Romans & histoires Nakano Miku

Sa loob-loob ko, hindi na ako komportable at gusto ko na lang umuwi. "I'm Senji, and this is Kento and Ranji," pakilala ng isa na mukhang anime ang hitsura dahil sa pulang itim na buhok niya, pati kilay. Maraming tattoo sa mukha at may mga piercings. "Umiinom ka ba?" tanong niya habang binabawi ang braso sa pagkaka-akbay sa akin.

"Hello! Diba ikaw yung kanina? Uhm...Anika nga pala..." "Ha?" "Yung nakabangga mo, hehe." "Ah." Tugon ni Miko na halatang hindi interesado. "May sasabihinn ka pa?" "W-wala, sorry sa estorbo..." "Hn." And just like that, he left Anika all alone while chasing the only woman he has been head over heels for since then.

Sumagot nang magaan si Nanako, “Pasensya na, Tanaka-san. Gusto ko nang ipagpatuloy ang pag-eensayo ko.” Pagkatapos, ibinaba nang direkta ni Nanako ang tawag. Twenty-two years old na si Nanako ngayong taon at isa siyang senior sa University of Tokyo, ang top university sa Japan. Sobrang simple at inosenteng tao siya, at nagdala rin ng kaunting lamig at kawalan ng pakialam ang marahan at tahimik na ugali at pagkatao niya.

A sad smile appeared on my lips as I recalled the last moment when my Mom fetched me. I am Misaki Harachi, known as Mio. I am just eleven years old, currently a grade five student at the private school of Nokigama Osaka Üniversity here in Japan. One of my dreams is to see my Mom and be with her but I know it's impossible to happen now. It has been two months since my mother passed away due to cancer, brain tumor.

“She always bullying other girls here. She’s mocking them.” “Ang sama pala ng ugali niya,” wala sa sariling usal ko at tumawa iyong babae. “Matagal na,” sabi nito at natawa rin ako. “I’m Nina and you are?” pagpapakilala nito. “Mitsuki,” sabi ko at nilahad ko pa ang kamay ko at nakipagkamay sa kaniya.

Nang mapangat ako ng tingin sa kanya ay sinamaan ko siya ng tingin, pero nakangiti lang siya at hindi man lang humingi ng sorry na kinunan niya ako ng litrato. Hindi ko na lang siya pinansin at naging busy na lang sa paglalamon ng mga pagkain na nasa harapan ko. Muling napatawa si Miko, pero hindi na ako nag-angat pa ng tingin sa kanya. Kumain na rin siya at ilang sandali lang ay may tumawag ng pangalan ko, kaya napaangat ako ng tingin. And there she was. What was her name again? Lea? The woman who’s living with Niko in his penthouse.

Isang nakakabulag na liwanag ang sumakop sa kaniyang paningin at nang muli siyang dumilat, ay ang mukha na ni Aniko ang muling tumambad sa kaniyang harapan. Nasa silid na siyang muli ng pinuno. Pawis na pawis at hingal na hingal si Aster na tumayo mula sa pagkakahiga niya sa upuan. Agad niyang hinipo ang kaniyang leeg at ramdam na ramdam niya pa rin ang init doon. Tumingin siya kay Aniko na may nag-aalalang ekspresyon. “Si K-Kuya…” sambit niya.

Sabi ni Takeda at ipinakita kila Nejima ang Picture namin ni Rumiko. Ano name niya! Tanong pa nila kaya naman sinagot ko na.. Rumiko Harada! Sabi ko Umalis na muna ako ng room dahil mag hahapon na. Mag kikita daw kami ngayon ni Rumiko pero bago yun hahanapin ko muna siya. Hmm.... nag hanap ako ng mga kapareho ng Uniform niya hanggang sa makarating ako sa 2nd Year high school.

Nikolina introduced her friends with a smile. I looked at them first and as expected, I saw their expressions except for the girl wearing eyeglasses. Interesting. "Guys, this is my Mom, Sahara Kim. Hihi." Nikolina said while looking at her friends. "Hi, tita, I'm Harry Jefsoville Hedalgo. Nice to meet you po." he introduced himself cheerfully. I only replied him a smile. "Yuna Ayanne Watanabe." a girl wearing eyeglasses said calmly.

"Anong pangalan mo?" "...Mickey." Nagningnig ang mga mata niya, "Mickey? As in Mickey mouse?" Napatango naman ako, "Cool! My name's Shinichi. As in Shinichi Kudo. Parehong hango sa mga fictional characters ang mga pangalan natin."