Novel & Cerita Nanay Tatay

AMERY HEART POV "From now on, you can call me Tatay dahil ako naman talaga ang Tatay mo eh....hindi ba Nanay?" nakangiting muling wika ni Elias kay Baby Elizabeth sabay baling ng tingin sa akin at tinawag pa akong Nanay ng gago. Shit lang talaga.

"Umayos ka Nestor at may mga bata at nasa harapan tayo ng hapag-kainan. Hindi mo talaga itinatabi iyang kamanyakan mo," "Hindi mo na ba ako mahal, love?" Pfft! Ang masamang mukha ni Nanay ay mas lalong sumama sa tanong ni Tatay. Yari ka Tay! "HINDI!" Umuusok na ang ilong ni Nanay sa sobrang inis kay Tatay. Parang pinag-kaisahan si Tatay sa itsura nito ngayon. Hindi siya makapaniwalang nakatingin kay Nanay. Sapo nito ang dibdib na para bang nasaktan ito.

Patalikod kong niyakap ang inay ko. "Mamimiss namin ang kakulitan mong bata ka," hinaplos ni Nanay ang aking mukha. "Mahal na mahal ka namin ng Tatay mo, lahat ay titiisin namin para lang magkaroon ka ng magandang kinabukasan. Kung pumayag ka lang sanang sa Davao ka na lang mag-aral..." Umiling-iling siya nang makita ang pagngiwi ko. "Oh siya, siya, siya! Napakatigas ng ulo mo talaga!"

Nasa gilid lang namin si Tatay, sinisiguradong hindi kami malalaglag. Masaya ang buhay nang ganito. Simple, payapa, walang kahit anong problema. Sa edad na sampung taon, naging payapa na ang buhay ko. Hindi man kami mayaman pero masaya naman kaming pamilya. Nang makauwi sa bahay, malawak ang ngiting sinalubong kami ni Nanay. Una niya akong pinababa sa kalabaw at mahigpit na niyakap tapos ay si Ate.

"Tatay kong pogi na kamukha ko, I love you too. Mas lablab ni Gwy ang tatay pogi na yan..." "Myra anak, lagi mong tandaan na mahal na mahal ka ni tatay. Kayo ni nanay ang pinaka magandang nangyari sa akin. Hinihiling ko sayo na kahit mawala ako dito sa mundo, wag mong iiwan si nanay ha? Ikaw na ang bahala kay nanay anak. Labyu baby langga ni tatay. I'm so proud of you langga ko. Mahal na mahal ka ni tatay."

tanong ko at bakit pakiramdam ko parang may nangyaring di maganda s Itay ko. "Anak! Hwag kang mabibigla ha. Ang Tatay mo, patay na." wika ni Nanay. Na blangko ang mukha.. "Nanay, bawiin niyo po ang sinabi niyo hindi pa patay si Tatay. Hindiiiiiiiiii.

paliwanag pa ni Tatay Mayamaya pa ay niyakap ko rin ng mahigpit si Nanay. "Patawad din po Nay. Sana po ay magawa niyo pa rin akong mapatawad sa kabila ng lahat ng ito. Patawad kung hindi ako naging mabuting anak. Patawad kung puros kahihiyan at problema lang ang aking ibinigay sa inyo ni Tatay."

Kahit na wala siya sa tabi nito ay naiimahe niya kung paano gumagalaw ang Nanay niya sa tuwing binibiro niya ito. “Aysus! Oo na! Kayo na ni Tatay ang pinakamagaling na love team sa balat ng lupa! Kahit kamatayan ay hindi naging hadlang sa pagmamahalan niyo. Kaya’y isang malaking “sana lahat” lang ang masasabi ko!”

Natigilan si Layla. Sa isip ni Layla, si Tatay noon pa man. Siya ay nakatayong matangkad at tuwid, kasing- harlag ng isang bundok. Hinding- hindi maiisip ni Layla ang edad ni Tatay kung hindi pinaalalahanan siya ni Nanay na medyo matanda na si tatay. Alam niyang tatanda ang mga tao ngunit hindi niya akalain na tatanda ang kanyang mga magulang.

Napatango na lamang ako at napangiti ng matamlay. “Tama ho kayo, mahirap man at masakit ngunit hindi tayo dapat sumuko. Alam kong masaya na si tatay dahil kasama na niya ang Diyos. Hindi na s’ya makakaramdam ng sakit at pighati. Hindi na rin siya mamromroblema,” saad ko kay nanay.