No More Pain And Suffering の小説・ストーリー

It's like being trapped in a room with no windows, no doors, and no light. The silent cries and excruciating pain will slowly make you suffer. Your body will lose its strength even if you’re not doing anything exhausting, and you’ll start experiencing severe memory loss. It’s also like being killed slowly, inch by inch. Nanunuot yung sakit na hindi mo na lang gugustuhing kumilos. Manliliit ka rin sa sobrang awa na nararamdaman mo para sa sarili mo. That even opening your eyes and taking a breath feels unbearably difficult.

Napakurap ako ng kunin ni Lola ang kamay kong mahigpit na nakahawak sa barandilya "I know nasaktan ka niya, but pain is part of life Yanna...Oo takot tayong masaktan,lahat tayo ayaw nating masaktan,.. pero hindi tayo matutoto kung hindi tayo masasaktan" "Hindi tayo magiging matatag kung walang bagay na magpapatatag sa'tin....And pain..pain can make us stronger..yah it's hard to get up but once we're back on our track again, we will be a better and stronger person than once we are" "Hija..you need to understand that..pain is a lesson" "L-lola?" "hindi ko sinasabing sangayon ako sa ginawa niyang pananakit sayo..all I trying to say is.... forgive"

tingin nito sa kanya habang nilalantakan na ang pizza na inorder nito kanina. "Hindi ganoon kadali ‘yon." Salungat niya sa sinasabi nito. "Alam kong hindi madali. Pero ano ba ang madali para sa iyo? Ang bigyan sya ng chance? O, pahirapan ang sarili mo hanggang sa kainin ka nyang sakit na nararamdaman mo? I've been through a lot of pain, Ash. You knew very well that pain is like my oxygen to live with. But now, see I've learned how to live with it. Nasasaktan ako pero at least nagiging masaya ako. You see my point? Pain and happiness coincide on each other. Hindi porke’t ayaw mong masaktan hindi ka na masasaktan…"

Dinampian nito ng halik ang noo ko at buong mukha hanggang leeg, saka ito unti-unting gumalaw sa aking ibabaw. I still feel the pain, pero hindi na masyadong masakit. Hanggang sa nasanay ang pagkababae ko sa paglabas-masok ng kanyang kahabaan. Finally, I am no longer groaning in pain but I am now moaning in pleasure as Alex thrust his in a little faster.

Dahan-dahan ko itong minasahe sa inaakalang mabawasan ang sakit nito pero hindi ito tumalab. Napapikit ako at nangingilid na ang mga luha sa aking mata dahil hindi ko talaga makayanan. Mababa lang ang pain tolerance ko kaya sa ganitong bagay ay napapaiyak na ako. Gusto ko na lang i-untog ang paa ko sa malaking ugat na ito, baka sa ganoong paraan ay mawala ang sakit pero hindi kahit iyon ay hindi ko magawa.

Ika nga, ‘Just feel the pain until it hurts no more’. Pinisil ko ang tiyan ko ng palihim at pilit na binibigyan ang sarili ng dahilan para manatiling matatag. Hindi na ako dapat maapektuhan dahil hindi na ito tungkol sa akin lang. Dahil mayroon ng mas higit na mahalaga ngayon— at hindi iyon si Dreymon o ang kung sinupaman.

A kind of infinite punishing pain. Walang hangan, walang katapusan, at tanging mawawala lamang ito ay nakapag nawala narin ako. It's funny to think that I was given a chance to live again. But I still ended up suffering and the fvcking consequences made me struggle to breathe. I feel like I'm dying, but I'm not. Am I cursed? natawa nalang ako sa naisip kong iyon. "I hope, your pain won't make you a psycho?" Umalingawngaw ang mapangasar na boses na iyon na alam ko kung kanino.

Mga karanasang ay sakit, may saya. Sa pangalawang pagkakataon, lilisan na naman ako sa lugar na nagbigay sa akin ng masakit na karanasan. Sa pangalawang pagkakataon, ako ay tatakas na naman. Paulit-ulit nalang, Beatrize! Ano pa bang magagawa ko kung ito na kinahinatnan ng buhay ko? Wala naman akong kapangyarihang ibalik ang dati upang itama ang pagkakamali ko.

Trigger Warning: Gun Violence & Death This story contains depictions of gun violence and death, which may be distressing to some readers. Please proceed with caution. Reader discretion is advised. Pain Parang apoy sa pandayan na sinusubok ka, tinutunaw ang iyong kahinaan, at hinuhubog kang muli upang maging mas matatag at matibay. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Eight years ago...

"I know my sorry won't bring the past back. Hindi na nito maiwasto ang mga pagkakamali ko at hindi na maibabalik ang mga nawala. Alam ko na kahit anong gawin ko hindi ko na mababago ang mga nangyari. Hindi na mababagong nasaktan kita, nasaktan ko ang babaeng mahal ko. " Pinigilan ko ang sariling humagulhol. Muli kong naramdaman ang sakit dahil pinaalala niya sa akin. I've been praying for the pain to hurt no more but I couldn't do so. The pain is still there. But I swear, ayoko na nito. I want to forget this pain. This pain will do no good to me.