My Solace Novels & Stories

sunod sunod na saad ni Ace at saka nagpatuloy sa pagtawa. Ganon na nga lang siguro kalungkot ang buhay nila kaya ginagawa nilang katatawanan ang ibang tao, ang pagkakamali o sa tingin nilang flaws nito at higit sa lahat tingin nila joke ang lahat ng nasa paligid nila. They're hopeless. Yes, they're really are.

Hindi ko rin alam kung bakit ayaw niya makinig at umalis dahil hindi rin naman naging maganda ang huli naming pagkikita bago rito. Solene was the one that my stepmother introduced to me after my first fiancé died. Nakatakda rin sana kaming magpakasal kung hindi ako umayaw agad. Hindi ko alam kung bakit naging desperada siya at hanggang ngayon ay mukhang hindi pa rin niya ako tinitigilan.

Kaya napasinghap ako dahil sa may gumapang na kakaibang sensasyon at kiliti sa buong katawan ko. “Are you okay?” mahina niyang tanong. “You’re too quiet.” Napalunok ako. Parang may nakabara sa lalamunan ko sa hindi malamang dahilan. Hindi pwede na nagseselos ako. Sino siya para pag selosan ko? Ako si Solara Hilario at walang pinagseselosan na kahit na sino. “Oo naman ‘no! Hinihintay ko lang kayo na matapos sa paglalandian niyong dalawa.” mapait kong saad sabay irap dito.

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

Kinuha ko rin ang butter sa ref at inilapag sa maliit kong dining table. Habang kumakain, binuksan ko ang libro ni Martha Wells, isang paraan para mailayo ang isip ko sa kung ano-anong kalokohan na gustong pumasok sa utak ko. Gusto ko lang ng tahimik. Peace of mind. ‘Yon ang kailangan ko ngayon. Pero sino ba ang niloloko ko? Kahit anong pilit kong ibaling sa ibang bagay ang atensyon ko, paulit-ulit pa rin siyang bumabalik sa isip ko. Si Mr. Solano. At ang offer niya.

“It’s unique and halata namang sinunod mo rin sa name ko.” Pareho silang natawa, nahihiwagaan na kahit magkaiba sila ng iniisip ay gumagawa talaga ng paraan ang puso’t isip nila para ipagkonekta silang dalawa. “So, it’s confirmed then?” Saint asked. Masayang tumango si Sloane. “Evony Solace,” bigkas nilang dalawa. The name rolled softly on their tongues as if it was a perfect combination.

mahinang saad ko na tama lang na marinig ni Sasha. “I have no intention to say it to her, Sir. Gaya ng ina niya at gaya mo, ay hindi ko rin hahayaan na may masamang mangyari sa kanya. Kaibigan ko si Sol—no, she’s like a sister to me. And this is the least thing I can do for her.” Pinuntahan na ni Sasha si Sol sa kwarto nito at ilang sandali lang ay nakita ko na sila sa hardin nagtatawanan.

Nang makaramdam ako ng pagkabagot at kumuha ako ng isang flashlight at nagsimulang mag ikot-ikot. Nasa kalagitnaan ako ng ginagawa kong iyon ng tumunog ang cellphone ko. Itinigil ko ang ginagawa ko para makita kung tungkol saan iyon. Agad na naningkit ang mga mata ko nang mabasa ko ang pangalan ni Solana sa screen. SOLANA: Whenever you feel sad, just tell me you needed my help and I will help you...with my mouth, body, soul and hole.

Humigpit ang hawak niya sa kamay ko. Napatigil ako. Hindi ko naman siya hawak pero kusa niya akong hinawakan. At dahil pagod ako, hindi ako naka-react. Hindi ko tinanggal. Hindi ko rin tinanggap. Basta nandun lang. Tumingin siya ulit sa lolo niya. “Buntis po si Sol.” Para akong tinapik sa mukha. Hindi ko alam kung paano ako uupo nang maayos. Hindi ko alam kung paano ako hihinga. Hindi ko alam kung paano ko ipipikit ang mata ko kung sakaling gusto kong magpahinga.

Napaka imposible nitong abutin kaya paano niya paniniwalaan ang mga narinig? “Ngayon lang naman nagbago ang plano ko. Pagkatapos may nangyari sa atin... naisip kong hindi na ako maghihintay pa. I won't let you escape this time, Solen.” .... a/n: sorry puyat lang, nagkasakit si baby e