Novel & Cerita Nanay Tatay

sabi ko. “Okay lang ’yon, lahat naman tayo minsan nakakalimot. Minsan nga mas mabuti na rin iyon eh.”Dagdag pa niya. “Pero ano ang mga naalala mo? Mayroon ba?” biglang tinanong ni Ana. “Ha?” “Kilala mo ba ang nanay mo o tatay mo?” dagdag pa ni Ana. “Oo, ang tatay ko ay si Leonardo Panganiban at ang nanay ko naman ay si Matilde Panganiban,” sagot ko.

tipid na sagot ni Vane, pero kumuha rin siya ng malaking serving ng dinuguan. ​Habang kumakain kami, naging masigla ang usapan. Ipinakita ni Nanay ang kaniyang pag-aalaga sa lahat, tila itinuturing na niyang sariling mga anak ang mga Titans. ​"Liana, anak," tawag ni Tatay sa akin. "Alam naming mahirap ang pinagdadaanan mo. Pero tingnan mo ang paligid mo. Hindi ka nag-iisa. May pamilya ka rito na handang lumaban para sa iyo."

Walang modo ang bata. Siya si Eron Santos, nakababatang kapatid ni Erik. Labis itong pinalaki sa layaw. At ni minsan ay hindi siya tinawag na "Ate.” Ngunit ngayon, kitang-kita ang pagtatanggol nito sa ibang babae. Malamig na tumingin si Diana . “Sino?” "Who else? Ate Mary Ann, of course! She's the only one worthy of my brother. As for you? You've been clinging to him and living in our house for years. Other than being a glorified maid, what can you even do?"

"Kaya mo bang makasama sa pag-uwi ang katulad ko?" Dahan-dahan siyang napailing, tahimik na umiiyak. "B-Bakit ganyan...bakit...anong nangyari? A-Anong—" "Anong klaseng nilalang ako?" Ako na ang nagpatuloy sa gusto niyang itanong. "Isa na akong Nayagi." "N-Nayagi?" "At ako ang dahilan kung bakit nagpakamatay si Tatay," pagmamalaki ko.

Titig na titig ito sa kaniya na tila nananabik sa kaniyang kuwento. “Ang daddy ko ay halos kasing edad ko lang. Hindi siya matanda, kulubot, o panot. S-sobrang . . . guwapo niya.” Humalakhak bigla si Lea sabay hampas sa kaniyang balikat. Napangiwi siya sa ginawa nito. “Kababasa mo ’yan ng mga kathang-isip na istorya! Tigilan mo na ’yang bisyo mo. Ayaw kong magkaroon ng kaibigan na baliw!”

inis niya sabi. "Anak! Napakabuti ng Diyos sa buhay natin mula noon hanggang ngayon, kaya hiwag monsanang sabihin iyan, alam kong galit ka sa nangyari sa tatay mo, pero huwag kang magsalita ng ganyan laban sa Doyos. Pagsubok lamang ito at naniniwala akong hindi Niya tayo pababayan." saway ng kanyang ina. Nalaman na rin kasi niya na hindi ito dumadalo sa mga gawain sa simbahan mula nang nangyari ito sa kanyang ama. "Basta Nay, magtatrabaho ako. Huwag niyo ma akong pigilan dahil buo na ang desisyon ko."

Kaya naman ay nagpumilit siya sa ama niya. "Pero, Dad. Kasal na lang naman ang kulang sa amin? Saka papunta na rin naman kami doon sa yugtong 'yon. Hindi na kami mga bata, alam na namin ang mga ginagawa namin. Isang gabi lang naman gabi na at pagod na pagod na rin ako ang trapik pa kanina. Please dad, ngayong gabi lang?” Napabuntong hininga si Matthew at sa huli ay tumango na lang ito.

Bakit mo naisip bigla yan? “Marahil ay….” nagdalawang isip siya ng bahagya pero sinabi niya pa rin, “Pumasok lang sa isip ko ang nanay ko at tatay ko. Kapag mas lalo kang nagmahal, mas lalo kang nagiging takot na mawala sila. Dahil kapag nawala sila, ang sasalubong lamang sayo ay matinding kalungkutan.”

"F*ck! Seriously?" "Hindi mo alam? Kaya nga isa lang ang puso ng tao e. Malamang 'yong Tatay ko uod or mas tama siguro ang salitang ANAY. Sinira niya ang sarili niyang pamilya. Akalain mo 'yon? Ang galing niya diba?" nakatawang sabi ko sa kanya. Hindi makapaniwalang umiling siya sa sinabi ko. "Siguro may dahilan--"

Tumuwid siya ng tayo nang nakita kaming papalapit. "Oh, mabuti't nakabalik na kayo, hija." halakhak niya. "Kamusta kayo roon?" Nagmano ako sa kanya. "Ayos lang naman po, Nay. Si Tatay ho?" "Ay ayon, gumawa kahapon ng kubo sa tabing dagat kaya pagod, nasa loob siya," sabi ng Nanay. "Uy, hijo. Ang guwapo talaga."