Ginagawa Novels & Stories

Kabanata 18 Nakaupo ang lahat ng pamilya Gomez sa isang mahabang mesa na gawa sa Naga-ng kahoy. Manghang-mangha pa rin siya sa bahay ng kan’yang tiyahin kaya pagala-gala ang tingin niya.

nakangiting ani nito. "Thank you, babe." "Gutom ka na?" "Yeah," sagot ko. Inilibot ko ang tingin sa naturang lugar. Wow! So, nasa isang floating restaurant kami? Is this for real? "You like the place? This is what we call, Isdaan Floating Restaurants. Here in Laguna," nakangiting tugon nito. "Tara na! Natakam ako bigla. Gusto kong tikman ang ilang mga menu nila rito!" excited kong tugon.

She just saw a glimpse of how big and thick her Ninong Alejandro's díck is, and she couldn’t get it off her mind. Kasing laki iyon ng lata ng sardinas!

Georgina: Nasa town park po ako. Bahagyang kumibot ang panga niya. Sakto lang pala ang pagpasok ng reply kaya hindi niya agad nakita bago siya tumawag. Samantala, ilang minuto bago dumating ang mensahe ni Franco ay pumasok muna si Georgina sa isang maliit na convenience store sa tabi ng parke upang bumili ng menthol candy. Paglabas niya ay saka lamang niya napansing may text pala ang kanyang amo kaya agad din siyang nag-reply.

Kaya sinikap nila na huwag ng maulit. Nang matapos sila sa pag check, sabay silang lumabas at dumiretso sa parking Lot. May kikitaing investor si Jordan kaya kasama niya ang magandang sekretarya. Sumakay sila sa kotse at nakarating naman sa Japanese Restaurant. Pumasok si Jordan sa loob at sumunod ang dalaga. Kumaway naman ang investor na si Takinaga. Bilyonaryo rin kagaya ni Jordan. “Kanina ka pa ba?” (tanong ni Jordan sa Half Japanese-Filipino na investor)

Ngayon lang niya ito nadala rito. Gayunpaman, hindi siya kumibo. Mas mabuting itago na lang ang mga ganitong bagay. Kapag sinabi niya, baka mailang lang ito, at ayaw niyang makaramdam ito ng awkwardness o pagkapahiya sa harap niya. Sumandal si Thorn nang mas malapit sa dalaga at sumagot sa mahinang boses. “Although it's a Japanese restaurant, it's located in Philippines, bringing tax revenue to the country and boosting GDP."

NIYA. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko....kinagat ko rin Yung daliri ko sa kuko...habang pinagmamasdan Yung finish product..I mean Yung niluto ko....Kung titingnan mo pagkain NAMAN SYA..pwede na ring matawag na adobo..napahilot ako sa sintido ko ..wtf ..kinakabahan ako "Tapos ka na hija?"

sagot ko sa kaniya. Actually, hindi pa naman talaga ako gutom kaya lang ay si Agatha ang nag-aaya sa amin na kumain, dahil gutom daw siya. Bigla rin akong nag-crave ng japanese food nang makarating kami rito kaya kakain na lang din ako.

dagdag ko habang tinutulungan ang kambal sa kanilang mga gamit. Kinabukasan, maaga kaming nagising at nagbiyahe papuntang Kyoto. Pagdating namin doon, agad kaming pumunta sa Fushimi Inari Shrine, isang sikat na lugar na kilala sa libu-libong torii gates. "Wow, ang ganda naman dito!" sabi ni Sitti habang tinitingnan ang mga torii gates. "Ang dami pong gates! Pwede ba tayong maglakad sa loob?" tanong ni Stanley habang excited.

Magkaiba ang kusina na ginagamit ng kusinero sa kusina na ginagamit nila ni Gina. Inayos ni Anna ang mga silya na nakataob sa mesa, ibinaba niya iyon sa lapag. Naglagay siya ng tissue sa bawat mesa, kasama ang kutsara't tinidor. Matapos siguraduhing maayos at malinis na ang lahat ay sinimulan niyang buksan ang entrance. Simple lamang ang Agne's Batchoyan, hindi iyon kalakihan. Dalawa lang sila ni Gina ang waitress at isa lang ang kusinero.