No More Pain And Suffering Novels & Stories

marahan akong huminga ng malalim at pumikit ng ilang segundo. “Why i always suffer from this kind of pain. Hindi ko ito deserve. All pain that i have inside my heart. All of it, hindi ko gusto at hindi ko inaasahan.” Diniin ko ito at ang pag-kahiwa sa pulsuhan ko ay hindi ko maipaliwanag kung amsakit ba o hindi. I cannot feel any pain, all i know is i want to breakaway and to leave everything behind. Kasi para saan pa para mabuhay ako.

Ngumiti ako sa kanila bago umupo ulit sa upoan ko. "While some endings are painful, there are some endings that's worth it." Sabi ni sir Kenn habang nakangiting nakatingin sa'kin. Napangiti naman ako sa sinabi niyan 'yon. "Fight for what makes you happy. Wag mong isipin na lahat ng tao ay sasaktan ka lang. May mga taong may kakayahang mahalin ka tulad ng gusto mo. Lahat ng hirap mo ay masusuklian yan pagdating ng panahon. All you have to do is to keep on fighting and don't you ever give up. You can rest if you're tired, but please keep on going. Magiging masaya ka rin balang araw." Sabi nito na nagpaluha sa akin.

Kahit na hanggang ngayon na nahimasmasan na siya, hindi pa rin mawala-wala ang hapdi sa dibdib ng binata. It still hurts to know na may anak na sa iba ang babaeng kanyang minamahal. Kung binibiro siya ng tadhana, sana, iba na lang. He could endure physical pain. Kayang-kaya niya yon. Subalit ang katotohanang tuluyan na niyang naiwala si Lara kahit na muli itong nagbalik sa buhay niya, that hurts more than any pain he had ever endured.

It was selfish, it was cruel, it was unforgivable. I lay there, numb, exhausted, the weight of my loss pressing down on me, threatening to crush me. The pain was a dull ache, a constant throbbing in my chest, a heavy weight pressing down on my soul. But amidst the pain, amidst the despair, there was a growing sense of resolve, a quiet determination to move on, to rebuild my life, to create a future for myself, independent of them, independent of their cruelty.

Kasalukuyan kaming nasa byahe ngayon, sobrang tahimik ng paligid kaya naman ay naiilang ako. Mas mabuti na siguro ito para hindi na niya ako masaktan. Less talk, less mistake and pain. Napabuntong hininga naman ako at tumingin sa labas ng kotse. Sana ay makakaya pa ng aking katawan ang lahat ng pasakit na ibinibigay niya sa akin. Sana ay makakaya rin ng aking puso ang mga torture na ginagawa niya sa akin.

I hate him. Nanggilid ang luha ko sa sinabi niyang iyon na mabilis ko namang pinigil. I am over him, but not over the pain. Ang sakit pa rin at nakakababa na marinig iyon muli sa kaniya. I don't know why I still feel this way, and why can't I get used to this. Nagmartsa ako kasunod niya habang pinipigil ang luha ko at galit na namumuo sa d****b ko. One day, I'll watch you suffer, Max. One day, you'll beg for forgiveness.

I feel like he was a good person before an unexpected tragedy happened. Lahat naman ng tao nagbabago. Saludo ako sa mga taong kahit na paulit-ulit nakakaramdam ng sakit ay nananatili pa ring mabuti. I can't really tell if I'm one of them. Whenever I feel pain, I just cry and cry. I also think about revenge but not totally doing it. Mas nananaig pa rin sa'kin ang takot. Pakiramdam ko ay may malaking kasalanang magagawa ako kapag naghiganti. I just want fair justice. Pero hindi na ngayon.

“I promise, I won't,” “You’re taking away my life too when you get sick, it’s like a bond that I can’t break, I feel so wounded. Yung mga bata na lang ang nagpapalakas sa akin nung time na iyon sobrang hirap makita ka ng ganon, akala ko hindi ka na gigising,” saad ni Ralph na sumilay ang kirot sa kanyang sinasabi. “Wag kang mag alala, maayos na ang lahat ngayon, pinapangako ko yan sayo, no more pain, just you and me and the kids and pure happiness,” saad ni Glory na siniguro iyon kay Ralph.

Ang sakit pakinggan ng mga iyak naming dalawa. Marahan niya akong pinaharap sa kanya. Maingat niyang pinahid ang mga luha sa pisngi ko pero walang ampat ang pagtulo ng luha mula sa mga mata niya. He's hurting too. No matter how hard he tried to hide the pain he's feeling I can feel it. "We'll start again please? Let me fix this. Aayusin natin ito Boo please? Mariin akong umiling. "No Silas. We can't fix this anymore."

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---