Romans & histoires Naligaw

Palibhasa napapaligiran ng dagat lalo na pacific ocean! “Welcome Miss Herald to Honolulu, Hawaii's capital City, home to crescent Waikiki Beach and Pearl Harbor's WWII memorials. Some of the famous Entrepreneur and Businessman reside here after they retired.” Hahaha. Doon na lang ako sa Albay in case naman na tumanda kami ni Sean. Pero sana di magbago masyado ang probinsyang yun. Andoon baby Sean ang Grandpapa mo na di ko alam kung bakit di minana ng Daddy mo ang pagiging masayahin.

, na nasa north region. Narinig siya ni Mark ngunit hindi siya tumigil sa kanyang paglalakad, nagmamadali siyang lumabas ng bahay nang hindi na nagsasalita pa. Ang "New City" ay ang pinakamalaking entertainment city sa northern region. Ito ay isang lugar kung saan umiinom at nagsasaya ang mga tao, kaya natural na ito ay isang "sanctuary" para sa mga lalaki. Nang marinig ni Melanie ang binanggit na pangalan, hindi niya naiwasang sumimangot. "Alejandro Smith, aalis ka na ba sa "New City" noong sinaksak ka niya, o pauwi ka na?"

KABANATA 10 MAHIGIT isang linggo nang hindi umuuwi si Miana simula nang magkaharap kami sa parke. Nag-alala na sina Mama at Papa. Sinubukan siyang hanapin ng mga ito, ngunit hindi alam kung saan magsisimula. Hindi namin siya matawagan. Pati sa eskuwelahan ay hindi na rin siya pumapasok. Hindi na nga natutulog si Papa. Halos araw-araw na hinahanap si Miana. Humingi na rin kami ng tulong sa mga pulis.

"Nat?" Magbuhat nang dumating si Nigel ay tulala na si Nathalie. Ang mga mata nito ay tila nadikit na lang sa lalaki. Nakapako ang kanyang mga paningin sa bawat paglakad at pagkilos nito, ni hindi n'ya narinig ang mga sinabi ng ina na nasa kanyang tabi lang. Ngunit tila nagising s'ya nang marinig ang sinabi ng isang babae na naroon lang malapit sa kanila. "Si Nigel Sarmiento yan! Yung pinaka batang business tycoon! Ano ka ba, sikat na sikat kaya yan sa business circle, kasi nasa kanya na ang lahat; guwapo, sobrang yaman, kaya lang...."

naiinis niyang wika --. Sa parteng bahagi ng Laguna may pakanta kanta pang nalalaman si Andrew, habang nililibot ang mga market halos pakyawin niya na ang bawat stand na may mango, kaya tuwang tuwa ang mga tindera nito, di na rin niyang inabala pang kuhain ang mga sukli rito. Nilagay niya ang isang sakong mango sa compartment ng kaniyang kotse. Sinibukan niyang tawagan ang asawa, ngunit cannot be reached pa rin ang cellphone nito. Binilisan niya ang pag-paandar dahil mahaba haba na naman ang byahe niya at aabutin siya ng gabi kong ' di magmamadali.

** Sa Dalampasigan. Habang abala ang mga lalaki sa paglangoy, nakaupo lang si Natalie sa isang beach chair. Pinili nilang maupo sa lilim ng isang mayabong na puno ng Talisay. Katabi niya si Nilly na nagpapapak ng mani.

Ini-scroll niya paitaas ang kanilang usapan at nakita ang isang mensahe mula apat na buwan na ang nakalipas: Happy Birthday, Neriah. Ang kanilang chat history sa loob ng dalawang taon ay binubuo lamang ng apat na pangungusap. Taun-taon, tuwing kaarawan ni Neriah, naghahanda si Cormac ng regalo at ipinapadala ito. Pagsapit ng ikatlong taon, sa kaarawan ni Neriah. Biyernes ang araw na iyon. Sa Nobyembre, mas malamig ng ilang digri ang Laguna kaysa Maynila dahil ito ay nasa tabing-dagat.

singhal na putol ni Nile kay Hale na ikinahalik ni Nile sa noo ni Agnes. "Enjoy staying with Ate Samara and Kairi, we will be back as soon as we have the fence post of Portiano " ani ni Nile na ikinatango ni Agnes. Magkahawak kamay na lumabas sina Agnes sa kuwarto kung saan naghihintay sina Hale. "Mag-iingat kayo sa lakad niyo." bilin ni Samara. "Don't worry lady Samara, ang mga kalaban ay hindi uubra sa amin."

Sa Simbahan Maaliwalas ang kalangitan sa maaraw na umagang iyon. Sa aking pagmulat ng aking aking mga mata, wala ako tanging inaalala yaon si Natalia lamang. Hiniling kong sana ay ligtas siyang nakaalis at kung saan man siya naroon ngayon. Naalala ko ang sinabi niya kagabi sa akin. Isang nakababahalang kaalaman. Nandito ang kanyang ama na matagal na niyang pinagtataguan. Nandito ang kanyang ama na walang kapantay ang kasamaan ayon sa kanyang mga ikinukuwento sa akin.

Napatingin ako sa malaking signboard na meron nakalagay na NGala pakaliwa, “…pasensya na po kung naabala ko kayo sa pagtulog niyo. Gigisingin ko pa rin kayo kasi nga hindi ko alam kong saan ko po kayo mismo ibababa.” “Ayos lang po manong. Pasensya na nakatulog ako. Sige po, ituturo ko na lang sa inyo pagkapasok po natin sa loob at hindi po Ngala, N Gala po. Nakahiwalay po ‘yong N sa Gala kapag babasahin niyo.”