Nanay Tatay Novels & Stories

Sa sobrang bigat ng pakiramdam ko ay biglang pumatak ang mga luha ko. “Ginawa ko na ang lahat para mapasaya ko si Nanay, Tay. Bakit hanggang ngayon ay hindi ko magawang pangitiin siya? Hindi ko na maintindihan. Para bang lahat na lang problema niya ay binato niya sa akin,” mangiyak-ngiyak kong sabi sa kanya saka niya ako niyakap. “Pagod lang siguro sa trabaho ang Nanay mo. Lilipas din ‘yan,” wika ni Tatay. Palaging ito ang sagot ni Tatay, na baka raw pagod lang ito kaya nasabi ni Nanay ‘yon.

sambit sa 'kin ni Nanay. "P-Pero po—" "Tama ang Nanay mo, anak. Kami na lang ang gagawa ng paraan para sa 'tin. Puro ka na sakripisyo," sagot naman ni Tatay. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko pero labis ang tuwa ko sa pag-aalala at pagmamahal sa 'kin nina Nanay at Tatay. Kahit saan man ako magpunta, mas masaya pa rin kapag kasama ko sila.

“Heto na naman tayo. Ang tinatawag kong pinakamamahal na kapatid, na walang iba kung hindi tapat na sunud-sunuran ng bida, ay nagbalik na naman sa kanyang karaniwang mga babala. Hindi ba’t dahil lang sa premature ang pagkakapanganak sa kanya at maselan ang lagay? Ilang taon na iyon. Matagal na siyang nakarecover. Pinepeke lang niya ito, ginagatasan kayong mga hangal na napapasunod niya sa gusto niya. Sa totoo lang, hindi ko matiis kung gaano kauto-uto ang mga kapatid ko.” Bago pa ako makapag rant pa sa loob-loob ko, isang mahinang sweet na boses ang maririnig mula sa hagdan. “Ama, Ina, kayong lahat!” Parang mga makina, sabay-sabay tumayo ang mga magulang ko at mga kapatid,a tila ang munting

Nanatili lang itong nakatingin sa kanya. "Nakalimutan ko, sorry." "Madali lang ba akong kalimutan?" Mapait nitong tanong sa kanya. Maang siyang napatitig dito. Dama kasi niyang may hugot ito kaya nasabi ang mga salitang iyon. Hindi nga lang niya alam kung ang tinutukoy ba nito ay problema sa pamilya. Marahil nga oo, wala pa naman itong naibabahagi sa kanyang problema. Basta ang alam niya'y nag-iisa itong anak. Ang tatay nito ay Pilipino at taga-india naman ang ina.

Nakakahiya. Napatingin ako sa kaniya at bahagya ulit na nagulat nang buksan na naman niya nag huling bote. Pansin ko na namumula na ang pisnge niya dahil siguro sa alak. Alam na alam ko iyon dahil gano'n ang hitsura ni Tatay kapag nalasing na siya. Nakaramdam ako ng lungkot nang sumagi sa isipan ko si Tatay. "Do you ever feel how sad and lonely when your love left you? When they're gone?"

Feeling ko tuloy ay si Ruby ang anak niya at hindi ako. "Correction, Ma. Hindi ako binubuhay ni Tito Roman kundi ako ang bumubuhay sa sarili ko," mahina ngunit mariin ang boses na sagot ko sa aking mama. As much as possible ay ayokong pagtaasan siya ng boses. Dahil kahit ipinagkait niya sa akin ang pagmamahal ng isang ina ay hindi ko pa rin maitatanggi na anak niya ako at sa kanyang sinapupunan ako nabuo. Ngunit kung minsan ay nakakapikon na rin siya. Huwag sanang umabot na hindi ko makontrol ang aking sarili at pati siya ay mapagtaasan ko ng boses.

"Ito? Itong paglabas natin,.ayos parin bang ginagawa natin to?" Napatitig ako sa mata niya.. "Sabihin mo Yanna,...mahal mo parin ba siya?" Wait! What? "Malaking lamang niya na na siya ang Tatay ni Jj, at hindi ko mababago yon" Napalunok ako.. "S-sabihin mo lang sakin kung mahal mo parin siya Yanna..dahil kusa akong lalayo" ________________________

Binalingan ni Nikko ang kasintahan nito na ngayon ay naka tingin narin sa kanilang dalawa at naka taas ang isang kilay. Humigpit ang hawak ni Yena sa kaniyang kulay brown na backpack. Malakas na kumawala ang buntong hininga mula sa labi ng binata at tiningnan si Yena ng direkta sa mata. "Basta tandaan mo ang napag-usapan natin, Yena. Huwag mong sasabihin kila Aunt at Papa ang nangyari dahil ayokong mapa hiya sa kanila. At saka, tatanawin kong isang malaking pabor ito mula sa'yo. Mag-ingat ka sa byahe-"

Sana pumayag kana Dad. "Ano? Nababaliw kana ba Mary Jane Ocampo? Hindi ka mag tatrabaho sa ibang kompanya kung hindi rin lang ang kompanya na'tin pag sisilbihan mo. ok!" yay, hindi pwede to. Nagalit tuloy si Dad.

Napaigtad ako nang bigla akong yakapin ni Zeus habang inaalala si Tatay noong ito ay nabubuhay pa. Naramdamanan ko ang dahan-dahang paghaplos niya sa buhok ko, pababa sa aking likod. "Huwag mong sisisihin ang sarili mo sa nangyari, Anabelle," bulong niya. Kung nabubuhay pa si Tatay, susumbatan at itatakwil ba ako ni Nanay? Magbabago kaya ang pagtrato niya sa akin? Napapikit na lang ako sa raming tanong na gumugulo sa isipan ko.