Novel & Cerita Working Life

Sumama siya, dala ang kanyang bag, at sabay-sabay silang nagpunta sa isang malapit na restaurant. Habang kumakain, hindi nawala ang karaniwang reklamo ng mga empleyado—nakakapagod ang trabaho, mababa ang sweldo, at parang walang pag-asa ang pagtaas nito. Kahit pa ganito ang usapan, patuloy pa rin silang nagtatrabaho araw-araw, parang mga taong walang pagpipilian kundi magpatuloy. Ganoon talaga ang buhay ng mga nagtatrabaho—reklamo nang reklamo, pero tuloy pa rin sa pagod.

Madalas na lang din kami magkita. Binugbog kasi ako ng trabaho kahapon. Puro compilation of documents, auditing saka balance. I admire the workers here for their dedication and passion. Hindi lang sila, maging lahat ng empleyado na may binubuhay. Imagine going through something each day, yet they chose to be professional because they have a family to support to.

Pero ang totoo, hindi pa siya nakakapaglaba kailanman. "Naiintindihan ko." Alam din ni Alex na maraming mga trabahador ang sobrang abala sa trabaho at kulang ang oras para sa pang-araw-araw na pamumuhay. "Ang lahat ng tao ay tila nagtitipid na lamang at hindi iniisip ang maliliit na bagay tulad ng pagkain, pananamit, tirahan, at transportasyon sa buong maghapon.

natatawang dagdag niya. Tiniim ko ng madiin ang aking mga labi, pinipigilan na sagutin siya at ipaglaban pa ang sarili. I know their kinds and what they think of somebody who's like me. Walang stable na trabaho at paraket-raket lang. Pero ang importante lang naman ay nakakaraos sa araw araw at nakakakain ng tatlong beses sa isang araw, at ang ideyang iyon ay hindi sapat para sa kanila. If you don't have any business or stable job, you're nothing. Hindi ka mabubuhay, hindi ka magtatagal, and worst you're not meant to someone like them.

Kaagad kong iniligpit ang aking mga gamit at tumayo. Sa ganitong paraan tumatakbo ang buhay ko; estudyante sa umaga at waitress ng isang fastfood chain sa hapon hanggang alas-dyes ng gabi. Bale anim na oras ang inilalagi ko sa trabaho at minsan nagkakaroon pa ng overtime.

Wari bang isinisigaw sa kaniya ng katahimikan na wala siyang uuwian. Kaya sa condo siya nalalagi. Sa apat na taon, opisina at condo lamang ang kaniyang pinupuntahan. Pagkatapos na magtrabaho, uuwi siya sa condo para magpahinga at matulog. Kinabukasan ay papasok siya sa trabaho at maghapong nasa kumpanya. Paulit-ulit lamang ang kaniyang ginagawa, isang routine na matagal na niyang pinagsawaan.

“Dati po, naboring lang po kasi ako sa buhay ko kaya naisipan kong magtrabaho sa ibang kompanya at para malaman ko rin kung ano bang ginagawa at nararamdaman ng mga empleyado.” Napataas ang kilay ni Florence. Naboring lang kaya nagtrabaho sa ibang kompanya, hmmm? Is that it?

"Oh? Kaye. Napatawag ka?" "How are you na? Let's chill? Libre ko!" Agad-agad nitong yaya. Batidn iyang maingay ang kapaligiran nito at halatang nasa isang gimikan ito. "Pass muna ako. May trabaho pa eh." Sa totoo lang ay wala siyang gana lumabas gayong malaki rin ang problema niya. Hindi niya makuhang mag-enjoy sa buhay dahil alam niyang bukas ay wala na siyang trabahong kakaharapin.

nag-aalalang wika ko. Nasa trabaho pa rin kaming dalawa. Ayokong isipin ng iba na nilalandi ko ang boss namin. Isa pa oras ng trabaho ngayon. Kahit na anong mangyari gusto ko pa ring magkahiwalay ang personal at professional life ko. Kaso itong si Delgado halatang sanay gumawa ng monkey business. Idadamay pa ako. Ano na lang sasabihin ng mga katrabaho ko kung may makakita sa amin?

Hindi siya naniwala ni isang salita sa pag-amin na ito. "Sige na, umuwi ka na muna at magpahinga. Pumasok ka na sa trabaho bukas, marami pang restoration work ang dapat gawin. Bakit kakaunti ang nagtatrabaho sa industriyang ito? Ang mga kabataan ngayon ay kulang sa dedikasyon. Ang iniisip lang nila ay maging influencer o ang maging kilalang tao. Ang mga propesyon na iyon ay walang katulad na umapela gaya ng pagpapanumbalik ng mga kultural na artifact. Napakasayang makita ang isang nasirang bagay na naibalik sa iyong mga kamay."