My Dearest Self With Malice Aforethought Novels & Stories

pahina nang pahina niyang wika, tila nagdadalawang-isip kung itutuloy pa ba. Bahagyang humimlay ang kirot sa puso ko. Aaminin ko, apektado pa rin ako sa mga nangyari noon. Lalong-lalo na sa kaisipang naloko ako ni Duccio na siya mismong kambal ng kanyang ama. Kaya kung mayroong mas dapat mandiri sa akin, ako mismo iyon. No one knows how much I disgust myself. With my misdeed. Even until know, I know it was wrong. It was taboo and defies morality. And most importantly, my reasons were ridiculously shallow. I wanted revenge, but it turned out I only made a fool out of myself.

Ito ay isang glitch sa kanyang perfectly calculated na buhay. “Malinaw naman, hindi ko siya gustong gusto!” bulong niya sa sarili, ang kanyang tinig ay parang isang desperate defense laban sa katotohanan. Ang clarity ay isang facade na sinubukan niyang panatilihin. “Malinaw naman, hindi siya ginamot nang maayos noon!”

Ayos lang na masaktan o malungkot, ngunit huwag mong hayaan na lamunin ka nito lalo na at hindi naman karapatdapat. Kausap ko sa sarili ko sa loob ng aking isipan. I have this habit of talking to myself in my mind. Hindi siya kawalan, Alessia. Pakitangloob lang ang kahat ng ginawa niya sa iyo kaya huwag kang manghinayang. He's the dark lord. He's the enemy and he's the master of deception.

Ngumisi siya at tinitigan siya sa mga mata bago sinabi sa mahinang boses, "It's to stop myself from ravaging you." Halos mabulunan si Lady Vienna dahil doon. Tama ba ang narinig niya? Damn, hindi niya maiwasang magmura. She was just playing and teasing him around, why is it backfiring? Lumaki ang ngiti sa mukha ng duke at nagpatuloy siya, "Kailangan kong pumatay ng tao para magambala ang aking sarili." Kinagat ni Lady Vienna ang kanyang labi, ngayon ay nakatingin sa lupa na parang ito ang pinakakawili-wiling bagay sa mundo.

Dala na rin ng mabigat na pakiramdam ay hindi ko napigilang kunin iyon, kinasa ko ito, isang malaking buntong-hininga ang ginawa ko bago ko pinagbabaril ang mga tauhang nandoon. Sunod-sunod na putok ang umalingawngaw. Lahat sila tinira ko sa ulo. It seems that a no mercy personality that I almost left for a long time is coming back to my inner self. Tila nasa sistema ko ang pagiging bihasa sa pamamaril. That also, in my past, I am an assassin in disguise. Tumihaya sa sahig ang mga duguang tauhan. Patay ang anim na tauhan.

"See, everyone of us has this side, ang maging selfish dahil sa ating nararamdaman na hindi natin kagustuhan, or we wanted to protect kung anong meron tayo kaya nagagawa nating saktan ang damdamin ng mga nasa paligid natin. So, you can't blame Demeter, She is just a mother who lost her beloved child" "But still, she should accept the truth that her daughter is no longer on Earth--which means, na gaano man natin gustong ibalik ang isang bagay na pinaglaanan natin ng pagmamahal, kung kamatayan na ang kalaban--we can't undo. Sabi ni mommy sa akin noon, kapag daw ma mimiss ko siya kapag wala na siya, I'll just pour love and happiness to the people around me, mararamdaman ko daw ang kanyang prese

ani ng ina nito. Tiningnan naman niya ang ina niya at ang nararamdaman niya ngayon para rito ay disappointment dahil naalala niya ang nangyari kanina nung nasa second floor siya. "Nakita ko kayo kanina. Nakita ko kayo kanina na selfish niyong iniligtas ang sarili niyo at pati na ang adopted ninyo. Hindi ka ba na-guilty na tumakbo kayo at iniligtas ang mga sarili ninyo habang si Felicia naman ay tinutukan na ng baril nun sa ulo at malapit na siyang mamatay?"

At kahit na ano pa man ang mangyari ay handa ako na gawin at isugal ang lahat ng kaya ko makita lamang ang pagbagsak ng mga tao na kinasusuklaman ko. Brent made me what I am today because of his lies and continued deceit. Hindi maiibsan ang katotohanan na patuloy niya ako na niloloko at pinapapaniwala sa mga mali na bagay para lamang sa sarili niya na interes. At iyon ang malaki na kaibahan namin na dalawa. And what he is doing is selfish. Unlike me, his plans are vicious from the very start. He left me before, and now he wants me back, and he is doing this to get me back in his life.

“Hindi na rin po kayo aalis? Ibibigay po ni Syresse ang gusto ni Mommy na bone marrow for Owen para hindi na po kayo magalit.” Napakunot naman ang noo niya. “Bone marrow? No. Kalimutan mo ang bagay na iyan. Hindi ako aalis at hindi mo need ibigay ang bone marrow mo sa iba.” Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan ay nagawa ng future self niya ang ganoong bagay sa paslit. Ano ba ang tumatakbo sa isip ng bente-quattro anyos niyang sarili at pinipilit nito ang bata na ibigay ang bone marrow nito sa iba?!

"Please, Cad... gusto ko nang maging malaya sa nakaraan ko. Pagod na pagod na akong matakot palagi. Pagod na pagod na akong palaging kinakain ng takot ang buo kong pagkatao. For once, I want to be free from my nightmares and my fears. Ayoko na. Ayoko nang hayaan pa silang manaig at sirain ang buhay na binubuo ko kasama ka. Natatakot ako na kapag hindi ako gumaling kaagad, baka bumalik na naman ako sa dati at iwan mo ako tapos mawawala ka na kasi pagod ka na ring intindihin ako palagi. Ayokong mawala ka Dane. Ayokong iwan mo ako. Ikaw ang lakas ko eh. I don't want to hurt myself anymore,Dane. I don't want to kill myself anymore. Please, help me."