Nanay Tatay の小説・ストーリー

ani Nanay kaya nangilid ang luha sa mga mata ko. "Proud na proud kami sa'yo, 'Nak..." si Tatay. "Sa kabila ng nangyari sa'yo, nandito ka pa rin, matatag at patuloy na lumalaban. Hiling ko ang 'yong kaligayahan sa darating na bukas. Mag-iingat ka palagi, aking panganay..." mahabang lintaya ni Tatay. Mahigpit akong yumakap sa kaniya at hindi na napigilan ang pagbagsak ng butil-butil na luha.

Kapag idemolish ang nasabing palengke, paano na kami? "Aayusin daw! Masyado ng luma kaya irerenovate daw!" malungkot na sagot ni Nanay sa akin. Wala sa sariling napasulyap ako kay Tatay at kita ko sa mukha niya na problemado din siya dahil sa posibleng mangyari sa kabuhayan namin sa mga susunod na araw.

Baka kasi kapag nalaman nilang dito ako naka-stay kay Sorin ay biglang sumugod si Tatay sa Manila para sunduin ako. “Aba, mainam pala at maganda agad ang nakita mong trabaho. Natutuwa akong marinig ang mga binabalita mo. Pagbutihan mo anak. Nang sa ganoon ay maging maganda ang kinabukasan mo,” masiglang wika ni Nanay. “Saka, anak, sakaling makahanap ka ng boyfriend diyan, please lang, pumili ka na ng mayamang lalaki na kaya kang bigyan ng magandang kinabukasan. Kung kaya mo nga, humanap ka ng bilyonaryong lalaki.”

Napaismid ako. “Tatay ba kita?” “Ano bang napanaginipan mo’t kay ganda ng gising mo?” Napatingin ako kay Nanay. Muli’y napangiti ako ngunit syempre ‘di tayo aamin. “Wala naman, Nay. Masaya lang talaga anak niyo malapit na gagradweyt, eh!” “Talaga ba? O may boypren ka na!” “Wala po! Masaya nga lang.” Pagsisinungaling ko.

aniya pumiyok ang boses niya kaya inakbayan ko na si Tatay. "Tatay wala ka naman po roon kasalanan. Choice po iyon ni Nanay. Hindi mo naman po kami ginugutom at nagsisikap naman po kayo noon para mabigyan kami ng sapat na pagkain. Hindi man marangya buhay. Pero hindi naman mo naman po kami ginutom." "Pangarap ko anak habang buhay pa ako. Makita ko magkaayos kayo ng kapatid mo."

panenermon ko. "Oo naman! Hindi ko sasayangin pera nila mama, ano sila? Boss?" nakita ko ang pagtataray nito. Hindi nakitaan si Nate ng kaartehan sa buhay, never niyang ipinaramdam sa akin kung gaano kagalante ang buhay nila. Mas gusto niyang tawagin si tita na mama kaysa mommy. Lagi rin itong tumutulong sa mga tao roon sa amin.

"Sinaktan niya ako nang iwan niya tayo." Nakaramdam ako ng sakit sa dibdib. Na-miss ko tuloy si Tatay. "Ako Nay, hindi kita sasaktan." Sabi ko sa kanya. "Dito lang ako lagi sa tabi mo." H******n ako ni Nanay sa may bumbunan at tuluyan na akong dinalaw ng antok.

Bella's POV Apat na taong gulang pa lang ako ng namatay ang Nanay ko, ang Tatay ko naman ay hindi ko na nakilala pa. Ang kwento sa akin ng Tito Nathan ko noon ay naglaho na lang na parang bula ang Tatay ko ng nalaman niyang buntis ang Nanay ko. Nag-iisang kapatid ni Nanay si Tito Nathan kaya sa kanya ako naiwan ng namatay ang Nanay ko. Kahit na may pamilya na si Tito Nathan at mahirap lang din sa buhay ay tinanggap niya pa rin ako sa pamamahay nila at tinuring niya akong parang totoo niyang anak.

seryosong sabi ni tatay bilang pangangaral kay nanay. Bilib rin ako dito kay tatay kasi si nanay buga lang ng buga ng mga words tapos dinadaan sa katapangan niya ang lahat ng bagay pero si tatay kalmado lang palagi at talagang nag-iisip muna bago magsalita. Minsan nga iniisip ko na kapag ako nagkaroon nang sariling pamilya, gusto ko maging kagaya ni tatay...kaso kasi mukhang mas madami pa ang dugo na dumadaloy sa buong circulatory system ko na nagmula kay nanay kaysa kay tatay, banas!

kunway pagalit na sabi ni Tatay sa'kin. "Ano bang ginagawa mo rito?" tanong naman ni Nanay. "Sinundan ko po kasi ang mga hayop na nakita kong naghahabulan kaya po napadpad ako rito," kumakamot-kamot sa ulong tugon ko sa kanila. "Ikaw talagang bata ka, hindi ka man lang nagpaalam sa amin. Pinag-alala mo pa tuloy sa'yo ang Nanay mo," naiiling na wika ni Tatay.