Gone With The Wind Novels & Stories

she started singing. Tumahimik naman ang bata na para bang pinapakinggan nito ang kung ano man kanyang kinakanta. At nang na sa chorus na siya ay saktong pagpasok ng maid. “The will of the wind, you feel it and then it will pass you blowing steady. It comes and it goes and God only knows. You must keep your sails on ready. So when it begins, get all that you can, you must be friend, the will of the wind…”

Isang malakas na ipo-ipo ng malamig na hangin ang binuo nila, isang malambot na unan na idinisenyo para saluhin ang bumabagsak na hari. Ngunit ang puwersa ng pagbagsak ni Winston ay masyadong matindi, ang kanyang bilis ay higit pa sa kayang pigilan ng kanilang pinagsamang lakas. Ang ipo-ipo ay tumama sa kanya, ngunit sa halip na saluhin siya, ito ay nagsilbi lamang upang bahagyang pabagalin ang kanyang pagbagsak bago ito mawasak. Nabigo ang mahika ng hangin. Si Winston ay bumagsak sa karagatan na may lakas ng isang bulalakaw, lumilikha ng isang dambuhalang haligi ng tubig na umabot sa kalangitan bago bumagsak pabalik sa isang marahas na paghampas. Ang katahimikan na sumunod ay mas nakakabing

Ngunit walang init iyon. "Same difference." Ramdam ni Astrid ang unti-unting paglamig ng paligid. Parang may paparating na bagyo. At hindi siya nagkamali. Dahil maya-maya ay bumukas ang pinto ng bahay. At lumabas si Ashton. "Mama?"

Mas pinili kong pumunta sa sulok upang mas tahimik na masasaksikhan ang takipsilim. Habang umaandar ang landing barge ay agresibong sumasabog sa hangin ang tsokolate kong buhok. I enjoyed the chilling breeze that kisses every part of my skin. Napapikit ako at hinayaang hagkan ng kahel na sinag ang aking pisngi. Those clouds over the horizons were calming. The fresh air I breaths was soothing far from the wild city I am currently living. Sa loob ng sampong minutong layag ay tanaw ko na ang Isla. Ang ibang pasahero ay nagsihanda na rin sa pagdaong.

Dahil sa huli, ang mahal pa rin ng lalaking ito ay si Wendy. Kapag nagbago ang ihip ng hangin, kapag nawala ang interes, isang iglap lang, puwedeng mawala ang lahat ng suportang ibinibigay nito. Hindi siya puwedeng dumepende roon. Hindi puwedeng ipaubaya ni Trixie ang kapalaran ng kanyang pamilya sa isang taong bahagi ng nakaraan na gusto na niyang iwan.

Surviving life in the pit of giving up is not a very good choice. It's when you wanted to die, you badly wanted to end it but you're tied with the truth that you have people to fight for. It's when you wanted to let go of that thin string, connecting your inner self to sanity, but you're forced to hold on. Life for some people is somewhat satisfying but not for Zaire Aera Gonzalo. Her life has been everything but love. She's been living with demons inside her head and as she's fighting it everyday, she later find herself losing the battle.

Rain was more like her apprentice, or maybe her taga-tikim kung suwak na ba ang lasa o may kulang pa. Samantalang sina Wind, Jan at ang papa naman nila ay nasa labas at ini-aayos doon ang mesa at mga fireworks. Umingay lalo nang pumatak ang hating-gabi, Jan handed her a trumpet toy so they could make more noises to drive the bad luck away and even bad weather.

Gusto ko siyang sundan ngunit tila tadhana na ang pumigil sa akin. An island native, who happened to be stalking me all this time, popped up in front of me with a lot of my pictures with Nayeli. Pinagbantaan niya akong masisira ang career ko dahil sa mga litrato ngunit wala akong pakialam. Ang ikinababahala ko ay ang kapakanan ni Nayeli. So I did what he told me and gave him everything he wants. Bumagsak ang kompanya at matindi ang galit sa akin ni Papa. He sent me to my grandparents in the US. Sirang-sira na ang lahat sa akin ngunit ang nasa isip ko pa rin ay si Nayeli.

Napabuga ako ng hangin at mabilis na tumakbo at sinipa diretso sa mukha ang dambuhala. Isang malakas na kalabog ang nagpatigil ng suntukan sa paligid. Nanlaki ang kanilang mga mata sa gulat nang makitang humandusay si Bogart dahil sa sipa ko. Habang nanlilisik ang aking ma mata pagkatapos kong ilagay ang buo kong lakas doon. Matalim kong tiningnan ang mga kasamahan ni Bogart.

WINDY POV Doon niya lang napagmasdan ang tikas ng magandang katawan ni Wamoy na palagay niya ay nasa five nine ang height, malaking tao pala ito atang yummy pa ng pang-upo nito na namumukol pa at ang lapad pa ng likod nito. Kinastigo niya ang sarili sa pagpapantasya sa lalakeng matabil ang dila at mapangahas na sumalakay sa kanyang boobies. Hindi rin nagtagal ay may bumalik na ito at may bibit ng malaki- laking kahon na tiyak niyang iyon na nga ang nawawala niyang parcel. "O ayan Mam Windy, ito na ang nawawala mong parcel," kunwaring abot sa kanya ni Wamoy ngunit ng kukunin niya na ay mahigpit nitong hinawakan at hindi ibinigay sa kanya.