Nagisa Karma

Daniel, yang merupakan pewaris tunggal dari PHONIX Grup. Kini kembali ke tempat kelahirannya, yaitu Korea Selatan. Untuk menemukan sang adik yang dulu sempat terpisah ketika mereka masih kecil. Namun, ketika dia baru saja memulai pencariannya. Daniel menemukan fakta bahwa sang adik sudah tewas beberapa tahun sebelum kedatangannya. Karena terlibat dalam sebuah kecelakaan tragis. Daniel yang tak mempercayai berita itu, akhirnya mulai mencari tahu tentang kematian sang adik, dan misteri yang menyelimuti di belakangnya. Mampukah Daniel menemukan kebenaran dari kematian adik kandungnya? Dan mampu menemukan dimana keberadaan makam dari adik kandungnya itu?

Delindra mendapat petaka saat mengintip kamar pengantin Angga, pria yang pertama kali menerobos dinding hatinya. Namun malah menikah degan Dahlia, sepupu yang merangkap saudara, setelah dijadikan anak angkat oleh Pak Hendra, ayah Delindra. Entah petaka atau anugerah, Delindra di nikahkan dengan Aditya. Delindra dan Angga menjadi dekat saat pernikahan masing-masing menuju kehancuran. Mereka berteman dan berusaha membantu satu sama lain untuk mempertahankan pernikahan namun malah saling jatuh cinta.

It was my 30th birthday, and my husband said he had a surprise for me. However, on the day of my birthday, he was nowhere to be found. I called him countless times, but no one answered. Just as I was about to panic and consider calling the police, I happened to see a post on the social media feed of his female secretary. “A typhoon hit, and my boss was worried about my safety, so he personally took me home. How wonderful! I’ve got a guardian angel for myself!” My anxiety turned to cold calm in an instant. I commented on her post: “Traveling during a typhoon is dangerous. Tell him he doesn’t need to come back.” Not long after I posted the comment, my husband called. “Kelly, I was only concerned about the safety of my subordinate, and yet you’re thinking such vile thoughts. “Birthdays come every year. Missing one won’t kill you!” You were right. Birthdays came every year. But there was no way I would celebrate them with you.

When the fire broke out, I called my husband, Hector. He didn't answer. Instead, he ran straight into the flames—to save my sister, Emma. They held each other, clinging to life, while I was trapped in the basement, watching my calls go ignored until all hope burned out. Afterward, Emma played innocent, twisting everything. She told him, "Hector, don't blame Sienna. She didn't leave me on purpose... she was just scared." Her lie made me the villain, and everyone bought it. Fueled by hatred, Hector spat, "She's so vicious—why didn't that fire just take her?" Three months later, the police found my body.

Zeva, seorang mantan narapidana yang baru saja bebas beberapa hari lalu. Citra yang buruk, membuat kehidupan tak lagi berpihak padanya. Dia sulit menemukan pekerjaan maupun wanita. Karena dia merasa tidak ada wanita baik-baik yang mau menjalin cinta dengan mantan napi, akhirnya dia mencari wanita malam untuk berkencan. Wanita malam itu bernama Vianca, dia sudah mau taubat namun Zeva menyuruh Vianca jangan dulu taubat karena Zeva suka dengan wajah Vianca.Mereka akhirnya bertemu dengan membawa masa lalu yang sama-sama kelam. Vianca sama sekali tidak menyangka, dirinya yang begitu takut karena Zeva adalah mantan napi akhirnya jatuh cinta juga.Sementara itu Zeva, menganggap Vianca adalah wanita paling indah, tapi layak dilupakan. Dia malas berhubungan serius dengan bekas wanita malam.

My husband's first love had been trapped in a car for an hour. After they pulled her out, his rage shifted onto me. “It’s your fault she got hurt,” he spat, his eyes blazing as he grabbed me. Before I could make sense of what was happening, he forced me into a wooden box, slamming the lid down with a deafening crack. “You’re going to feel every ounce of the pain she went through,” he hissed, nailing it shut. I pounded on the walls, my screams tearing through the air. “Please, I didn’t do anything! Let me out!” My throat burned with the effort, my fists aching, but nothing stopped him. “Stay in there until you’ve figured out how to act like a decent human being,” he said, his voice cold, dripping with contempt. Hours passed. My body twisted unnaturally in the tight space, bones throbbing as blood smeared the wood beneath me. I whispered into the dark, the pain unbearable. "Please… just let me out…" But he didn’t care. A week later, he returned, his laughter echoing with hers as they entered the house, carefree from their trip. He finally opened the box. But by then, I was already gone. The woman he locked away was no longer breathing, no longer pleading. Just a cold, silent corpse.

Siapa yang tidak ingin bertahan lama dalam menjalani sebuah hubungan rumah tangga? Mempunyai suami dan juga anak-anak yang lucu adalah impian sederhana bagi setiap wanita. Namun, nasib malang kini menimpa Thalisa. Ia dinyatakan mandul oleh dokter. Hidupnya berubah mencekam, penuh tekanan dan juga hinaan dari ibu mertuanya. Wira sebagai suaminya pun melepas tanggungjawab atas Thalisa. Ia meninggalkan Thalisa demi perempuan lain yang bisa memberinya keturunan untuk mewariskan segala kekayaannya.

Olivia terjebak dalam tubuh Esther Belliana Ravenshire, permaisuri antagonis dalam novelnya sendiri yang belum selesai. Berniat menjadi penonton pasif untuk melihat bagaimana William si tokoh utama berakhir bahagia dengan Claire sang Saintess yang menjadi cinta pertamanya, Olivia justru membuat satu kesalahan fatal, yaitu membawa kepribadiannya yang tulus dan lembut ke dalam watak Esther yang angkuh dan keras. Ketulusan dan kecerdasannya justru meluluhkan kebencian orang-orang dan membuat William jatuh cinta padanya, bukan pada Claire. Tanpa sadar telah menghancurkan naskahnya sendiri, Esther dihadapkan pada dua pilihan besar. Menerima cinta itu, atau terus mempertahankan kisah yang hampir hancur ini. Pada akhirnya, siapa yang berhak menggenggam akhir bahagia?

Le jour où j'ai décidé de donner mon corps à la science, ma famille s'est rassemblée autour de ma sœur adoptive, Chloé, pour fêter son admission dans un programme expérimental de pointe. Celle qui était censée avoir un cancer du cerveau, c'était moi. Mais Chloé avait profité de la position de mon mari, Zane, à l'hôpital pour échanger ses dossiers médicaux sains contre mon diagnostic en phase terminale. Elle m'a volé ainsi la seule chance que j'avais de survivre. Et le pire ? Tout le monde l'a applaudie. La douleur est devenue insupportable. J'ai lutté pour rester présente, jusqu'au moment où j'ai surpris les infirmières chuchotant : « Heureusement que le docteur Zane a obtenu cette place pour Chloé. Ils disaient qu'il ne lui restait que trois jours à vivre. » Alors, pendant les soixante-douze dernières heures de ma vie, j'ai tout lâché, en silence. Quand j'ai remis à Chloé les manuscrits originaux de mes romans, dans lesquels j'avais mis toute mon âme, mon père et mon frère m'ont adressé un sourire satisfait. Quand Zane a décidé d'exaucer le vœu soi-disant ultime de Chloé en l'épousant, il m'a tendu les papiers du divorce. J'ai signé sans la moindre hésitation. Il a soupiré et m'a félicitée d'être enfin raisonnable. Et quand c'est moi qui ai poussé notre fille, Olivia, à appeler Chloé « maman », Olivia s'est exclamée que sa nouvelle maman était la meilleure. « Ne t'inquiète pas, » m'a rassurée Zane. « C'est juste pour la protéger pour l'instant. Une fois qu'elle sera partie, tout reviendra vers toi. » J'ai tout donné à Chloé, exactement comme ils le voulaient. Alors pourquoi, quand ils ont découvert que tout cela n'était qu'un mensonge abject inventé par Chloé, sont-ils venus pleurer pour ça, en disant que c'est moi qu'ils avaient toujours voulu ?

J'étais la guérisseuse en chef de la meute, et mon compagnon Marcus n'était qu'un simple guerrier. Tout le monde trouvait que nous faisons un couple mal assorti, mais je m'en moquais. Quand Marcus m'a demandé en mariage, j'ai accepté sans hésiter. Mais le jour de la cérémonie, Serena, son ex, a fait irruption avec un petit garçon. L'enfant a agrippé la jambe de Marcus en criant : « Papa ! » Je pensais à un piège, jusqu'à ce que je voie l'expression de Marcus. Mon cœur s'est glacé : son regard est passé d'une pâleur à une ferveur que je ne lui avais jamais vue. Puis il a soulevé l'enfant avec une délicatesse. « Annule cette cérémonie. Je dois marquer Serena et élever cet enfant avec elle. T'inquiète pas, même si je la marque, mon cœur t'appartiendra toujours. » Il croyait que je l'aimais assez pour accepter d'être sa seconde ? Pas question ! J'ai calmement contacté mon ami d'enfance, l'Alpha Dominic. « J'ai tout préparé pour la cérémonie, il ne manque plus que le héros. Veux-tu venir me marquer ? »