Novel & Cerita Through The Looking-glass And What Alice Found There

Sabi nila mahina daw sya at tinatanggihan ang manok nang lumalapit sa palay, pero hindi nila alam gaano nya sinisikap na pigilin ang sarili mula sa tuksong hatid ng marilag at maalindog na pangangatawan ni Alice. Nawala ang malalim na pag iisip nito nang mapansing hindi kumukurap na naka titig si Alice sa gelatin na hiniwa nito gamit ang plastic na kutsilyo. Maluha luha muli ang mga mata nitong tila ayaw tanggalin ang kutsilyo doon. Nanumbalik muli ang pagiging sensitive ng emosyon nitong katulad kagabi.

Hanggang sa isang araw ay may biglang lumapit sa kanya na isang lalaki at binigyan siya ng pagkain. Dahil sa sobrang gutom ay agad niyang tinanggap ang pagkain na ina-alok sa kanya, kahit hindi pa siya nakapagpasalamat. Matapos ibigay ang isang supot na may laman na pagkain at tubig ay agad din umalis ang lalaki. Umupo si Alice sa gilid at nagpatuloy sa pagkain. Habang ang lalaki naman ay tinitingnan lang siya mula sa kalayuan, na akala niya ay nakalayo na sa lugar. Matapos kumain ay uminom siya ng tubig mineral na kasama sa supot na ibinigay sa kanya. Natuwa pa siya sa nararamdamang pagkabusog ng oras na iyon, ngunit ilang sandali lang ay bigla na lang nagdilim ang kanyang paligid, nawalan

So he went into a cabinet near the princess's room to have at least the pleasure of hearing her speak. At that moment she was asking Abricotine if she had seen nothing extraordinary during her little journey. "Madam," she said, "I passed through a forest where I saw animals very much like children. They were leaping and dancing about the trees like squirrels. They were very ugly, but wonderfully nimble." "Ah, how I should like to have some of them!" said the princess. "If they were less agile one could catch them." Ariel, who had passed through this forest, knew the animals must be monkeys.

Pinanood ni Joshua habang isa isang binaba ni Alice ang mga damit niya sa carpet ng sala at kinalkal ang lahat ng damit niya. Pagkatapos kalkalin ang mga damit ni Joshua at walang makuha dito, hindi pa rin sumuko si Alice at sa halip ay kinalkal niya ulit ang lahat. Sa sobrang detalyado ng paghahanap niya ay nung may nahanap siyang piraso ng tissue sa bulsa ni Joshua, sinuri niya pa ito ng mabuti. “Paano nangyari ito…” Kahit na nabigo siya sa ikalawang paghahanap niya, umulit pa ng pangatlo si Alice, nakasimangot siya dahil sa pagkalito.

“Ano ba’ng dapat kong sundin?” Naitakip na ni Alice ang mga palad sa mukha, ilang beses din s’yang napabuga ng hangin upang subukang ikalma ang sarili. Pero ang pagda-dramang iyon ng babae ay naputol ng isang kalabog mula sa labas ang umalingawngaw, hindi iyon gano’ng kalakas mula sa kinatatayuan niya pero nakakagulat pa rin. Binilisan niya ang kilos upang malaman ang nanagyayari mula sa ibaba, ang unang rumehistro sa utak niya ay ang anak na si Jessie. Ilang beses pang may lumagapak habang sahig na sadyang ikinagulat na niya. Lakad takbo, kamuntik na nga siyang mapada sa hindi wastong pagtama ng suot na stilleto sa sahig.

Paano niya malalamang bigla na lamang maglaho na parang bula si Alice. Tumahimik na ang palagid at nagkandarapa siyang pumasok sa kanyang silid kasabay ang pagsara niya ng pintoan at magbihis nang kasuotang pangbahay. Pagkatapos magbihis ay ibinagsak niyang bigla ang katawan sa malambot na higaan, nasa isipan parin niya si Alice kahit saang sulok ng maluwang niyang silid.

She has seen this type of person many times when she was on Earth. When Alice did not receive a reply, she smiled. She thought that her weak cousin was so scared of her that’s why she cannot even reply to her. But when she looked closely, she realized that she was looking at her uninterestedly, like she was just looking at disposable trash. She was immediately enraged. She was even more angry when she noticed the snow wolf beast besides her cousin. It was supposed to be hers. It doesn’t matter whether the beast and her don't have a matching magic attribute. She wants it as her pet.

Napamulat ako. Halos sumigaw ako sa tuwa at gusto ko nang tumalon dahil nakarating na ako sa wakas sa hinahanap kong lugar. I don't know how I did it but at least I did teleported. What else can I do? This is the other mansion ng mga Mortimer! 'Yung tinutuluyan pansamantala nina Alice.

“Kailangan nating malaman kung anong nangyayari.” Tahimik lang si Alice, nakayuko, waring nag-iisip. Alam niyang hindi magiging madali ang gabing ito. Hindi nagtagal, pumasok sila sa mansion, sinalubong ng mga malalaking chandelier at mamahaling palamuti. Ngunit sa kabila ng marangyang paligid, may mabigat na atmospera ang buong bahay—tila may unos na nagbabanta sa pagdating nila.

Siguradong papagalitan siya nito ng malupit. Hindi niya sinasadya ang mga nakita ngayon. Saka malay ba niyang magiging curious siya. Nakita niya kasi kaninang hinahaplos iyon ni Alice nang dumating sila ni Mildred. Dahil sa mabilis na paglalakad niya papunta sa silid niya, hiningal siya. Kaya nagpatihulog siya sa kama nita. Pero hindi pa man nag-iinit ang likuran niya sa kama nang bumukas ang pintuan at iniluwa niyon si DK.