko sa nakakarelax na lugar. Yung tipong wala kang iniisip kundi magpahinga at matulog. Ilang sandali ay natapos na ang musikang paborito ko ngunit umulit ito. Sinadya ko iyon para hindi ako mawala sa imahinasiyon ko. Nagpatuloy ito hangga't sa may biglang kumalabit saakin. Hindi ko iyon pinasin at mas lalong dinamdam ang musika sa tenga ko. Kumalabit na naman ito kaya napabalikwas ako ng upo kasabay ng pagmulat ng mata ko. Umangat ako ng tingin at nahagip ang mata ni Sir. London. Nanlaki ang mga mata ko ng napagtanto kong nasa paaralan pala ako. Napayuko ako sa kahihiyan.

Nakikinig siya ng music, usually acoustic or classic piano pieces, minsan naman ay binaural beats, kapag nagsusulat para matulungan siyang maka-focus. Agad niyang na-miss ang mga lola niya at napangiti siya. Dahil nga laging may nakapasak sa kanyang teynga, minsan ay nagigitla siya kapag may biglang gumalaw o sumusulpot sa kanyang tabi. Iyon pala, may sinasabi sa kanya ang kahit sino kina Lola Kora at Lola Tinay. Kapag napapitlag siya, mas nagigitla ang mga ito sa kanya. Nasanay na tuloy ang mga itong ibaba muna ang kape o tsaa na dala para sa kanya bago siya kalabitin. Binuhay niya ang data sa kanyang phone at pumili siya ng pakikinggang music sa YouTube.

Hiyaw nito sa telepono kaya naman napangiwi na lamang ako dahil parang masisira na ang ear drums ko kakatili nito. "Not interested, bye." Usal ko at saka ko pinatay ang tawag. Habang nagmamaneho ako, hindi ko na namalayang hinahanap ko na ang bandang 'Black Roses' sa isang app na puro mga music. 'What the f*ck is going on with me?' Wala sa sariling pinatugtog ko ang isang kanta nilang pinamagatang 'She's In The Rain'. Ewan ko sa sarili ko pero gusto kong pakinggan kahit isa man lang sa kantang gawa nila Xence.

Naramdaman ko ang maiinit na haplos nya na kahit ang lamig ng simoy ng hangin ay di ko maramdaman. Naging malalim ang paghalik nya, gumapang ito hanggang sa panga papunta sa may leeg ko. Napaliyad ako ng dumampi ang kanyang labi sa aking earlobe hanggang leeg, para akong mababaliw sa sarap na nararamdaman ko. Parang bumalik ang unang gabing may nangyare sa amin. Yon nga lang ay di nya iyon natatandaan.

usal niya sa aking tainga. Parang may mga paru-parong nagliparan sa aking sikmura at pawang mgamusika lamang ang aking naririnig nang mga sandaling iyon. Musikang hindi ko alam kung ano ang titulo o kung anong klase iyon basta't nagbibigay ligaya sa akin. Ipinikit ko ang aking mga mata at may kung anong init akong naramdaman sa aming mga katawan. Init na hindi man lang ako nadadarang o napapaso bagkus ay pinalalamig pa ang aking pakiramdam.

Kasal na lang sana ang kulang sa relasyon nina Meg at Jazz. Pero isang araw ay nakipaghiwalay bigla si Jazz kay Meg dahil may ibang babae na itong nagugustuhan. Dala ang pira-pirasong puso, tumakas si Meg at nagpakalayo-layo. Nanalangin siya na sana, habang-buhay na ‘di na sila magkikita ng taksil na lalaki. Dininig ng Diyos ang dasal niya—sa loob ng pitong taon nga lang. Ngayon, nagkrus ulit ang landas nila. Hindi lang isang beses. Hindi dalawa. Parang hindi aksidente. Parang sinasadya. Kung bakit? Hindi niya alam. Ang alam lang ni Meg ay kailangan niyang iwasan si Jazz bago pa nito matuklasan ang kanyang sekreto.

“Let me go!” Umiling-iling siya na parang bata. “Ayaw.” Ibinuhos ko na ang lakas ko, yet hindi ko pa rin kayang kumawala sa kaniya. Alam kong maganda ang hugis ng katawan mo, but please, let me go! “Fun fact!” hirit niya. “That loud music earlier, props ko lang ‘yon. I even sacrificed my ears for that very loud music.” “For what?! To harass me?!”

Kasabay ng pagbukas ng pinto ay ang pagbungad sa akin ng malamyos na tunog ng piano at ang pamilyar na boses na hinding-hindi ko maaaring mapagkamalan na boses ng iba. ~In the quiet of the evening, when the stars begin to shine, I find myself just thinking, about your hand in mine. Your laughter is a melody, that echoes through my mind, And every time I see you, it's like the world is kind.~ That music! Kaagad kong nakilala ang musika na pinatutugtog ng kung sino. It was the same music that Kiel shared with me when we dined out. Pero ngayon ay mas polido na ang kanta at nalapatan na rin ito ng mga salita. Doon ko lang naalala na sinabi ni Kiel na natapos na niya ang kanta. Hindi ko nga lang

"Do you want to listen to some music? Anong genre ang gusto mo?" "Hmm... Okay lang sa akin ang kapanahunan mo," I giggled. "Mga Rivermaya, Parokya ni Edgar, at Eraserheads, right?" He laughed while holding the steering wheel with his left hand. He was again rubbing his index finger against his lips. Ganoon siya kapag itinatago ang ngiti niya. "Bakit? 90's kids ka, 'di ba?" sabi kong nang-aasar.