Nero Fate นิยาย & เรื่องราว

Sobrang nakakabaliw ang pagtatapos ng laban nila Giorno at Diavolo. Nung eksena na iyon, si Giorno mismo ang nagpabuto ng pagbabago—ginamit niya ang Aray na Stand Arrow para ipasok sa kanyang Stand, at nag-evolve ito tungo sa ‘Gold Experience Requiem’. Ang napaka-importanteng punto: hindi lang basta lumakas ang Stand niya. Ang kapangyarihan ng ‘Requiem’ ay talagang nagbago ng batas ng sanhi at epekto sa paligid ni Diavolo—lahat ng sinubukan niyang gawin para patayin o kontrolin ang nangyayari ay binalik sa estado na parang hindi nito naabot ang layunin.

Dito nagiging grotesque ang parusa: hindi namatay si Diavolo sa isang malinaw na paraan. Sa halip, siya ay na-trap sa isang tuloy-tuloy na loop ng kamatayan at pagkabuhay na parang walang katapusang bangungot—mga ikot ng paghihirap kung saan wala siyang final victory o relief. Hindi na niya mapipigilan ang mga resulta ng kaniyang mga aksyon dahil ang ‘Requiem’ ay literal na ‘‘zeroes’’ ang anumang intensyon o resulta na pabor sa kanya.

Pagkatapos ng lahat, si Giorno ang nanalo sa praktikal at metaphysical na paraan: siya ang nananatiling buhay, nagmana ng posisyon bilang pinuno, at nagplano na ayusin ang Passione. Ang laban ay hindi simpleng pagtatapos na may dramatic kill shot—ito ay isang pagbabagong radical sa dynamics ng kapangyarihan, at para sa akin, mas memorable dahil hindi lang physical na victory ang ipinakita kundi isang existential na parusa para kay Diavolo.