When The Villainess Is In Love Novels & Stories

Nakakaintriga kapag ang supladong love interest ay nagpapakita ng pag-ibig sa mga hindi inaasahang paraan—parang siya ang naglalaro ng taguan sa damdamin mo. Madalas, hindi sila madaling magbigay ng direktang papuri; sa halip, magmimistulang bugtong ang mga kilos nila. Halimbawa, tatapusin niya ang iniwan mong damit sa tapat ng pinto pero aakalain mong aksidente lang; sasabihin niyang ‘wala lang’ pero alam mong naglaan siya ng oras para dito. Nakikita ko ito sa maraming nobela: maliit na sakripisyo, tahimik na pag-aalala, o pagmamalasakit na nakabalot sa pang-iinsulto. Ang banat o panunukso nila ang nagiging paraan ng pagpapakita ng pagkakalinga — parang proteksyon na may talas ng dila.

Sa personal kong pagbabasa, napapansin ko rin ang mga micro-moments: pag-alala sa kung anong kape ang gusto mo, pagkain ng labing-kakaibang pagkain para sumabay sa iyo, o pag-aktong hindi interesado pero tinatanong kung kumusta ka. Ang pinakamalalim na pag-ibig para sa kanila ay hindi sa malakas na salita kundi sa pag-anyaya sa’yo na makasama kahit na hindi nila ito aminin. Minsan, ang tahimik na pag-upo sa tabi mo habang tahimik kayong nagbabasa ng magkaibang libro ay mas masakit at tunay kaysa sa isang sobrang emosyonal na eksena.

Ang pagbabago nila—mga maliit na tinik na nabubunot dahil sa iyo—ang pinaka-sweet. Hindi sila laging magwawakas sa isang grand confession; kadalasan, unti-unti nilang inaalis ang mga pader at doon ko nakikita talaga ang pag-ibig: hindi perpekto, medyo magaspang, pero solid at totoo. Sa dulo, mas gusto ko ang mga kwento na nagpapakita ng prosesong iyon kaysa sa biglaang pagbabago, kasi mas nakaka-relate at mas nananatili sa puso ko.