Nanay Tatay Novels & Stories

“Heto na naman tayo. Ang tinatawag kong pinakamamahal na kapatid, na walang iba kung hindi tapat na sunud-sunuran ng bida, ay nagbalik na naman sa kanyang karaniwang mga babala. Hindi ba’t dahil lang sa premature ang pagkakapanganak sa kanya at maselan ang lagay? Ilang taon na iyon. Matagal na siyang nakarecover. Pinepeke lang niya ito, ginagatasan kayong mga hangal na napapasunod niya sa gusto niya. Sa totoo lang, hindi ko matiis kung gaano kauto-uto ang mga kapatid ko.” Bago pa ako makapag rant pa sa loob-loob ko, isang mahinang sweet na boses ang maririnig mula sa hagdan. “Ama, Ina, kayong lahat!” Parang mga makina, sabay-sabay tumayo ang mga magulang ko at mga kapatid,a tila ang munting

Nanatili lang itong nakatingin sa kanya. "Nakalimutan ko, sorry." "Madali lang ba akong kalimutan?" Mapait nitong tanong sa kanya. Maang siyang napatitig dito. Dama kasi niyang may hugot ito kaya nasabi ang mga salitang iyon. Hindi nga lang niya alam kung ang tinutukoy ba nito ay problema sa pamilya. Marahil nga oo, wala pa naman itong naibabahagi sa kanyang problema. Basta ang alam niya'y nag-iisa itong anak. Ang tatay nito ay Pilipino at taga-india naman ang ina.

Nakakahiya. Napatingin ako sa kaniya at bahagya ulit na nagulat nang buksan na naman niya nag huling bote. Pansin ko na namumula na ang pisnge niya dahil siguro sa alak. Alam na alam ko iyon dahil gano'n ang hitsura ni Tatay kapag nalasing na siya. Nakaramdam ako ng lungkot nang sumagi sa isipan ko si Tatay. "Do you ever feel how sad and lonely when your love left you? When they're gone?"

Feeling ko tuloy ay si Ruby ang anak niya at hindi ako. "Correction, Ma. Hindi ako binubuhay ni Tito Roman kundi ako ang bumubuhay sa sarili ko," mahina ngunit mariin ang boses na sagot ko sa aking mama. As much as possible ay ayokong pagtaasan siya ng boses. Dahil kahit ipinagkait niya sa akin ang pagmamahal ng isang ina ay hindi ko pa rin maitatanggi na anak niya ako at sa kanyang sinapupunan ako nabuo. Ngunit kung minsan ay nakakapikon na rin siya. Huwag sanang umabot na hindi ko makontrol ang aking sarili at pati siya ay mapagtaasan ko ng boses.

"Ito? Itong paglabas natin,.ayos parin bang ginagawa natin to?" Napatitig ako sa mata niya.. "Sabihin mo Yanna,...mahal mo parin ba siya?" Wait! What? "Malaking lamang niya na na siya ang Tatay ni Jj, at hindi ko mababago yon" Napalunok ako.. "S-sabihin mo lang sakin kung mahal mo parin siya Yanna..dahil kusa akong lalayo" ________________________

Binalingan ni Nikko ang kasintahan nito na ngayon ay naka tingin narin sa kanilang dalawa at naka taas ang isang kilay. Humigpit ang hawak ni Yena sa kaniyang kulay brown na backpack. Malakas na kumawala ang buntong hininga mula sa labi ng binata at tiningnan si Yena ng direkta sa mata. "Basta tandaan mo ang napag-usapan natin, Yena. Huwag mong sasabihin kila Aunt at Papa ang nangyari dahil ayokong mapa hiya sa kanila. At saka, tatanawin kong isang malaking pabor ito mula sa'yo. Mag-ingat ka sa byahe-"

At graduated ako sa korsong Bussiness Management kasi yun ang gusto ng Tatay ko. Ayoko sana katulad kay Dad at Kuya. Nakakasawa na mag business, pero dahil mabuting anak ako kaya sinunod ko rin ang gusto ng ama ko. Mabuti nalang at andyan si kuya at si kuya na muna ang tumutulong kay Dad. Ay! Oo nga pala hindi pa ako nag papakilala! Ako nga pala si Mary Jane Ocampo. 22 years old, at single ng mahabang panahon.

Sumunod ako sa kanya kaya naman noong mamatay si Tatay ay ako na ang tumayong bread winner sa amin kaya naman lahat ng trabaho na pwede kong pasukin ay pinapasok ko. “Maganda umaga Nay,” bati ko kay Nanay. “Anak, dumating ka na pala. Pwede mo ba akong tulungang paliguan ang ate mo? Medyo nahihirapan na kasi ako sa likod ko.” sabi ni Nanay.

Nasa gilid lang namin si Tatay, sinisiguradong hindi kami malalaglag. Masaya ang buhay nang ganito. Simple, payapa, walang kahit anong problema. Sa edad na sampung taon, naging payapa na ang buhay ko. Hindi man kami mayaman pero masaya naman kaming pamilya. Nang makauwi sa bahay, malawak ang ngiting sinalubong kami ni Nanay. Una niya akong pinababa sa kalabaw at mahigpit na niyakap tapos ay si Ate.

Napalunok siya. "Pero may isang bagay lang siguro na hindi niya kayang ibigay sa akin." Hindi niya kayang sabihin ang salitang iyon. Ang pagmamahal na gusto niya. Ang pagmamahal na buo. "Okay lang iyon," mahinang sabi niya. "Huwag kang magagalit kay Daddy. Daddy mo pa rin siya." "Mom..." "Nandito na po tayo," sabi ng driver.