My Works Mga Nobela at Kwento

Napakamot pa ako sa aking batok habang nagsasalita. "Ano ba iyang ginagawa mo?" tanong ko na lang para malihis ang isipan niya. Bahagya ko pang sinilip ang mga papel na pinagkakaabalahan niya. Wala naman akong makita kung hindi mga numbers. Numbers na naman. Muli rin namang bumalik ang paningin niya roon. "Mga school works," sagot niya at tumango naman ako.

Minamalas nga naman, ano. Di bale, sana hindi ako mamalasin mamaya sa inaaplayan ko. Secretary man iyan o linis ng kanilang kisame ay papatulan ko, ayoko naman maging choosy pa ano. Basta trabaho na nasa tamang magpasahod ay game na game naman ako. Magaling naman ako sa mga gawaing bahay at wala naman akong ka arte-arte sa katawan kaya kahit ano basta matanggap lang ako sa trabaho.

reklamo ko habang pilit na pinupunasan ang lamesa. Wala pang sampung minuto, pero pakiramdam ko, ilang oras na akong nagtatrabaho. Hindi ako makahinga sa bigat ng responsibilidad. Pawis na pawis na ako at ang mga braso ko ay parang nanginginig na. Pero hindi, hindi ako susuko. Para sa titë ni Tito Larkin, este para sa ikakatuwa ni Tito Larkin ay gagalingan ko ang trabaho ko rito.

sabi ko. “Hindi ako naniniwala sa pagsujok sa mga tao,” sabi ni Marcus nang kalmado. “Naniniwala ako sa iyong trabaho. Ang iyong mga resulta ay nagsasalita para sa kanilang sarili. Ayaw kong pigilin ang iyong workflow o ano pa man.” Nang mahuli ng aking mga mata ang halaga, pumikit ako sa gulat. “Alam mo na wala akong koponan, 'di ba? Nakakuha lang ako ng espasyo noong nakaraang linggo.”

“Thank you, Midas.” Ngumiti siya sa akin. “Kumusta naman pala ang trabaho mo?” tanong niya sa akin. “It’s good. Hindi naman masiyadong nakakapagod ang trabaho ko kasi hindi naman strict ang boss ko. Hindi kagaya nang ako pa ang may-ari ng APC, lagi akong stress sa trabaho.” “APC?” kunot ang noo na tanong niya. Tumango naman ako. “Yeah. Albatross Publishing Company.”

SUMPA. Another busy day. Kasalukuyan akong nasa isang publishing house kung saan ako nagtratrabaho. Ang ginagawa ko lang ay magbasa at mag-edit ng manuscript, iyon ang nasa job description ko. Pero ang ginagawa ko talagang trabaho at nai-enjoy ko ay ang magbasura. "Kun, dalawang oras pa lang tayo, tatlong manuscript na tinatapon mo," saway ni Dom.

Kulang na lang kada segundo itetext ko siya kung ano ang ginagawa ko. "Sabi ko nga! Anyway how are you? Kumusta naman ang work at pag-aaral mo? Nakakain ka ba niyan ng maayos? Ang tulog mo, kakauwi ko lang galing work ngayon?" sunod-sunod na tanong nito. See! Soco at imbestigador talaga ito at kailangan ding detalyado ang isasagot ko. Nasa Cebu ito ngayon nagtatrabaho dahil nagkaproblema ang isang negosyo nila doon kaya doon muna siya mamamalagi ng isang buwan.

All is good sa side ni Art, a lot of people still adores him, while me, I got a lot of criticism and raw judgement from other people. "I don't really agree with the setup you are right now pero as of the moment mas gugustuhin kong nasa poder ka namin para mas maalagaan ka din nila tita, alam mo naman na sa nature ng work ko ay madalas akong nasa ibang bansa, mas matatahimik ako na nandito ka" "Wag mo na akong isipin, okay? Mag work ka ng maayos at mag cover ng maraming sikat na magazine, kayang-kaya ko ito" I told my bestfriend.

Alam kong hindi niya yun magagawa. Napailing na lang ako, ginawa ko na lang kung anong trabaho ko. Hindi niya naman na ako tinambakan ng mga gawain na ipinagpapasalamat ko naman dahil hindi pa ako nagkaroon ng straight na isang linggo na hindi nagkaroon ng overtime.

Ngayon, paano ko gagawin ang aking pang-araw-araw na gawain na may mapahamak na cast sa aking braso? Walang trabaho at nasugatan. Kawawa naman