Working Life Mga Nobela at Kwento

Sumama siya, dala ang kanyang bag, at sabay-sabay silang nagpunta sa isang malapit na restaurant. Habang kumakain, hindi nawala ang karaniwang reklamo ng mga empleyado—nakakapagod ang trabaho, mababa ang sweldo, at parang walang pag-asa ang pagtaas nito. Kahit pa ganito ang usapan, patuloy pa rin silang nagtatrabaho araw-araw, parang mga taong walang pagpipilian kundi magpatuloy. Ganoon talaga ang buhay ng mga nagtatrabaho—reklamo nang reklamo, pero tuloy pa rin sa pagod.

Madalas na lang din kami magkita. Binugbog kasi ako ng trabaho kahapon. Puro compilation of documents, auditing saka balance. I admire the workers here for their dedication and passion. Hindi lang sila, maging lahat ng empleyado na may binubuhay. Imagine going through something each day, yet they chose to be professional because they have a family to support to.

Pero ang totoo, hindi pa siya nakakapaglaba kailanman. "Naiintindihan ko." Alam din ni Alex na maraming mga trabahador ang sobrang abala sa trabaho at kulang ang oras para sa pang-araw-araw na pamumuhay. "Ang lahat ng tao ay tila nagtitipid na lamang at hindi iniisip ang maliliit na bagay tulad ng pagkain, pananamit, tirahan, at transportasyon sa buong maghapon.

Hinila niya ito at naupo silang pareho sa sopa ng magkatapat. “Stay in my company. Ibuhos mo sa trabaho ang lahat hanggang sa maka-moved on ka. I tell you, working could be a good theraphy for you. It worked for me. It might work for you too.” Hindi pa nito alam na nabiyuda si Mona sa kanyang asawa kaya itinuon niya ang buo niyang panahon sa trabaho. Hindi niya namalayan ang mga taon. Bagama’t hindi naman talaga isang daang porsiyentong nakalimot, nakaiwas naman siya sa bisyo. Pinagdaanan din niya ang pagkakaroon ng bisyong alak at sigarilyo. Lihim din itong nakikipagtagpo at humahanap ng panandaliang aliw sa mga batang call boy. Lahat naman ay kanyang naiwasan ng maging busy na siya sa trab

And pwede niya namang sabihing required na full time job ito pero yes I know, iba ang mini-mean niya. Pero hindi ko naman planong mag trabaho ng buong buhay ko, kailangan ko lang ng mga 5 years na stable job para makapag-ipon din pero depende pa rin yon kung anong klaseng workplace ang meron sa isang company. Syempre mag-re-resign ako pag toxic ang environment.

natatawang dagdag niya. Tiniim ko ng madiin ang aking mga labi, pinipigilan na sagutin siya at ipaglaban pa ang sarili. I know their kinds and what they think of somebody who's like me. Walang stable na trabaho at paraket-raket lang. Pero ang importante lang naman ay nakakaraos sa araw araw at nakakakain ng tatlong beses sa isang araw, at ang ideyang iyon ay hindi sapat para sa kanila. If you don't have any business or stable job, you're nothing. Hindi ka mabubuhay, hindi ka magtatagal, and worst you're not meant to someone like them.

Kaagad kong iniligpit ang aking mga gamit at tumayo. Sa ganitong paraan tumatakbo ang buhay ko; estudyante sa umaga at waitress ng isang fastfood chain sa hapon hanggang alas-dyes ng gabi. Bale anim na oras ang inilalagi ko sa trabaho at minsan nagkakaroon pa ng overtime.

Wari bang isinisigaw sa kaniya ng katahimikan na wala siyang uuwian. Kaya sa condo siya nalalagi. Sa apat na taon, opisina at condo lamang ang kaniyang pinupuntahan. Pagkatapos na magtrabaho, uuwi siya sa condo para magpahinga at matulog. Kinabukasan ay papasok siya sa trabaho at maghapong nasa kumpanya. Paulit-ulit lamang ang kaniyang ginagawa, isang routine na matagal na niyang pinagsawaan.

“Dati po, naboring lang po kasi ako sa buhay ko kaya naisipan kong magtrabaho sa ibang kompanya at para malaman ko rin kung ano bang ginagawa at nararamdaman ng mga empleyado.” Napataas ang kilay ni Florence. Naboring lang kaya nagtrabaho sa ibang kompanya, hmmm? Is that it?

"Oh? Kaye. Napatawag ka?" "How are you na? Let's chill? Libre ko!" Agad-agad nitong yaya. Batidn iyang maingay ang kapaligiran nito at halatang nasa isang gimikan ito. "Pass muna ako. May trabaho pa eh." Sa totoo lang ay wala siyang gana lumabas gayong malaki rin ang problema niya. Hindi niya makuhang mag-enjoy sa buhay dahil alam niyang bukas ay wala na siyang trabahong kakaharapin.