Nathaniel Hawthorne Novels & Stories

halos hindi makapaniwalang bigkas ni Elara habang dahan-dahang tumatayo, nanginginig ang tuhod sa paghaharap sa lalaking ilang beses niyang sinumpa sa kanyang puso. Basang-basa si Nathaniel sa ulan, walang payong, walang pakialam sa paligid. Puno ng luha ang kanyang mga mata, at tila isang bangkay ang kaluluwa sa loob ng kanyang katawan. Humakbang siya papalapit sa hukay, at sa bawat hakbang niya, kasabay ang bigat ng kasalanan at katotohanan.

Noong magpakita kami kay Nathaniel ng lumang kopya ng dyaryo noong unang bahagi ng taong 2000, binaligtad ni Papa ang mga pangalan sa artikulo gamit ang tulong ng isang kakilalang editor, at pinalabas na siya ang dakilang nagligtas sa ama nito. Kaya naman, bilang pagtanaw ng napakalaking utang na loob ng pamilya nila sa amin, pumayag si Nathaniel na makipag-date sa akin ngayon. Isa pa, kaya rin siya naging malapit sa akin ay dahil sa pag-aakalang patay na ang kanyang dating asawa.

“Thomas, gusto mo bang makasama ako sa pagkain? Iyan ay kamangha-mangha, mayroon akong ilang mga katanungan para sa iyo tungkol sa proyekto ng Northern Wilderness, at pinasakit nila ang aking ulo." Sa kalagitnaan pa lang ng kanyang pananalita ay napagtanto na niyang may bisita sila sa bahay. Tinitigan ni Harvard ang taong nasa kwarto, medyo natulala. Kusang sinabi ni Nathan, "Ang pangalan ko ay Nathan White. Si Tiyo Johnson at ang aking ama ay matandang magkaibigan. Ikinagagalak kitang makilala, Mr. Hill." Ang kanyang mga salita ay mapagpakumbaba, at medyo komportable si Harvard dito.

Pagkalipas ng Matagal na Katahimikan Pagkalipas ng matagal na paghihintay na walang sagot mula kay Irvin, bumangon si Nathaniel at lumapit para itabi ang mga damo. Ang unang nakita ni Irvin ay ang babaeng nasa kanyang bisig—ang ulo’t mukha nito ay natatakpan ng puting coat. Sandaling tumigil ang tibok ng puso ni Nathaniel, at ang unang pumasok sa isip niya ay ang mga bangkay sa morgue na tinatakpan ng puting tela ang mukha.

Hindi naging madali ang desisyong iyon. Sa kompanya ni Nathaniel umiikot ang malaking bahagi ng buhay niya sa nakalipas na mga taon. Doon siya nagsimulang mangarap. At doon din siya unti-unting nasaktan. Si Nathaniel ang namamahala sa banking at investment empire ng pamilya Monteverde. Bata pa lang ay kilala na ito bilang lalaking kayang makuha ang lahat ng gusto nito—matalino, dominante, at walang pusong magdesisyon kapag negosyo na ang usapan.

Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ako ng kaba habang nakakita ng dugo kahit sanay naman na ako. Si Nathaniel ay maybahid ng dugo sa gilid ng kanyang noo, galing sa isang hiwang hindi malalim pero tuloy-tuloy ang pag-agos. Basa ang manggas ng off-white niyang polo—hindi sa dugo, kundi sa pawis. Namumutla ang mukha niya, mahigpit ang panga at kahit pilit siyang nagmukhang kalmado ay nakita ko parin ang pagkahilo niya.

Napalitan iyon ng isang malalim at seryosong emosyon na bihira kong makita sa kaniya. Huminga si Nathan nang malalim, isang mahaba at mabigat na buntong-hininga na tila ba pasan niya rin ang daigdig. Dahan-dahan niyang isinara ang pinto sa kaniyang likuran ngunit hindi niya ito ni-lock. Humakbang siya lapit sa akin, bago huminto ilang dangkal ang layo sa aking kinauupuan.

bulong niya sa sarili, bahagyang napapangiti pero may bahid ng kaba. Hindi niya maintindihan kung bakit nangingibabaw ang curiosity kaysa takot. Sa mundo nilang ginagalawan—kung saan ang pera ay armas at ang pangalan ay kapangyarihan—walang lumalapit nang basta-basta. Lalong-lalo na sa isang Nathalie Jane Carter. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. Kalaban ba siya ni Harrison?