My Purpose In Life นิยาย & เรื่องราว

Susulitin ko ang araw na 'to. Babawi ako sa mag-ina ko. Hindi ko na uulitin lahat ng pagkakamali ko noon. Si Hydra lang ang papaniwalaan ko. Sila ni Jamie ang magiging sentro ng mundo ko. Hindi na ako papayag na mawala pa ulit silang dalawa sa akin dahil hindi ko na talaga kakayanin. "Ang saya. Nahanap ko na yata yung purpose ko sa buhay." nakangiti kong sabi.

Iyong tipong bagay na madaling itapon at kayang-kayang mawala. Sa loob ng dalawampu’t isang taon na narito ako sa mundo, wala ni isang nagpasalamat na nabuhay at nag-eexist ako. Everyone saw me as a burden, a good for nothing and easy to get rid of when done using. And I couldn’t help but to question myself. Why am I still here? If you have this kind of life, what is still the purpose of living?

“We will wait you there!” Bumuntong hininga ako nang lumabas na sila. Nakalimutan kong hindi nga lang pala si Jess ang mahilig mangulit. Pati sila… Humiga ulit ako sa kama at tumulala sa kisame. I always wondered about my purpose in life. What is really my purpose, then? Ganito na lang ba ako? Magkukulong sa kwarto at pipigilan ang sariling kumawala sa lungkot?

I lift my middle finger towards him as I walk away. Minsan napapaisip na lang ako kung ano ba talaga ang purpose ko sa buhay gayong paulit-ulit na lang din ang aktibidades ko araw-araw. Mag-aaral ako s aumaga at walwal naman sa gabi. Nakakasawa na.

Kamot ulong sabi ni Dad nang makarating ako sa amin pero nilagpasan ko lamang siya I'm too tired to open my mouth and explain. Pabagsak akong humiga sa aking kama tsaka tumitig sa kisame Minsan naiisip ko kung bakit ako nabuhay sa mundo. What's the reason of my existence? What are the purpose of being born? Napatitig ako sa bracelet ni Yudos nang makita ko ito. I smirked after remembering his flustered face earlier. I want to tease him, that's why I said those cheesy words. But yeah, it's fun.

Syempre, mahirap magmotivate ng tao lalo na kung ako mismo, hindi rin motivated mabuhay. Pero habang tumatagal ako rito, unti-unti, nararamdaman kong may purpose pa pala ang buhay ko. Sabi ni Nina, paminsan-minsan ay ngumingiti na raw ako. Kinakausap ko na raw ang mga tao. Hindi na lang daw si Nina ang palagi kong kadayalogo. Hindi ko iyon napansin... pero natutuwa ako na nagigain ko na ulit ang sarili ko. Nakakainspire kasi ang mga tao rito. Na kahit alam nilang aalipinin lang naman sila ng mga dayuhan kaya sila binubuhay ngayon ay ipinagpapatuloy pa rin nila ang buhay nila. Minsan lang naman daw kasi mabuhay ang tao kaya sinusulit na nila. At isa pa, nagsakrepisyo si Jesus para lang matubo

irap ko na ikinatawa niya. "De seryoso, parte na ng buhay natin ‘yang si problema. Di na mawawala ‘yan. Kasing constant ‘yan ng paghinga natin. Iniisip ko na lang na lahat ng problema may purpose. It’s either it will make us stronger or it will serve some life lessons. Okay lang masaktan basta hindi mo susukuan ang laban…" Napamaang ako sa kanya para kasing, kausap ko lang sarili ko. Boy version ko ba siya?

Pagkatapos ng relasyon na meron kami ni Kasper ay malabong magtiwala akong muli sa pagmamahal. Ang goal ko ngayon ay mas mag-focus sa pag-aaral para mapatunayan sa mga magulang ko na may mararating ako. Na maaaring napaaga ang pagiging magulang ko ay hindi naman iyon magiging hadlang upang makamit ang mga pangarap ko. Bagkus ay sila pa ang magiging dahilan upang mas pagbutihin ko pa, sila ang magiging dahilan ko upang magpatuloy, sila ang magiging dahilan ko upang huwag sumuko. They're not just a made of one night stand, God gave them to me with a purpose. Truly, everything happens for a reason.

Napaisip ako at dahan-dahang tumango. “Yes, wala namang purpose ang pananatili ko rito sa mundo. Sa tuwing iniisip kong wala na akong masasandalan at pamilya rito ay lumalakas ang urge kong kitilin na lamang ang buhay ko. Kung hindi mo sana ako sinagip ay tapos na ang paghihirap ko.” Seryoso ko s’yang tinitigan, kinagat ko ang aking labi dahil kunti na lang ay maiiyak na ako. Naalala ko na naman ang sinapit ko noong kasal ko.

I gazed at Leora until she was completely gone and sat beside the girl. "You must be thinking that I am crazy." Tumango ako. Bigla siyang humagulgol. “But I think you’re also brave. “Her eyes went up to me. "For coming this far, for choosing to live instead of dying." "What? I said, ‘I want to die!’ I really wanted to die.” Humina ang boses niya sa dulo. "Wala naman na akong puwang dito, mahina ako, bobo, mahirap. I’ve been thinking: what is my purpose here? Why am I even alive? Why can’t I just die? "