My Dearest Self With Malice Aforethought Novels & Stories

Naisip niyang hingan ng tulong ay ang binatang nagkakagusto sa kaniya. "Aba at mukhang lumalandi na rin itong matanda mong madrasta!" Natatawa na ani Babilyn. Isang pang sampal ang pinadapo ni Karen sa pisngi ng ginang bago ito nilubayan. Mukha na kasi itong mawalan ng malay. "Kapag may nagtanong kung ano ang nangyari at sino ang nanakita sa kaniya, sagutin niyo na sinasaktan niya ang kaniyang sarili dahil naiisip na maliligtas ang kaluluwa niya sa empyerno kapag nagsisi siya at ginawa sa sarili ang pinaggagawa sa kapwa noon."

Wala sa bokabularyo niya ang marinig mula rito na mahal siya nito nang higit pa sa isang kaibigan. Hindi niya magawang tingnan nang diretsa si Daphne dahil sa kalooban niya ang damdamin na para bang dismayado siya sa kaalamang hindi pala sila magkapareha ng nararamdaman. Alam ng lahat lalo na ng Diyos na kapatid lang talaga ang turing niya rito at alam niya sa kanyang sarili na hindi na iyon mag-iiba pa kahit na makasal man silang dalawa. “So, we don’t have any problem anymore,” saad ni Corazon.

Pinilit niyang panatilihin ang tindig ngunit kinakain siya ang kaba. Kita niya sa isang sulok ng mata niya na pinapatay na siya sa tingin ni Hadeon. Malamang na paglamayan siya agad sa isang pagkakamali niya lang. “The youngest child of Vanadium and Sergio...Finally, we meet.” Hindi inakala ni Silver na kilala nito ang mga magulang niya. “It's my pleasure to meet you po,” balik niyang sabi.

Nakita ko ang paglitaw ng mga ugat sa kamay niya nang ikuyom niya iyon. "Kung mahal mo, ipaglalaban mo kahit pa mali 'yon sa paningin ng iba." Liningon niya ulit ako. "Hindi pagiging selfish 'yon, Ate. It's selfish when you think about yourself alone. It's selfless when you think about other people's happiness more than your own. In my case, I chose to make her happy. I'd go crazy if I let her go thinking that I'm the only source of her happiness."

*WARNING SPG* MR. MORGAN’S POV Minsan sa buhay nagkakamali talaga ang tao at hindi muna mapipigilan iyon. Kahit maglumpasay ka pa, lumuha ng dugo ay hindi na mababago ang nangyari na, kaya manatiling tahimik at itikom ang bibig upang ang pagkakamaling iyon ay kailanman ay hindi mabubuksan ng iba. Iyon lang ang tanging naiisip ko dahil alam ko sa sarili ko na mali itong ginagawa ko, heto na eh, I can’t stop this lust running in my blood. So, I don't fucking care anymore if she is my students besides I did not forced her to do this such thing.

Malamig kong sabi at napalunok naman ito tsaka nagmamadaling tumakbo palabas ng opisina ko. Tsk. Slút. Nang maiwan ako na mag-isa ay lumambot ang ekspres'yon ko. Gumuhit ang lungkot at guilt sa kanina ay walang emosyon kong asul na mga mata matapos maalala ang reaks'yon ni Heaven kanina. Inihilamos ko ang palad sa mukha. What have I done? I did something terrible, But... Heaven deserves it, right?

"Iyon ang tawag mo roon? Pagsisinungaling, panloloko, at attempted murder—'trabaho' para sa'yo?" "Napaka-self-righteous mo!" Isang hakbang siyang lumapit sa akin, nakakuyom ang mga kamay niya. "Nawala sa'yo ang lahat hindi dahil sa akin, kundi dahil iyon ang kaparusahan sa pagiging inosente at tanga mo! Walang pwedeng basta na lang makuha ang lahat nang hindi nagbabayad! Hindi ganoon gumagana ang mundo! May kailangang magturo sa'yo ng leksyon na iyon!" Umiling ako sa pagkasuklam. "Delusional ka."

All my rational thoughts were blown by the wind and all I could think right now is plotting my revenge. Ano na naman ba ang ginawa ko? What did I do to deserve this kind of pain? And why is this much painful than the death of my cousin?! Fuck! So much for depending my happiness to one person! Fuck this life! I hate myself for easily giving my trust to one person that quickly! I've never been this vulnerable! The first time I let myself loose is the first time I got hurt. No wonder I am always safe inside my shell. No wonder why people prefer to be idle than to be liberated.

Minsan napapaisip ako, kung hindi suguro nangyari ito magiging ganto rin ba ko sa future? I choose to sold myself to the devil by doing the greatest sin of my life just to get revenge. Tahimik na napaluha ako at napatingala sa ceiling. I despise myself for doing this but I will also resent myself if I just let it be. Sabi nila kapag binato ka ng bato, batuhin mo daw ng tinapay pero para sa akin, hindi sa lahat ng pagkakataon ganun ang gagawin. Dahil hindi lahat ng tao ay kayang magbago o magsisi sa ginawa nilang kasalanan, they enjoy the pleasure of inflicting pain and destroying lives of others. Kahit anong pagpapatawad ang ibigay mo, kahit anong kabaitan ang ipakita mo at kahit anong dasal

“Oo, mayaman sila. Oo, magaganda ang damit ko, masarap ang ulam ko araw-araw, maganda ang eskwelahan, marangya ang pamumuhay. Pero kahit kalian, hindi ko naranasang parte ako ng pamilya. Na parte ako ng buhay at mundo nina Mommy at Ate. Dahil sa paningin nila, sampid lang ako sa pamilya at ako ang dahilan ng kanilang malas.” “I’ve been carrying that mindset for years. It caused be to do some shitty things. Malas ako at wala akong ibang dala kundi gulo? Eh ‘di totohanin natin. That’s what I was thinking before. Pero iyon din ang naging hudyat kung bakit lalong lumala ang pagkamuhi nila sa ‘kin.”