Novel & Cerita My Works

“Haay, napag-usapan na natin `to, uulit nanaman ba tayo...” “Basta! Galit ako sa `yo!” Nagtakip ako ng kumot at yumakap sa unan. Patuloy pa rin ang tulo ng luha ko. “Babe naman, try and understand, eto ang work ko! And that’s all there is to it – work! Wala ito’ng kinalaman sa personal life ko.” Tinapik ako ni Jinn sa braso. ”Babe? Love?”

Mag focus ka! Buong araw ay sinikap kong gawin lang kung ano ang trabaho ko. Pati ang mga dati kong ginagawa na pag-aayos ng buhok niya at ng damit niya ay iniwasan ko. Masyado na yata akong naging sanay sa presensya niya, ngayon ko lang napansin na ginagawa ko ng ito. I was too passionate about my work. Maybe it’s time to tone it down.

Giit pa niya. I don't know but I feel insulted. He may not said it directly but it was a low-key insult to my job. Para bang ang liit kong tao dahil sa trabaho ko. Ano ba'ng mali sa pagiging interior designer ko. It's a decent job. Pinapakain ako ng trabaho ko tatlong beses sa isang araw. Nabibili ko ang kailangan at gusto ko. Higit sa lahat, masaya ako. What's so wrong with that? Kailangan ba'ng kapantay ang trabaho ko sa trabaho nila para maging masaya?

kung sakali na hindi ko mapaunlakan wag nila ako pilitin. "Ikaw ulit ang napipisa, Suzzete... alam mo kapag ako nag-retiro hindi imposible na ikaw ang pumalit sa pwesto ko dahil kitang-kita ng lahat ang dedikasyon mo sa trabaho." Hindi naman talaga dedikasyon ito para akin kung kasalukuyan lang din ang paguusapan, noon pwede pang masabi. Sa ngayon nagtatrabaho lang ako para mabuhay at wala naman akong ibang pinagkaabalahan kaya sa trabaho ko ibinunuhos lahat ng oras ko.

Well, after this work, magkikita rin ulit kami. Nang matapos ko na ang trabaho ko ngayong araw, humilig ako sa upuan. This day was exhausted. Unlike sa mga nagdaang araw na hindi pa marami ang aasikasuhin. After this, tatambakan ulit ako ng sandamakmak na dokumento dahil sa newly build office ng Gatsby sa Davao. Nahihirapan na ako minsan, pero dito lang ako umaasa ng pangkabuhayan ko.

Wondering if I should go home and rest or just continue my work while I wear a mask. Damn it sexy bunny, if only you were here… baka ikaw pa ang tumulong sa akin rather than a woman who I barely know. Nasaan ka na ba kasi, mahal ko? -(EMERALD CORLYN V. FRANCISCO POV)- -❃- "Damn it! Nakakainis!" I shouted as my work had been disapproved of by the most famous company. Ilang beses na akong nag-aapply ng trabaho ngunit palagi akong nabibigo. Bakit ba kasi hindi ko pinag-patuloy ang pag-aaral ko?

seryosong sabi ko Kay loyd Pero Hindi pa din binitawan ni loyd ang kamay ko, at nagsalita sya ulit. "oo, wala kang ginagawang mali ,Ginagawa mo ang trabaho mo dito sa work, at nakikita yun ng mga katrabaho natin dito, pero nakakahiya lang, dahil kung asikasuhin mo ang trabaho mo dito sa kumpanya ,talagang sobra, pinaglalaanan mo ng oras lahat na dapat sa akin, Hindi mo naiisip na nagmumukha kang pera, dahil bakit, kung magkapagtrabaho ka ng maayos dito sa kumpanya ng pamilya ko, malaki ang makukuha mo ,malaki ang makukuha mong porsyento, at sayo lang yun chandria, pero ako hindi mo ako inisip, na kailangan natin magayos, pero hindi, busy ka ayusin yung problema ng kumpanya, busy kang magtrab

This job applications is the answer! Berkshire & Rockefeller Entertainment Media has a ton of work opened. From office works, design team - which I could fit in- personal assistants, and down to company drivers. Hindi ko alam ang dahilan kung bakit mayroon silang mass hiring but this is my chance to be able to work with him. Kahit mula sa malayo. Basta nasa iisang kumpanya kami. Okay na ako roon.

tanong niya ulit. "Silly, anong nakakahiya doon? Sa akin ka pa talaga nahiya?" "Chancy naman eh... Syempre, alam kong may trabaho ka." Kung hindi lang alam kong maririnig ako ng mga kasama ko ay kamanyakan na ang sinagot ko sa kanya. "You know I'm always available for you no matter what. As for my work, totoo, kakatapos ko lang kausapin ang Art Department, okay na. Nothing left for me to do here, so I'm free to go."

“PORTIA!” First day of work ko ulit ngayong araw kaya marami akong ginagawa at kailangang tapusin, lalo na ’yong mga naiwan kong trabao no’ng nakaraan. Dahil sa pagiging abala ko, hindi ko na rin namalayan ang paglipas ng oras. At kung wala pang may umisturbo sa akin, hindi pa ako mapapahinto sa ginagawa ko sa tapat ng mesa ko.